⭕️تشتت یا تمرکز قدرت؟: معماری قدرت در میانه‌ی دوگانه‌ی امنیت و مردم‌سالاری 🔻معضل اصلی: تشتت قدرت در برابر استبدادزدگی یک معضل #قانون_اساسی که #رهبری هم به آن اشاره دارند، معضل تشتت قدرت است. استبدادزدگی و ترس از استبداد، طراحان قانون اساسی را به این سمت سوق داد که با «تمرکز قدرت» مبارزه کنند، اما آیا به فکر آسیب «تشتت قدرت» بودند؟ 🔻مشارکت مردم و زمینه‌های آن این سطح از مشارکت مردم در سیاست در جمهوری اسلامی، آیا توجیه‌پذیر است؟ برخی که این میزان مشارکت را هم «حداقلی‌» دانسته و ایده‌ی «مشارکت مردم در تصمیم‌سازی» را می‌دهند که در وضعیت کنونی ایران، ایده‌هایی فانتزی و رمانتیک است. چرا که زمینه‌‌های آن از جمله آگاهی مطلوب تاریخی و ملی ایرانیان و غیریت جدی با غرب استعماری و استکباری در لایه‌های مختلف جامعه وجود ندارد. آن هم مردمی که کم و بیش تحت تأثیر رسانه‌های دشمن، یا لااقل متأثر از روایت‌های دولت متخاصم هستند. 🔻تهدید ژئوپلیتیک و لزوم تمرکز قدرت بگذارید طور دیگری مطرح کنم؛ اساساً اولا در ایران که یک موقعیت خاص ژئوپلیتیکی دارد که همواره در معرض تهدید‌های نظامی قرار داشته است، این‌گونه توزیع قدرت موجه است؟ نباید اقدام به تمرکز قدرت نمود تا زمینه برای کنش‌های امنیتی و نظامی مطلوب فراهم گردد؟! 🔻تهدید الهیاتی و فرهنگی و لزوم تمرکز قدرت افزون بر آن، این نکته غیرقابل انکار است که جمهوری اسلامی ایران، به دلایل فرهنگی و الهیاتی و ایدئولوژیکی یک بازیگر ضدنظم موجود است، از این روی، افزون بر عامل جغرافیایی، تشدید تهدید‌ها را در پی دارد. آیا نباید الگوی تولید، توزیع و مصرف قدرت با هوشمندی بیشتری بازطراحی و محقق شود؟ نگارنده‌ی این سطور، معتقد به ایده‌ی رشد اختیار است، اما این ایده نیازمند الزامات و اقتضائاتی است که بدون آن‌ها، خام و ناپخته است و چه بسا منجر به فروپاشی اساس نظام گردد. 🔻لزوم مطالعه‌ی الگو‌های موفق چین و روسیه چه بسا مطالعه‌ی انتقادی الگوهای چین و روسیه در دولت‌سازی، به‌عنوان بازیگران کانترهژمون مقابل نظم آمریکایی که در دستیابی به پیروزی‌های بعضاً چشمگیر و نسبتاً پایدار در این مسیر موفق بوده‌اند، قابل استفاده باشد. این بحث‌ها تحت دوگانه‌ی امر عقلانی یا امر معقول و مقبول مطرح شده است. ✍تفرشی #انتخابات #امنیت_ملی #مشارکت_مردمی #دولت‌داری #قانون_اساسی

نتانیاهو در مراسم سال نو یهودی در جمع مقامات ارشد نظامی رژیم: «ما در کوران مبارزه ای هستیم که در آن بر دشمنان خود غلبه میکنیم و باید محور ایران را نابود کنیم و این در توان ماست. این چیزی است که در سال آینده پیش روی ماست سالی که میتواند سالی تاریخی برای امنیت اسرائیل باشد.

جالب اینجاست علی مطهری، نماینده سابق مجلس در چند دوره، در طی مصاحبه‌ای گفته(قریب به مضمون): «از نظر من احتمال شروع دوباره‌ی جنگ وجود نداره. دو عامل باعث شکست‌شون شد؛ 1.وحدت ملی مردم 2.قدرت نظامی ایران تا این دوعامل وجود داره این‌ها حمله نمی‌کنند. به علاوه که افکار عمومی علیه اسرائیل هست. » پ. ن ادمین: این سطح بی‌سوادی در بین کارگزاران، شدیداً آزاردهنده است. این نوع نگاه رمانتیک به تحولات جهانی. امیدوارم نسل جدید و به خصوص تصمیم‌گیران رده بالای نظام این‌گونه نیندیشند. اگرچه شبیه این حرفهارو از رئیس جمهور محترم بارها شنیدیم. اولا؛ پیروزی و شکست، یک مفاهیم نسبی هستند؛ نه مطلق. یعنی به میزانی پیروز شدیم، اما در عرصه‌هایی هم شکست خوردیم. مثلا شکست اطلاعاتی و امنیتی وحشتناک که شاید بتوان گفت نظام سقوط کرد، به اغما رفت و با لطف و معجزه‌ی خدا برگشت. اما برخی کماکان اصرار دارند روایت مطلقاً فاتحانه از این جنگ بدهند و واقعیت را نادیده بگیرند. ثانیا؛ روی وحدت ملی مردم، از ابتدای جنگ نمی‌شد خیلی حساب کرد. شکننده است. به خاطر خیلی چیزها. مثلاً وضعیت بد اقتصادی، وضعیت بد رسانه‌ای که مردم ما تحت تأثیر روایت رسانه‌های دشمن مانند ایران‌اینترنشنال‌ها هستند. و روی کاربودن دولت شدیداً ناکارآمد غربگرا که فاقد ایده‌های جدی است و امید به آینده را نابود می‌کند و و این که مردم حرکتی نکردند تا نظام با مشکلات عدیده روبرو شود، خیلی خوب بود. کار را سخت‌تر نکرد. اما یعنی همه‌شان برای همراهی با نظام این‌گونه کردند؟! یا برخی‌شان به دلیل شرایط جنگی تنها به حفظ جان خود می‌اندیشیدند؟! یعنی اگه اسرائیل، کانون حملات خودش رو تأسیسات ایران قرار می‌داد و جنگ مقداری بیشتر طول میکشید، این وحدت کماکان برقرار بود؟ ۳. اتکا صرف به قدرت نظامی ایران، یعنی نظامی‌زدگی و یا امامزاده موشک؛ یعنی ساده‌انگاری نسبت به نظریه‌های بازدارندگی و شبکه‌ای ندیدن آن و غفلت از شکست اطلاعاتی و امنیتی در جنگ با اسرائیل. 4.این‌که افکار عمومی علیه اسرائیل موضع شدیدا منفی دارند خوبه و از دستاوردهای جمهوری اسلامی ایران در این چهل سال هست. اما تهش چی؟ هیچی. چون قدرت سخت میدانی است که حرف اول و آخر را می‌زند و افکار عمومی به میزانی که سرمایه‌ی میدانی ملموس و قابل نقد شوند ارزشمند است. با کدام ابزار؟ همان قدرت میدانی. یعنی افکار عمومی مهم هستند اما تعیین‌کننده نیستند و حرف اول و آخر را... کما اینکه وحدت اجتماعی هم برخاسته از قدرت سخت میدانی بود. از همه این‌ها بگذریم، مبتنی بر کدام فکت احتمال حمله وجود نداره یا حتی بگیم بعیده؟ این‌که اسرائیل پدافندش رو ارتقا داده یا اجرای مکانیسم ماشه که در واقع، امتداد همان جنگ است در عرصه‌ی اقتصادی توسط اروپایی‌ها یا اقدامات عربستان در قضیه‌ی خلع سلاح حزب‌الله یا... یا... همه شواهد نشان از وقوع جنگ داره. البته تحقق جنگ، وابسته‌ی عوامل و متغیرهای متعددی است. چه بسا عاملیت ایران بتواند مانع وقوع جنگ گردد...

✅ ولی نصر: 📍از ترکمانچای قرن نوزدهم تا امروز، در ذهن ایرانیان یک خاطره مشترک حک شده است: از دست رفتن استقلال/به همین دلیل بسیاری در ایران رسالت اصلی خود را «استقلال ایران» تعریف کردند/امروز اما این استقلال با یک برگ دیگر گره خورده است: برنامه هسته‌ای/ایران نشان داده حتی پس از بمباران، این صنعت قابلیت بازسازی دارد چون از پشتوانه‌ای با هزاران متخصص و زیرساخت گسترده ملی برخوردار است/ابهام درباره این توان، بزرگترین عامل نگرانی آمریکا و اسرائیل است؛ همان ابهامی که به ایران قدرت مانور می‌دهد... 🆔 @Kavoshmedia

⭕️آلمان در حال برنامه‌ریزی برای خرید 83 میلیارد یورو تجهیزات نظامی است / پولیتیکو 🔹برلین قصد دارد در دوره سپتامبر ۲۰۲۵ تا دسامبر ۲۰۲۶ حدود ۸۳ میلیارد یورو قرارداد دفاعی منعقد کند که تنها ۸ درصد آن به شرکت‌های آمریکایی می‌رسد و بخش عمده به صنایع اروپایی اختصاص دارد. 🔹این تصمیم برخلاف فشارهای دونالد ترامپ برای خرید بیشتر سلاح‌های آمریکایی است. در حالی‌که آلمان بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ بیش از ۱۷ میلیارد دلار سلاح از آمریکا خریده بود، اکنون تمرکز را بر پروژه‌هایی چون ناوچه‌های F-127 به ارزش ۲۶ میلیارد یورو، یوروفایتر ترانش ۵، خودروهای زرهی باکسر و سامانه‌های پدافندی اروپایی گذاشته است. 🔹برنامه شامل ارتقای موشک‌های کروز «تائوروس»، توسعه یورودرون و خرید سامانه‌های موشکی کوتاه‌برد و میان‌برد است. این چرخش راهبردی علاوه بر نوسازی گسترده ارتش، پیام سیاسی روشنی دارد: برلین با وجود وابستگی‌های گذشته به واشنگتن، اکنون اولویت را به استقلال صنعتی-دفاعی اروپا داده و مسیر تازه‌ای برای آینده امنیتی خود ترسیم می‌کند.

آیا دنیای امروز و فردا، دنیای گفتمان‌هاست؟! کسی هنوز هست که بگه «کاش به جای اسلحه، همه ساز داشتیم»؟! کسی هست دوگانه‌ی موشک یا نان را مطرح کنه؟! فکر کنم فقط اصلاح‌طلب‌های ایران و شبه‌روشنفکرهای ایران هستند که علی‌رغم حمله‌ی اسرائیل به ایران، هنوز این حرف‌های فانتزی رو بزنند. این‌هایی که با نگاه رمانتیک و بیش از حد خوشبین و غیرواقعی به دنیا نگاه می‌کنند، نسبت به تحولات جهانی به خصوص بالارفتن بودجه‌ی نظامی کشورهای غربی و برخی کشورهای آسیایی از جمله عربستان، چه نظری دارند؟! یادم هست دکتر مطهرنیا که چندین سال هست با گفتمان انقلابی زاویه دار شده، (بعد از حذفش به دلایلی) ایشون در مناظره‌اش با دکتر عبدالکریمی می‌گفت، آقای خامنه‌ای، آیین قدرت را فهمید اما آقای هاشمی درک نکرد، لذا خامنه‌ای موفق شد... «قدرت»، پایه و یپش‌نیاز هرچیز، حتی توسعه و پیشرفت. #منطق_قدرت #نظریه_قدرت #امنیت

«به هیچکس ربطی ندارد که من چرا برای امنیت کشورم اینقدر سلاح می‌خرم.» 📕نقل به مضمون، گفتگوی محمدرضا پهلوی با برژنف؛ برگرفته از کتاب شاه و شطرنج قدرت در خاورمیانه، آرش رئیسی‌نژاد. 🔗پ. ن: رفراندوم و همه‌پرسی بذاریم که آیا موشک داشته باشیم یا نان؟! مگه امر عقلانی را مردم می‌فهمند؟! یعنی همه‌ مردم، قدرت درک مصلحت و مفسده را دارند؟! سخیف‌ترین ایده، امر معقول است. امری که مقبول مردم باشد تا دموکراسی محقق شود. #فانتزی #رمانتیک #خوش‌بینی #دموکراسی

اهمیت راهبردی سخنان رهبر معظم انقلاب اسلامی با مردم در خصوص مسائل داخلی و خارجی، ساخت روایت جامعی است که بتواند جامعه را در برابر فشارهای ییرونی منسجم و مستحکم سازد. با فعال‌سازی اسنپ بک، دشمنان بیش از هر چیز به دنبال کور کردن آینده در کشور هستند. در این میان، اگر تفرقه سیاسی و اجتماعی جای خود را به عزم و اراده ملی برای عبور از این چالش و تبدیل تهدید و فرصت بدهد، یقیناً بخشی از پازل آمریکایی‌ها تکمیل خواهد شد؛ پازلی که واشینگتن جهت تکمیل آن، فرایند یکسانی را در سه کشور ایران و عراق و لبنان در پیش گرفته است: ترکیب تهدید نظامی، فشار اقتصادی، اقدام امنیتی و تفرقه سیاسی که مجموعاً تصویر آینده را "فاجعه‌بار" نشان داده فلذا هیچ راهی جز تسلیم وجود ندارد. @Muhallel

📣 رهبر انقلاب: غنی‌سازی را تا ۶۰‌ درصد بالا بردیم که نیاز کشورمان است/ بنا نداریم از سلاح هسته‌ای استفاده کنیم اما غنی‌سازی را داریم/ این علم ما با تهدید و بمباران از بین نمی‌رود 🔹️ رهبر انقلاب در سخنرانی تلویزیونی خطاب به ملّت ایران: ✏️ امروز ما از لحاظ غنی‌سازی اورانیوم در یک سطح بالایی قرار داریم. البته این غنی‌سازی را کشورهایی که میخواهند سلاح هسته‌ای درست کنند تا ۹۰ درصد خلوص هم می‌برند، ما چون احتیاج به سلاح نداریم و تصمیم بر عدم سلاح هسته‌ای هم داریم، تا آنجا بالا نبردیم، تا ۶۰ درصد بالا بردیم که رقم خیلی بالایی است، رقم خیلی خوبی است، و برای برخی از کارهای مورد نیازمان در کشور لازم است. ✏️ تا اینجا توانستیم پیش ببریم، این، ما یکی از ده کشور دنیا هستیم که این توانایی را داریم، یعنی من به شما عرض کنم: در میان دویست و چند کشور دنیا، ۱۰ تا کشور هستند که قادرند غنی‌سازی کنند، یکی از این ۱۰ کشور ایران اسلامی است. و دیگران، آن ۹ کشور دیگر البته بمب هسته‌ای هم دارند، ما هستیم که بمب هسته‌ای نداریم و نخواهیم داشت و بنا نداریم که از سلاح هسته‌ای استفاده کنیم اما غنی‌سازی را داریم. ✏️ ۱۰ کشور، ما یکی از ۱۰ کشور این صنعت سرآمد محسوب میشویم، و این دانشمندانی که عرض کردم، بنیان این کار را گذاشتند، مبالغ زیادی پیش بردند اما کار مهمترشان عبارت بود از تربیت افراد فراوانی در این راه. ✏️ ما امروز در کشور دهها دانشمند و استاد مبرّز؛ این گزارشی است که صاحبان قضیه به ما دادند، یعنی یک گزارش متقن و موثقی است، دهها دانشمند و استاد مبرّز، صدها دانش‌پژوه و هزاران تربیت‌شده‌ی گروه‌های هسته‌ای در رشته‌های گوناگونِ مرتبط با این موضوع در حال فعالیتند، همین الان. ✏️ حالا اینها آمدند تأسیسات فلان جا و فلان جا را بمباران کردند. مسئله این است. این علم است، علم از بین رفتنی نیست، علم با بمب و با تهدید و با این چیزها از بین نمیرود، این وجود دارد. ۱۴۰۴/۰۷/۰۱ 🖼 #بسته_خبری 📽پخش اینترنتی: 💻 Farsi.khamenei.ir/live

📣 رهبر انقلاب: باید از لحاظ نظامی، علمی، دولتی، ساختاری و سازمانی قوی بشویم/ اگر قوی بشویم طرف مقابل حتی تهدید هم نمی‌کند 🔹️ رهبر انقلاب در سخنرانی تلویزیونی خطاب به ملّت ایران: ✏️ راه علاج پیشرفت کشور قوی‌ شدن است، باید قوی بشویم، قوی شدن نظامی لازم است، قوی شدن علمی لازم است، قوی شدن دولتی و ساختاری و سازمانی لازم است، باید بنشینند افراد هوشمند ما، صاحب‌نظران دلسوز ما، راههای تقویت کشور را پیدا کنند، این راهها را دنبال کنند و اینها. اگر این شد آن وقت هیچ تهدیدی، طرف تهدید هم نمیکند، اگر دید طرف مقابل قوی است حتی تهدید هم نمیکند. به نظر من جز این راهی وجود ندارد. ۱۴۰۴/۰۷/۰۱ 🖼 #بسته_خبری 💻 Farsi.Khamenei.ir

آیت‌الله خامنه‌ای، نظام قدرت را می‌شناسد. الزامات و اقتضائات آن را، عناصر و مؤلفه‌های آن. به تعبیر آن کارشناس، آیین قدرت و به اصطلاح من، منطق و قواعد قدرت را. او نه یک رئالیست مادی‌گرا، که یک «واقع‌بین»، اما متعهد به اسلام و تشیع و حکیمی مجهز به «حکمت و الهیات» است. فرمود: «دنبال بمب اتم نیستیم. اما غنی‌سازی را داریم.» این حکم فقهی هم تابع نظر کارشناسی است. گویی ایشان، داشتن بمب اتم را در شرایط کنونی، یک شکست گفتمانی و بازی در نظم غربی می‌داند که بازیگری جمهوری اسلامی ایران را در جدال قدرت‌های بزرگ مادی تقلیل می‌دهد. گویی بمب اتم در شرایط کنونی برای ایران نه تنها بازدارنده نیست، که پرزیان و ضرر است. البته شاید بعدها این حکم، تابع نظر کارشناسی تغییر کرد. یعنی جمهوری اسلامی در مرحله تهدید وجودی قرار گرفت و برای بقای خود، مجبور به ساخت بمب اتم شد تا بتواند در کنار دیگر عناصر قدرت، بازدارندگیِ لازم را ایجاد کند... دلم برای مطالبه‌کنندگان بمب اتم از مرحوم عسگرخانی، تا دکتر بازرگان و تا هفتاد نماینده‌ی انقلابی مجلس که مطالبه بمب اتم داشتند، سوخت. کارشان قابل تقدیر بود چرا که دغدغه‌شان، «ایران قوی» بود اما حرف اول و آخر را «فقیه» می‌زند. البته مطالبه‌ی بمب اتم از جانب طیفی از جامعه، از ولی فقیه چه بسا موجب ابهام و خاکستری‌شدن سیاست جمهوری اسلامی و به تبع، حفظ جان رهبری شود. لذا خیلی جای ایراد نیست که بگوییم ساکت شوند و پیگیری نکنند.

🔸مهم‌ترین مسئله‌ی سیاست خارجی ایران فقدان نگاه راهبردی و کلان‌ تصویر و به تبع آن نبود ایده در مورد آینده است. ایران نمی‌داند که می‌خواهد چه نقشی در نظام بین الملل نوین داشته باشد. از زمانی که اروپایی‌ها عبور از دماغه امیدنیک را تثبیت کردند و نقش ژئواکونومیک ایران در نظام بین الملل تضعیف شد، تا زمانی که محمدرضا پهلوی ایران را به عنوان بازیگر نفتی تعریف کرد، مشکل بنیادین تمام دولت‌های مرکزی ایران دقیقا همین بود که نمی‌دانستند باید چه کنند. همین ندانستن ایران را در تمام دوران قاجاریه - و کمی قبل و بعد آن- به بازیگری حاشیه‌ای تبدیل کرده بود. حتی زحمات نادرشاه نیز بعلت این که در بستر نقش قبلی تعریف شده بود به جایی نرسید. اکنون ایران در همین جایگاه قرار گرفته. نظام بین الملل در حالت گذار است و نقش قبلی ایران -بازیگر نفتی- تضعیف شده. در نتیجه ایران باید به دنبال تعریف نقش جدید باشد. در چنین حالتی کشور تنها به دنبال مسکن‌های موقت است. از دل این جهان‌بینی نهایتا ایده‌هایی مثل دیدار پزشکیان و ترامپ در حاشیه نشست سازمان ملل بروز می‌کند. من فکر نمی‌کنم این دیدار ایرادی داشته باشد، اما فکر هم نمی‌کنم مشکلات بنیادین سیاست خارجی ایران را حل کند. چنانچه دیدار با شی یا پوتین هم چنین کاری نمی‌کند. ایران قبل از هر چیزی نیازمند آن است که ایده و مسیر خود را روشن کند. تنها برای این‌که این نوشته صرفا توصیفی نباشد، در یک جمله می‌گویم، ایران باید به نگرش عدم تعهد یا چیزی که در ابتدای انقلاب نه شرقی نه غربی خوانده می‌شد پایان دهد و خود را به عنوان زیر مجموعه‌ای از چین تعریف کند. کشوری که می‌خواهد و می‌تواند منافع چین در خاورمیانه را پیش ببرد و خود نیز از قبل آن به توسعه برسد. در مورد آن بیشتر خواهم گفت. 🔗پ. ن: این یادداشت، آقای حسین مهدی‌تبار است. ایشان میخواهد بگوید «مشکلات زیادی سد راه سیاست خارجه‌ی ایران است که بسیار بیشتر از دیدار یا عدم دیدار پزشکیان و ترامپ اهمیت دارد. حل این مشکلات در گرو باز تعریف نقش ایران در در سیاست بین‌الملل است. در این راستا، قدم اول پایان‌دادن به نگرش منسوخ‌شده‌ی «نه شرقی نه غربی» است.» اصل یادداشت خوب است، گرچه معنای نه شرقی، نه غربی را متوجه نشده‌اند. این نه شرقی، نه غربی به معنای نظم جدید است. هویت جدید است. گفتمان جدید است. نه جغرافیا یا بلوک حتی که بگوییم بلوک شرق از بین رفت، پس شعار قدیمی و غیرقابل مصرف است... هنوز هم شعار زنده و مهمی است. من هم مانند نویسنده معتقدم فقدان ایده، یک مشکل بزرگ در سیاست ایران است و نگران نقش ایران در نظم آینده هستم. البته قبل از ایده، «دکترین» مهم است که ایده مبتنی بر آن چارچوب و قواعد شکل می‌گیرد.