«به هیچکس ربطی ندارد که من چرا برای امنیت کشورم اینقدر سلاح می‌خرم.» 📕نقل به مضمون، گفتگوی محمدرضا پهلوی با برژنف؛ برگرفته از کتاب شاه و شطرنج قدرت در خاورمیانه، آرش رئیسی‌نژاد. 🔗پ. ن: رفراندوم و همه‌پرسی بذاریم که آیا موشک داشته باشیم یا نان؟! مگه امر عقلانی را مردم می‌فهمند؟! یعنی همه‌ مردم، قدرت درک مصلحت و مفسده را دارند؟! سخیف‌ترین ایده، امر معقول است. امری که مقبول مردم باشد تا دموکراسی محقق شود. #فانتزی #رمانتیک #خوش‌بینی #دموکراسی

اهمیت راهبردی سخنان رهبر معظم انقلاب اسلامی با مردم در خصوص مسائل داخلی و خارجی، ساخت روایت جامعی است که بتواند جامعه را در برابر فشارهای ییرونی منسجم و مستحکم سازد. با فعال‌سازی اسنپ بک، دشمنان بیش از هر چیز به دنبال کور کردن آینده در کشور هستند. در این میان، اگر تفرقه سیاسی و اجتماعی جای خود را به عزم و اراده ملی برای عبور از این چالش و تبدیل تهدید و فرصت بدهد، یقیناً بخشی از پازل آمریکایی‌ها تکمیل خواهد شد؛ پازلی که واشینگتن جهت تکمیل آن، فرایند یکسانی را در سه کشور ایران و عراق و لبنان در پیش گرفته است: ترکیب تهدید نظامی، فشار اقتصادی، اقدام امنیتی و تفرقه سیاسی که مجموعاً تصویر آینده را "فاجعه‌بار" نشان داده فلذا هیچ راهی جز تسلیم وجود ندارد. @Muhallel

📣 رهبر انقلاب: غنی‌سازی را تا ۶۰‌ درصد بالا بردیم که نیاز کشورمان است/ بنا نداریم از سلاح هسته‌ای استفاده کنیم اما غنی‌سازی را داریم/ این علم ما با تهدید و بمباران از بین نمی‌رود 🔹️ رهبر انقلاب در سخنرانی تلویزیونی خطاب به ملّت ایران: ✏️ امروز ما از لحاظ غنی‌سازی اورانیوم در یک سطح بالایی قرار داریم. البته این غنی‌سازی را کشورهایی که میخواهند سلاح هسته‌ای درست کنند تا ۹۰ درصد خلوص هم می‌برند، ما چون احتیاج به سلاح نداریم و تصمیم بر عدم سلاح هسته‌ای هم داریم، تا آنجا بالا نبردیم، تا ۶۰ درصد بالا بردیم که رقم خیلی بالایی است، رقم خیلی خوبی است، و برای برخی از کارهای مورد نیازمان در کشور لازم است. ✏️ تا اینجا توانستیم پیش ببریم، این، ما یکی از ده کشور دنیا هستیم که این توانایی را داریم، یعنی من به شما عرض کنم: در میان دویست و چند کشور دنیا، ۱۰ تا کشور هستند که قادرند غنی‌سازی کنند، یکی از این ۱۰ کشور ایران اسلامی است. و دیگران، آن ۹ کشور دیگر البته بمب هسته‌ای هم دارند، ما هستیم که بمب هسته‌ای نداریم و نخواهیم داشت و بنا نداریم که از سلاح هسته‌ای استفاده کنیم اما غنی‌سازی را داریم. ✏️ ۱۰ کشور، ما یکی از ۱۰ کشور این صنعت سرآمد محسوب میشویم، و این دانشمندانی که عرض کردم، بنیان این کار را گذاشتند، مبالغ زیادی پیش بردند اما کار مهمترشان عبارت بود از تربیت افراد فراوانی در این راه. ✏️ ما امروز در کشور دهها دانشمند و استاد مبرّز؛ این گزارشی است که صاحبان قضیه به ما دادند، یعنی یک گزارش متقن و موثقی است، دهها دانشمند و استاد مبرّز، صدها دانش‌پژوه و هزاران تربیت‌شده‌ی گروه‌های هسته‌ای در رشته‌های گوناگونِ مرتبط با این موضوع در حال فعالیتند، همین الان. ✏️ حالا اینها آمدند تأسیسات فلان جا و فلان جا را بمباران کردند. مسئله این است. این علم است، علم از بین رفتنی نیست، علم با بمب و با تهدید و با این چیزها از بین نمیرود، این وجود دارد. ۱۴۰۴/۰۷/۰۱ 🖼 #بسته_خبری 📽پخش اینترنتی: 💻 Farsi.khamenei.ir/live

📣 رهبر انقلاب: باید از لحاظ نظامی، علمی، دولتی، ساختاری و سازمانی قوی بشویم/ اگر قوی بشویم طرف مقابل حتی تهدید هم نمی‌کند 🔹️ رهبر انقلاب در سخنرانی تلویزیونی خطاب به ملّت ایران: ✏️ راه علاج پیشرفت کشور قوی‌ شدن است، باید قوی بشویم، قوی شدن نظامی لازم است، قوی شدن علمی لازم است، قوی شدن دولتی و ساختاری و سازمانی لازم است، باید بنشینند افراد هوشمند ما، صاحب‌نظران دلسوز ما، راههای تقویت کشور را پیدا کنند، این راهها را دنبال کنند و اینها. اگر این شد آن وقت هیچ تهدیدی، طرف تهدید هم نمیکند، اگر دید طرف مقابل قوی است حتی تهدید هم نمیکند. به نظر من جز این راهی وجود ندارد. ۱۴۰۴/۰۷/۰۱ 🖼 #بسته_خبری 💻 Farsi.Khamenei.ir

آیت‌الله خامنه‌ای، نظام قدرت را می‌شناسد. الزامات و اقتضائات آن را، عناصر و مؤلفه‌های آن. به تعبیر آن کارشناس، آیین قدرت و به اصطلاح من، منطق و قواعد قدرت را. او نه یک رئالیست مادی‌گرا، که یک «واقع‌بین»، اما متعهد به اسلام و تشیع و حکیمی مجهز به «حکمت و الهیات» است. فرمود: «دنبال بمب اتم نیستیم. اما غنی‌سازی را داریم.» این حکم فقهی هم تابع نظر کارشناسی است. گویی ایشان، داشتن بمب اتم را در شرایط کنونی، یک شکست گفتمانی و بازی در نظم غربی می‌داند که بازیگری جمهوری اسلامی ایران را در جدال قدرت‌های بزرگ مادی تقلیل می‌دهد. گویی بمب اتم در شرایط کنونی برای ایران نه تنها بازدارنده نیست، که پرزیان و ضرر است. البته شاید بعدها این حکم، تابع نظر کارشناسی تغییر کرد. یعنی جمهوری اسلامی در مرحله تهدید وجودی قرار گرفت و برای بقای خود، مجبور به ساخت بمب اتم شد تا بتواند در کنار دیگر عناصر قدرت، بازدارندگیِ لازم را ایجاد کند... دلم برای مطالبه‌کنندگان بمب اتم از مرحوم عسگرخانی، تا دکتر بازرگان و تا هفتاد نماینده‌ی انقلابی مجلس که مطالبه بمب اتم داشتند، سوخت. کارشان قابل تقدیر بود چرا که دغدغه‌شان، «ایران قوی» بود اما حرف اول و آخر را «فقیه» می‌زند. البته مطالبه‌ی بمب اتم از جانب طیفی از جامعه، از ولی فقیه چه بسا موجب ابهام و خاکستری‌شدن سیاست جمهوری اسلامی و به تبع، حفظ جان رهبری شود. لذا خیلی جای ایراد نیست که بگوییم ساکت شوند و پیگیری نکنند.

🔸مهم‌ترین مسئله‌ی سیاست خارجی ایران فقدان نگاه راهبردی و کلان‌ تصویر و به تبع آن نبود ایده در مورد آینده است. ایران نمی‌داند که می‌خواهد چه نقشی در نظام بین الملل نوین داشته باشد. از زمانی که اروپایی‌ها عبور از دماغه امیدنیک را تثبیت کردند و نقش ژئواکونومیک ایران در نظام بین الملل تضعیف شد، تا زمانی که محمدرضا پهلوی ایران را به عنوان بازیگر نفتی تعریف کرد، مشکل بنیادین تمام دولت‌های مرکزی ایران دقیقا همین بود که نمی‌دانستند باید چه کنند. همین ندانستن ایران را در تمام دوران قاجاریه - و کمی قبل و بعد آن- به بازیگری حاشیه‌ای تبدیل کرده بود. حتی زحمات نادرشاه نیز بعلت این که در بستر نقش قبلی تعریف شده بود به جایی نرسید. اکنون ایران در همین جایگاه قرار گرفته. نظام بین الملل در حالت گذار است و نقش قبلی ایران -بازیگر نفتی- تضعیف شده. در نتیجه ایران باید به دنبال تعریف نقش جدید باشد. در چنین حالتی کشور تنها به دنبال مسکن‌های موقت است. از دل این جهان‌بینی نهایتا ایده‌هایی مثل دیدار پزشکیان و ترامپ در حاشیه نشست سازمان ملل بروز می‌کند. من فکر نمی‌کنم این دیدار ایرادی داشته باشد، اما فکر هم نمی‌کنم مشکلات بنیادین سیاست خارجی ایران را حل کند. چنانچه دیدار با شی یا پوتین هم چنین کاری نمی‌کند. ایران قبل از هر چیزی نیازمند آن است که ایده و مسیر خود را روشن کند. تنها برای این‌که این نوشته صرفا توصیفی نباشد، در یک جمله می‌گویم، ایران باید به نگرش عدم تعهد یا چیزی که در ابتدای انقلاب نه شرقی نه غربی خوانده می‌شد پایان دهد و خود را به عنوان زیر مجموعه‌ای از چین تعریف کند. کشوری که می‌خواهد و می‌تواند منافع چین در خاورمیانه را پیش ببرد و خود نیز از قبل آن به توسعه برسد. در مورد آن بیشتر خواهم گفت. 🔗پ. ن: این یادداشت، آقای حسین مهدی‌تبار است. ایشان میخواهد بگوید «مشکلات زیادی سد راه سیاست خارجه‌ی ایران است که بسیار بیشتر از دیدار یا عدم دیدار پزشکیان و ترامپ اهمیت دارد. حل این مشکلات در گرو باز تعریف نقش ایران در در سیاست بین‌الملل است. در این راستا، قدم اول پایان‌دادن به نگرش منسوخ‌شده‌ی «نه شرقی نه غربی» است.» اصل یادداشت خوب است، گرچه معنای نه شرقی، نه غربی را متوجه نشده‌اند. این نه شرقی، نه غربی به معنای نظم جدید است. هویت جدید است. گفتمان جدید است. نه جغرافیا یا بلوک حتی که بگوییم بلوک شرق از بین رفت، پس شعار قدیمی و غیرقابل مصرف است... هنوز هم شعار زنده و مهمی است. من هم مانند نویسنده معتقدم فقدان ایده، یک مشکل بزرگ در سیاست ایران است و نگران نقش ایران در نظم آینده هستم. البته قبل از ایده، «دکترین» مهم است که ایده مبتنی بر آن چارچوب و قواعد شکل می‌گیرد.

🔹مهدی خراتیان: مساله بازگشت قطعنامه های سازمان ملل متحد پس از فعال شدن ساز و کار موسوم به اسنپ بک توسط تروئیکای اروپایی و جلسه ۱۹ سپتامبر شورای امنیت، به یکی از دغدغه ها و نگرانیهای اصلی مردم و صاحبان کسب و کار در ایران مبدل شده است. از همین رو تحلیل ماهیت و تبعات این رویداد مهم اهمیتی بسیار دارد. در این ویدئو با بررسی محتوی قطعنامه ها خصوصا متن قطعنامه ۲۲۳۱ و متن نامه حقوقی مشترک ایران، روسیه و چین و مواضع آنها در جلسه شورای امنیت نشان میدهیم که برغم رد قطعنامه تمدید تعلیق تحریمهای ایران، نه تنها امکان صدور قطعنامه های جدید، بلکه بازگشت قطعنامه های پیشین با موانع حقوقی جدی مواجه است و پارامتر تعیین کننده در شرایط فعلی، اراده سیاسی چین و روسیه در مواجهه با رویکرد اروپا و ایالات متحده به ایران و پرونده هسته ی آن می باشد. این ویدئو توسط مجموعه اقتصاد آنلاین تهیه شده است. #تحریم​ #ترامپ​ #اسنپ​ بک #جنگ​ #چین​ #ایران​ #روسیه​ #هسته_ای​ #آمریکا​ #نتانیاهو​ https://youtu.be/MiUo8Ry7EPs?si=BlfTYHsgKThBA4Re

🔹چرا سخنان رهبری باید الان انجام میشد؟ بدون مخاطب حاضر که ظاهرش نوعی اهمیت مقطع زمانی بود؟ با توجه به محتوای سخنرانی دلیلش قابل حدس است. ایران در سازمان ملل مشغول گفتگو با سه کشور اروپایی است، موضع رهبری چارچوب گفتگو را برای طرف مقابل روشن و دست مذاکره کنندگان ما را در گفتگو باز میکند. اروپا شرطش این بود که ایران وارد گفتگوی مستقیم با آمریکا شود و شرط غنی سازی صفر را بپذیرد، که رهبری تکلیف این ماجرا را روشن کردند. 🔹آیا ممکن است این سخنرانی به دلیل اختلاف نظر با پزشکیان بوده باشد؟ اولا شواهدی برای این ادعا نیست، پزشکیان پیش از سفر به نیویورک به صراحت گفت "با قلدر مذاکره نمیکنم" و جواب جریان غربگرای داخلی را به روشنی داد. این هم که رهبری بخواهد با یک سخنرانی موضع مسوول کشور در سازمان ملل را تنظیم کند، حرفی است که به شوخی و فکاهی نزدیکتر است تا سخنی قابل دفاع. 🔹آیا بالاخره بین رهبری و دیگر تصمیم گیرندگان ما ممکن است اختلاف نظری در زمینه مذاکرات باشد؟ بله احتمالش هست، از دقت در مواضع بسیاری از مسوولین و تصمیم گیرندگان میتوان به وجود اختلاف نظرها رسید، طبیعی هم هست، کشور چهل و چند سال است بر پایه عقل جمعی و وجود نظرات مختلف اداره میشود، اما در طول این چهل و چند سال راهبرد حرکت کشور همواره قابل دفاع بوده از سه منظر عزت و حکمت و مصلحت. حتی در ماجرای برجام اهداف گفتمان دولت روحانی محقق نشد اما اهدافی که رهبری برای چرایی تصمیم خود بیان کرده بود محقق شد. @ali_mahdiyan

♦️کارکرد برچسب چپ در ایران معاصر چیست؟ جایگاه اندیشه‌های چپ در انقلاب اسلامی در گفتگو با حسین مهدی‌زاده/ بخش اول 🔸مفهوم «چپ» و «مارکسیسم» به اسم رمزی برای تخریب و طرد اجتماعی و سیاسی جریان‌های فکری مخالف لیبرالیسم تبدیل شده است. 🔸در لحظه انقلاب، دو جریان استبدادستیز و استعمارستیز هم‌زمان در ایران فعال بودند و اینکه انقلاب صرفاً برای نجات از استبداد داخلی بوده، یک تاریخ‌سازی است. 🔸برداشت نهاد علم از «استبداد»، حذف نیرویی است که به پشتوانه مذهب می‌خواهد در مقابل استعمار بایستد، زیرا این نهاد علقه عاطفی و احساسی به غرب دارد. 🔸توجه به مفهوم «چپ» یک آدرس غلط است و قراردادن استبداد به جای استعمار، یک تغییر اولویت خطرناک برای نادیده گرفتن نقش عنصر خارجی در مشکلات ایران است. 🔸ادبیات ضداستبدادی صرفاً اصلاحات را می‌طلبد، اما آنچه در انقلاب ۵۷ رخ داد، اصلاحات نبود، بلکه انقلاب بود که مبارزه همزمان با استبداد و استعمار آن را ایجاب می‌کرد. 🔹متن کامل را از اینجا بخوانید🔹 🔴 پایگاه مطالعاتی-تحلیلی سدید🔴 🆔 @farhangesadid 🌐https://eitaa.com/farhangesadid

🎥 پزشکیان در سازمان ملل تصاویر شهدای حملات رژیم صهیونیستی را در دست گرفت @Farsna

⭕️درخشش پزشکیان به ده دلیل ▫️افشین علا*| ایرنا، ۲ مهر ۱۴۰۴ متنی که رئیس جمهور محترم در صحن سازمان ملل قرائت کردند، به چند دلیل، موجز، متین، جامع و غرورآفرین بود. یک: با اشاره به آموزه‌ای مشترک از پیامبران سه دین ابراهیمی آغاز شد. این اشتراک مضمون، تازه، تکان‌دهنده و اثرگذار بود. دو: با چاشنی شعر و ادبیات همراه بود که بزرگ‌ترین ثروت و میراث ملت بزرگ ایران است. سه: بدون پرخاش و شعار، چهره‌ی کریه غرب جانی و رژیم کودک‌کش صهیونیستی را به تصویر کشید. چهار: مظلومیت ملت ایران در تجاوز اخیر را در عین سرافرازی و ایستادگی به رخ جهانیان کشید. پنج: با منطقی ساده و همه‌فهم، صلح‌طلب بودن ملت و دولت ایران را اثبات کرد و توانست متجاوزان، جانیان و جنگ‌افروزان واقعی در منطقه و جهان را به همگان معرفی کند. شش: بار دیگر صلح‌آمیز بودن صنعت هسته‌ای ایران و حرام شرعی بودن ساخت سلاح‌های کشتارجمعی را به یاد جهانیان آورد. هفت: با وجود مشکلات عدیده‌ی کشورمان با جهان غرب، نسل‌کشی در غزه و گرسنگی دادن و کشتار کودکان را در اولویت قرار داد. هشت: با تأیید پیمان‌های مشترک بین کشورهای دوست و همسایه‌ی ایران، پیام صلح و دوستی ما را به آنان یادآور شد و اعتمادآفرینی کرد. نه: رسما عدم رضایت جمهوری اسلامی ایران از جنگ روسیه و اوکراین را اعلام کرد. ده: بدون آن‌که بر طبل جنگ و خشونت و انتقام بکوبد، بدعهدی آمریکا و کشورهای اروپایی در برجام را به رخ کشید. ضمن آن‌که با اشاره به تجاوز آمریکا و اسرائیل به کشورمان آن هم زمانی که بر سر میز مذاکره بودیم، از دروغ‌گویی و دغل‌بازی آنان پرده برداشت. بنابراین، به عنوان نماینده‌ی حاکمیت و ملت ایران، هوشمندانه توانست ضمن ادای حق مطلب، راه را برای هرگونه تفاهم احتمالی باز بگذارد. به این ده دلیل از جناب آقای دکتر پزشکیان تشکر و قدردانی می‌کنم. * شاعر و نویسنده https://irna.ir/xjVz3n

برخلاف ادعاهای آقای ثابتی رژیم‌های تک‌حزبی و اقتدارگرا الزاماً به ثبات و کارآمدی نمی‌رسند؛ نمونه‌های نزدیکش عراق بعثی و سوریه اسد. چین هم ناچار شد اصلاحات عمیق کند و بهای خطاهای بزرگ گذشته‌اش را بپردازد. آنچه سرنوشت کشورها را تعیین می‌کند نه تک‌حزبی بودن یا نبودن، بلکه قدرت و کیفیت نهادهاست. مسئله‌ی اصلی بی‌ثباتی سیاست در ایران انتخابات نیست، ضعف نهادهاست. در دموکراسی‌های جاافتاده، تغییر دولت‌ها لزوماً به بی‌ثباتی راهبردی منجر نمی‌شود، چون قواعد بازی، تقسیم کار نهادی، و سازوکارهای کنترل و توازن، تداوم خط‌مشی‌های کلان را تضمین می‌کنند. پژوهش‌های برجسته در اقتصادسیاسی نیز نشان می‌دهند که کیفیت نهادها، از حاکمیت قانون تا حقوق مالکیت و پاسخگویی عمومی، مهم‌ترین عامل تفاوت عملکرد کشورهاست. این ادبیات به‌روشنی توضیح می‌دهد که اگر نهادها «شمول‌گرا» و قاعده‌مند باشند، تغییر دولت‌ها به‌جای آشفتگی، به بهبود تدریجی سیاست‌ها می‌انجامد. حذف رقابت سیاسی و محدود کردن بازخورد اجتماعی، ریسک خطاهای سیاستیِ عظیم و طولانی‌مدت را بالا می‌برد. نمونه‌ی کلاسیک آن «جهش بزرگ به جلو» در چین است که در نتیجه‌ی تمرکز قدرت و فقدان سازوکارهای تصحیح خطا، به یکی از بزرگ‌ترین فجایع انسانی قرن بیستم انجامید و میلیون‌ها قربانی برجای گذاشت. این هزینه‌ها بخشی از همان «ثباتِ بی‌صدای» رژیم‌های تک‌حزبی است که خطا را مزمن می‌کند. از نظر کارنامه‌ی اقتصادی نیز رژیم‌های تک‌حزبی برتری قاطعی بر دموکراسی‌ها ندارند. شواهد بین‌المللی نشان می‌دهد که اگر هم اقتدارگرایی در برخی مقاطع رشد بالاتری ثبت کند، در بلندمدت مزیت پایداری ندارد و میانگین عملکرد با دموکراسی‌ها تفاوت معناداری پیدا نمی‌کند. نکته‌ی کلیدی همین‌جاست: متغیر توضیح‌دهنده‌ی اصلی، نوع «رژیم» نیست، بلکه «کیفیت نهادها» و قاعده‌مندی سیاست‌هاست. برای ثبات سیاست، باید به‌جای تضعیف انتخابات، نهادها را توانمند کرد. ستون‌های این توانمندسازی روشن است: مثلا خدمات کشوری حرفه‌ای و غیرسیاسی، نهاد تنظیم‌گر مستقل در انرژی، ارتباطات و رقابت، و دستگاه آمار و حسابرسی مستقل، تا سیاستگذاری از چرخه‌های کوتاه‌مدت انتخاباتی و دلبخواهی مصون بماند. هم‌چنین بانک مرکزی مستقل با مأموریت شفاف مهار تورم و چارچوب پاسخگویی، تا چرخه‌های سیاسی بودجه‌ای و پولی، خط‌مشی پولی را آشفته نکند. پژوهش‌ها و هشدارهای نهادی، حفظ استقلال پولی را شرط مهار انتظارات تورمی و ثبات کلان می‌دانند. و نهایتا قواعد مالی میان‌مدت، بودجه‌ریزی مبتنی بر شواهد، و نهادهای ارزیاب پیامدهای مقررات، تا تغییر کابینه به تغییرات پرتلاطم سیاستی منجر نشود. چین اگر امروز قدرت اقتصادی جهان شمرده می‌شود، نه به خاطر «تک‌حزبی بودن» بلکه به دلیل ایجاد نهادهای اقتصادی باکیفیت است؛ از مناطق ویژه اقتصادی دهه ۱۹۸۰ گرفته تا استقلال نسبی بانک مرکزی و اصلاحات بازار کار و سرمایه. همان کشوری که در دهه ۱۹۵۰ با «جهش بزرگ به جلو» میلیون‌ها نفر را به کام مرگ کشاند، زمانی رشد کرد که قواعد باثبات سرمایه‌گذاری، تضمین حقوق مالکیت و نهادهای نظارتی جدید را بنا گذاشت. به‌عبارت دیگر، حتی در چین هم موتور توسعه را حزب واحد روشن نکرد، بلکه نهادهای باکیفیت اقتصادی بودند که مسیر رشد را هموار کردند. ✍حسین قتیب