*حسودیِ زیاد به رسالت بوذری!

شبِ سیزدهم: تماشای زندگی پس از زندگی و هزار جور فکر ناگفتنی........

وقتی کلمات قاصر اند باید سکوت کرد......

•روضه•

[*ترس از برگشتن به روزمرگیِ سابق]

متنبّي شاعر معروف‏ عرب شعر خوبي دارد، مي‏گويد : «و اذا كانت النفوس كبارا تعبت في مرادها الاجسام..» مي‏گويد وقتي كه روح بزرگ شد، جسم و تن چاره‏ اي ندارد جز آنكه به دنبال‏ روح بيايد، به زحمت بيفتد و ناراحت شود . روح وقتي كه بزرگ شد، خواه‏ ناخواه بايد در روز عاشورا سيصد زخم به بدنش‏ وارد شود . آن تني كه در زير سم اسبها لگدمال مي‏‌شود، جريمه يك روحيه‏ بزرگ را مي‏‌دهد، جريمه يك حماسه را مي‏‌دهد، جريمه حق‏‌پرستي را مي‏‌دهد، جريمه روح شهيد را مي‏‌دهد. 📖حماسهٔ حسینی

شبِ چهاردهم: هر چقدر هم اوضاعم بد باشه یه چیزایی هست مثل گریه های این شبا که واقعاً امیدوارم می‌کنه. و می‌دونم که رها نمی‌شم..

تو می تونی چشمات رو ببندی و یه کتاب یا گل یا مداد رو مجسم کنی اما نمی‌تونی چشمات رو ببندی و تجسم کنی یه نور متولد می‌شه و تاریکی پشت چشمت رو روشن می‌کنه...

ذره ای به دنبال افزایش ممبرهای اینجا نیستم! ذره ای! اینو می‌نویسم چون می‌دونم باید اینطور باشه و درستش هم همینه و می‌نویسم که بعدها زیر حرفم نزنم!

به طور میانگین از هر ده موضوعی که می‌خوام اینجا مطرح کنم در نهایت دو تاش رو مطرح می‌کنم✋🏻

وقتی یه آدم می‌ره رو اعصابم صرفاً رفتارای غلطش نیست که رو مخمه! دیگه حتی صدای راه رفتنش، صدای در زدنش، صدای برخورد دستش با اجسام، و همه جور ابراز وجودی ازش رو مغز منهههه