قسمت هشتم عاصف گفت: «رضی جان، فقط وسط عملیات حواست باشه که این‌جا نیابت نمی‌گیرن‌ها. کار و درست انجام بده... وگرنه باید سه ماه پشت در اتاق سیدحسین بشینی...» فضا برای چند ثانیه از خشکی مأموریت فاصله گرفت؛ خنده‌های کوتاه، اما از همان‌هایی که فقط بین آدم‌های قدیمی رد و بدل می‌شود. شوخی‌ها ادامه داشت تا اینکه بحث شیوه ورود جدی شد و لحن همه ناخودآگاه تغییر کرد؛ درست همان لحظه که صدای اویس روی خط سیدعاصف پیچید و دوباره فضا را به حالت آماده‌باش برگرداند. اویس خبر داد: «آقا عاصف، سوژه از ساختمان خارج شده...» سیدرضی همانطور که روی صندلی عقب نشسته بود، فورا سرش را آورد بین دو صندلی جلو، گفت: « این همون دختره نیست که دنبالشیم؟ داره میره کجا...» عاصف سیگارش را روشن کرد. چند پُک زد گفت: « داره می‌ره ...» گفتم: «عاصف! مسخره بازی در نیار. زشته این حرفت.» خندید و گفت: «حاجی برم دنبالش؟» گفتم: «می‌ریم... صبر کن.» سوژه رفت داخل ماشین نشست، و خودرو برای دقایقی ثابت و خاموش ماند. عاصف گفت: «چرا حرکت نمی‌کنه؟» گفتم: «می‌خوای برم بهش بگم حرکت کن؟» خندید و گفت: «زودتر تموم بشه بریم خونه؛ من برم موتور و بردارم و برم.» سیدرضی گفت: «باز فلفل افتاده به جونت؟» عاصف خندید و گفت: «زنگ زده شاکیه. میگه...» رفتم وسط شوخی و صحبت‌هایشان، گفتم: «تموم می‌کنید مسخره بازی‌تون‌و؟» بعد به عاصف گفتم: «می‌خوای بری دنبالش الان، هوا سرده... می‌خوای تو با ماشین برو، من با موتور میام کاورت میکنم...» عاصف گفت: «نه حاجی...» سیدرضی گفت: «ظاهرا عملیات کنسله... ما بریم که منتظر بمونیم ببینیم چه می‌کنید شما...» سیدرضی برگشت به سمت ورودی خیابان؛ لحظاتی بعد سوژه حرکت کرد و عاصف رفت سوار موتور شد، راننده آمد داخل ماشین. با فاصله حرکت کردیم دنبال سوژه. دو ساعت بعد... نازنین حرکت کرد. تا اینکه پس طی مسیری طولانی، به یک سوله متروکه در ابتدای یکی از خروجی‌های تهران رسید. تیم پوشش، توسط سیدرضی در اطراف سوله مستقر شد. عاصف آمد داخل ماشین نشست تا گرم بشود. من از فرصت استفاده کردم و رفتم در گوشه یکی از خودروها روی خاک نمازم را خواندم و بچه‌ها هم هرکدام فوری تماز صبح‌شان را خواندند. پس از نماز، ریسک بالایی کردم و بلافاصله خودم را به دیوارهای پشتی سوله رساندم تا همه چیز را بررسی کنم. اسلحه‌ام را مسلح کردم. از طریق بخش تخریب‌شده‌ی دیوار، فضای داخلی سوله را پایش کردم. دیدم در داخل سوله سه مرد جوان پشت یک میز بزرگ که بخشی از آن شکسته بود، دور هم نشسته‌اند. دقایقی بعد نازنین وارد شد، کیف خود را به گوشه‌ای پرت کرد و با یکی از افراد دست داد. سپس هر دو به سمت دیگر سوله حرکت کردند و بنر بزرگی را از روی چند جعبه کنار زدند. با مشاهده‌ی محتویات جعبه‌ها، مشخص شد محل مذکور به‌عنوان نقطه‌ی دپو و نگهداری مهمات و سلاح مورد استفاده قرار می‌گیرد. رفتم روی خط عاصف گفتم: «اینجا عروسی داریم... به سیدرضی بگو وضعیت قرمزه اینجا؛ همه آماده باشن. من بر می‌گردم سمت نقطه.» فورا برگشتم سمت ماشین. سیدرضی هم لحظاتی بعد به ما اضافه شد. به سیدرضی گفتم تیم را آماده عملیات کند. زمان عملیات فرا رسید و بچه‌ها مسلح شدند. رفتم روی خط مقداد، گفتم: «چشم بالا (هلی‌شات) را فعال کن...» همزمان هلی شات در بالای سوله به پرواز در آمد و محیط را کامل ارزیابی کردیم. چهل دقیقه بعد تیم 20 نفره به پنج دسته چهارنفره تفکیک شدند. تیم به حرکت در آمد و طبق نقشه، وارد محوطه داخلی شدیم. صدای پله‌های فلزی، نور چراغ‌قوه که روی دیوارهای زنگ‌زده می‌درخشید، و بوی نفت سوخته فضا را پر کرده بود. از دور، نگاهم به نازنین افتاد که پشت یک‌دستگاه ون خاکستری پنهان شده بود. دوربین تک چشمی اپتیکال با زوم بالا را از عاصف گرفتم. دیدم در کنار نازنین اسلحه قرار دارد و همزمان تلاش می‌کند حافظه‌ی رمز را از لپ‌تاپ جدا کند. با سید عاصف رفتیم پشت چند بشکه کمین کردیم. گفتم: «باید زودتر زمین‌گیرش کنیم قبل از اینکه کد بفرسته یا لب‌تاپ و نابود کنه.» گفت: «بریم سمتش؟» گفتم: «آماده‌ای؟» گفت: «یاعلی...» گفتم: «تو از سمت راست خودت و بهش برسون، من از سمت چپ...» خیز برداشتیم برویم به سمت سوژه. چندمتری را دوان دوان و خمیده خمیده به سمت سوژه حرکت کردیم، که ناگهان در همین حین، فردی از ورودی مجاور نازنین وارد محوطه شد. تا ما را دید، به سمت‌مان شلیک کرد. بلافاصله تغییر موضع دادم و پشت یک کانتینر استقرار گرفتم. صدای آن مرد راشنیدم که فریاد زد: «نازنین. به‌پا... رسیدن.» سرم را بردم بیرون، نگاهمان به هم گره خورد... به سمت آن مرد شلیک کردم... عاصف آتش کور می‌ریخت تا تمرکز سوژه را بشکند. عاصف که پشت یک کانتینر دیگر مستقر بود، با صدای بلند گفت: «بذار زمین! تمومه!»

قسمت نهم رفتم روی خط سیدرضی و گفتم: «سید، حواستون به سمت ما باشه. این طرف درگیر شدیم. فورا اون دوتا مرد و زمین‌گیر کنید. بعدش باید به ما دست بدید...» گفت: «دریافت شد. تمام...» سرم را ذره‌ای از پشت کانتینر بیرون آوردم تا فضا را دقیق بسنجم. در همان نگاه، دیدم نازنین و آن مرد در حال فرارند؛ شانه‌به‌شانه، مستقیم به‌سمت همان ماشینی که نازنین با آن آمده بود. به عاصف علامت دادم؛ عاصف شروع کرد به تیراندازی... آن‌ها هم برگشتند و چندبار به سمت ما شلیک کردند. رفتم روی خط مقداد... گفتم: «چشم بالا، سوژه از دید ما پنهان شده... موقعیت؟» گفت: «به سمت شرق سوله برید. کنار یه انبار متروکه هستند.» با عاصف به سمت شرق سوله رفتیم و همزمان یکی از تیم‌ها به ما اضافه شد. به مرصاد که تک تیرانداز بود و در یکی از تپه‌های منتهی به سوله کمین کرده بود، بی‌سیم زدم: «مرصاد خط و داری؟ مال خودته؟» گفت: «هنوز نه. دسترسی کامل ندارم. دستور چیه؟» گفتم: «به محض روئیت، زیر زانو... فقط چندثانیه قبلش تایید بگیر ازم... شاید رسیدیم بهش.» لحظاتی بعد مرصاد آمد روی خطم... گفت: «سوژه‌ها در تیررس من قرار گرفتن. دستور چیه؟» گفتم: «می‌تونی نگهشون داری؟» مرصاد گفت: «بله آقا. مال خودمه...» گفتم: «مرصاد زنده می‌خوام. نزنی شَتَگِش کنی... اگر هم ثابت موندن، کاری نکن.» گفت: «خیالتون راحت.» سیدرضی خودش را به من و تیم دوم که در کنارمان بود رساند. نفس نفس زنان گفت: «حاج‌عاکف به صلاح نیست شما بیشتر از این برید جلو. بگذارید من و تیمم می‌ریم، عاصف هم که هست. شما برگردید.» عاصف هم آمد سمتم گفت: «لطفا برگرد...» نگاهی به سیدرضی و عاصف کردم، گفتم: «مگه خون من از خون شما و این بچه‌ها رنگین‌تر هست؟» رضی گفت: «شما فرمانده این میدان هستید، من و تموم این بچه‌ها سرباز شما. اما لطفا برگردید. بگذارید ما بریم. واقعا به صلاح نیست.» گفتم: «نه. باهم میزنیم به خط.» با یک تدبیر ویژه به سمت انبار متروکه حرکت کردیم. همزمان یکی از تیم‌ها که دو نفر دیگر را دستگیر کرده بودند، سرشان را کیسه کشیدند و کشان کشان به سمت وَن بردند. لحظاتی متوقفشان کردم و گفتم: «خیلی فوری از این سوله فاصله بگیرید. این‌جا نباشید بهتره.» همزمان تلفن فاقد طبقه‌بندی‌‌ام که شخصی بود، زنگ خورد... اعصابم ریخت به هم. اصلا فراموش کرده بودم گوشی را نباید همراهم بیاورم. گوشی را از جیب پشت شلوارم کشیدم بیرون، نگاه به شماره کردم، دیدم مادر یکی از شهدای مدافع امنیت است... نمی‌توانستم جوابش را ندهم. مادر بود و پسرش فدای امنیت ملت شده بود. امید و دلخوشی‌اش به دوستان پسرش بود که هر از گاهی صدایشان را می‌شنید. با دیدن شماره‌اش آرام شدم، لبخندی زدم و همانطور که اسلحه دستم بود، گوشی را جواب دادم... «سلام دورتون بگردم. خوبید حاج خانم...» گفت: «پسرم سلام. خوبی؟ مادر خوبه؟» گفتم: «حاج خانم، الان جایی هستم. میشه بعدا بهتون زنگ بزنم؟» گفت: «بله پسرم...» می‌خواست قطع کند که از تیم کمی فاصله گرفتم و چندمتر رفتم آن‌طرف‌تر، گفتم: «مامانِ رضا، میشه فقط یه تسبیح برداری و برام دعا کنی تا رو سپید بشم... به دعای خیرت الان احتیاج دارم...» فهمید در چه شرایطی قرار دارم. فقط یک کلمه با بغض گفت: «خدا برای مادرت نگهت داره... داغت و هیچ وقت نبینه. فالله خیر حافظا و هو ارحم الرحمین...» به شرط حیات ادامه دارد...

بسم‌الله الرحمن الرحیم قسمت دهم حدود 200 متر تا انبار متروکه نزدیک سوله فاصله داشتیم. با رعایت تمام جوانب و تامین، ادامه مسیر دادیم. مرصاد آمد روی خطم گفت: «مردی که همراه اون زن هست در تیررس منه. دستور؟» گفتم: «زمین‌گیرش کن و دور زن و خلوت کن.» با دست علامت دادم تیم متوقف شود. دیدم خبری از تیراندازی نیست. سی ثانیه گذشت؛ به مرصاد گفتم: «چرا تمومش نمی‌کنی؟» با صدای خش دار و آرام همیشگی‌اش، آهسته گفت: «اجازه بدید تثبیت بشه...» لبم را گزیدم و سکوت کردم؛ سکوتی مثل آرامش قبل از طوفان. لحظاتی بعد صدای شلیک در فضا پیچید؛ تیز و خشک، درست مثل بریدن نفس‌ها. بلافاصله به سمت انبار متروکه پشت سوله دویدیم؛ دور انبار را در چند ثانیه محاصره کردیم. سرم را چرخاندم سمت عاصف و با صدایی بریده گفتم: «آماده‌ای...» عاصف سرش را به نشانهٔ تأیید تکان داد. گفتم: «دهن نازنین و اول سرویس کن...» سیدرضی بی‌درنگ دودزا و اشک‌آور را داخل انبار پرت کرد. چند ثانیه بعد، صدای سرفه‌های خفه و بریده‌ی نازنین و مردی که با شلیک مرصاد زخمی شده بود در فضا پیچید. نفس‌نفس‌زنان، سینه‌خیز خودشان را به بیرون کشیدند. با تیم رفتیم بالای سرشان؛ اسلحه‌ها را از نازنین و آن مرد دور کردیم. عاصف بدون لحظه‌ای تردید، بدون اینکه حتی فکر کند نازنین چیزی را در دهانش پنهان کرده یا نه، جلو پرید و با لگدی محکم و دقیق به دهان نازنین کوبید؛ ضربه‌ای کوتاه و قاطع. همان لحظه دیدم چیزی از دهانش کنده شد و روی زمین پرت شد. دستکش به دست داشتم. جلو رفتم و با دقت به آنچه روی زمین افتاده بود نگاه کردم. سیانور بود. فورا بچه‌ها دهان آن مرد را بررسی کردند که چیزی مشاهده نشد. لبخندی به نازنین زدم. او هم لبخند زد. لبخندی تلخ؛ خون از گوشه‌ی دهانش سرازیر بود. به‌سختی لب‌هایش را تکان داد، گفت: «شما دیر رسیدین، کدها رفت!» فورا رفتم کیفش را گرفتم و لپ‌تاپ را بیرون کشیدم. نشستم روی خاک و روشن کردم؛ دیدم اتصال روی لپ‌تاپ قطع است. شبکه رمز هنوز باز نشده بود؛ فهمیدم نازنین دروغ گفته و با این کار می‌خواست درگیری ایجاد کند و وقت بخرد. اما من زرنگ‌تر از این‌ها بودم که بخواهم به چند جوجه منافق تروریست باخت بدهم. به نازنین گفتم: «اون مسعود رجوی و مریم رجوی چی توی مخ شماها کردن؟ خودشون پشت شعار مخفی می‌شن، شما احمق‌های افسرده‌رو می‌فرستن جلو و به چوخ می‌دن...» نازنین با رعایت کامل ملاحظات شرعی و الزامات حفاظتی به خودرو منتقل شد. سیدرضی بلافاصله دستور داد یک تیم پاکسازی، بدون اتلاف وقت، وارد سوله شود و کل محوطه را وجب‌به‌وجب ایمن‌سازی کند. هم‌زمان تأکید کرد یکی از تیم‌ها مسیرشان را عوض کنند و خودشان را هرچه سریع‌تر به انبار متروکه برسانند. عملیات هنوز تمام نشده بود؛ فقط وارد فاز بعد شده بودیم. به مبداء عملیات بازگشتیم و وقتی وارد کوچه منتهی به سوله شدیم، دیدم آمبولانس آمده و دارند یک نفر را با برانکارد حمل می‌کنند... من و سیدعاصف به هم نگاه کردیم، به سیدرضی با کنایه گفتم: «برای این دوتا سیانورزاده آمبولانس ستاد و آوردی؟ اینا نمی‌میرن. نگران نباش.» سیدرضی سکوت کرد. گفتم: «چیشده؟ مگه کسی زخمی شده؟» سرش را پایین انداخت. عاصف با عصبانیت گفت: «خب حرف بزن رضی...» رضی نگاهی به من کرد، گفت: «یکی از بچه‌ها رو همون لحظات اولیه زخمی کردن، رسیدن بالای سرش و کشیدنش پشت یکی از کانتینرها، با کاتر گردنش و زدن...» فورا به سمت آمبولانس رفتم. ملحفه را کنار زدم و دیدم عماد شهید شده. تمام بدنم سرد شد. وضعیت گردن عماد آنقدر به هم ریخته بود که دلم می‌خواست همان‌جا بنشینم و یکی برایم از رگ‌های بریده امام حسین روضه بخواند. عماد دو هفته قبل از این اتفاقات آمده بود اتاقم و برایم شیرینی آورده بود. پرسیدم ماجرای شیرینی چیست؟ که گفته بود خدا به او یک دختر هدیه داده. تصویر دخترش را نشانم داده بود و قربان صدقه‌اش می‌رفت. بگذارید از عماد بیشتر بگویم، او یک فرزند 10 ساله معلول هم داشت و قرار بود با عاصف برایش وام جور کنیم تا از خانه‌ای که استیجاری بود، به جایی کوچک‌تر و چندمحله پایین‌تر برود. فقط برای اینکه خرجش کمتر شود. خیلی دلم سوخت. وقتی تمام این صحنه‌ها را در کسری از ثانیه در ذهنم مرور کردم، انگار با آن کاتر که گردن عماد را ریش ریش کردند، قلب من را سلاخی کردند. قبل از اغتشاشات، برایم مثل روز روشن بود که در صورت هرگونه اتفاقی، اگر دست دشمن به ما برسد رحم به صغیر و کبیرمان نمی‌کند؛ اما واقعا فکر نمی‌کردم تا این حد جرأت پیدا کنند که بخواهند در کوچه پس کوچه‌های تهران سر نیروهای امنیتی را ذبح کنند.

قسمت یازدهم برای همین تجربه‌ام می‌گفت که با یک الگوی خطرناک عملیاتی از سوی دشمن و عوامل عملیاتی آن در کف خیابان‌های ایران مواجه‌ایم. فورا به بچه‌ها گفتم بروند سوار شوند. خودم رفتم سوار آمبولانس شدم، کنار پیکر عماد نشستم و برایش زیارت عاشورا و روضه خواندم... یک بیت شعر را هی می‌خواندم و هی گریه می‌کردم. روضه نمی‌خواهد تنی که سر ندارد قربان آن آقا که انگشتر ندارد جایی برای بوسه مادر ندارد بدن مطهر عماد به مکانی خاص جهت بررسی منتقل شد. با حال خراب برگشتم به سمت خانه امن. ساعتی بعد در ساختمان امن پنج طبقه، گزارش استنطاق اولیه آماده شد. حافظه دیجیتال، شامل نقشه‌ی کامل شبکه تأمین مالی و هماهنگی‌های میدانی آشوب‌ها بود. با رمزگشایی آن، ده‌ها نام لو رفت. از منابع نفوذ تا رابطان خارجی. وقتی وارد اتاقم در طبقه پنجم شدم، دیدم بچه‌ها دور میز جلسات نشسته‌اند و منتظر هستند تا من به آن‌ها اضافه شوم. همه خسته بودند و چشم‌هایشان را به زور باز نگه می‌داشتند. بابت تاخیر عذرخواهی کردم... گفتم: «امروز کارتان دقیق، هماهنگ و به‌موقع بود. از همه‌ی شما تشکر می‌کنم که در این عملیات، با هوشیاری و تعهد، مأموریت را به سرانجام رساندید و به لطف خدا سربلند بیرون آمدید. ادامه‌ی مسیر هم با همین تمرکز و مسئولیت‌پذیری پیش می‌ره. گرچه یکی از عزیزترین نیروهای خودمون و از دست دادیم، اما حساب ما با دشمن همچنان باز هست. خدا رحمت کنه عماد و؛ ان‌شاءالله ما رو باهاش محشور کنه. وقت برای غم و عزاداری زیاد داریم. اما وقت برای تامین امنیت این مردم و این کشور همیشه کم داریم.» بعد از جلسه‌ای طولانی حوالی ساعت 16:00 با عاصف به ستاد رفتیم. سیدحسین منتظر ما بود. وقتی رسیدم به ستاد، با عاصف به سمت دفتر او رفتیم و مسئول دفترش هماهنگ کرد، رفتیم داخل... سیدحسین آمد سمت‌مان و به من و عاصف فقط گفت: «یعنی هنوز قبل از اولین جنازه‌ای که بشه ازش روایت ساخت...؟» با صدای خسته پاسخ دادم: «بله حاجی، قبل از اولین روایت. ولی خب، خودمون یه روایت سر بریده داریم...» سیدحسین زد روی بازوی من و سپس سرش را پایین انداخت و گفت: «امیدوارم زودتر این اوضاع و تمومش کنیم. وگرنه شهدای ما و کشته‌های دشمن در کف خیابان بیشتر می‌شه.» همان شب با فشار روانی و بازجویی‌های فنی و اطلاعاتی، در ساعت اولیه بازجویی، مشخص شد نازنین با تابعیت دوگانه اروپایی مسئول رمز و هماهنگی بوده و نفر دوم با نام جعلی در پوشش خبرنگار آزاد، ارتباط با لیدرهای مسلح داخلی را بر عهده داشته، و نفر سوم عامل اجرایی و مأمور ساخت سناریوی ترور و کشته‌سازی در شرق تهران. تمام برنامه برای ساعت 19 همان روز طراحی شده بود. قرار بود نفر سوم در یکی از تجمع‌های نارمک، یکی از خودروهای یگان ویژه را بگیرد و با آن به سمت جمعیت خودشان یعنی همان اغتشاشگران برود تا همه را با خودروی نظامی که ربایش کرده، زیر بگیرد. اغتشاشات به اوج خودش رسیده بود و کم کم داشت به نقطه انفجار اصلی نزدیک می‌شد؛ هر نیم ساعت گزارش می‌رسید که در فلان نقطه چند شهید دادیم، یا اینکه در جمعیت اغتشاشگران لیدر اصلی و حلقه زیرمجموعه او چندنفر را در بین جمعیت کشته‌اند تا با آن کشته‌ها علیه نظام هزینه سازی کنند. به شرط حیات ادامه دارد...

لطفا خواهشاً با حال مناسب گوش کنید به یاد اباعبدالله الحسین علیه السلام و تمام شهدایی که در راه وطن و اهلبیت علیهم السلام سرشان را نذر انقلاب کردند

🎥امنیت، اتفاقی نیست؛ نتیجه‌ی هوشیاریِ مردانی است که سکوت را به شهرت ترجیح داده‌اند. #مجاهدان_خاموش #سربازان_گمنام ◀️ به پایگاه خبری تحلیلی #خیمه‌گاه_ولایت بپیوندید👇👇 ➡️ https://eitaa.com/joinchat/2868117506C71fc999fff

بسم‌الله الرحمن الرحیم قسمت دوازدهم ساعت حوالی 5:50 دقیقه صبح بود که در دفتر سیدحسین یک فرش پهن کردیم و نماز را به جماعت خواندیم. پس از آن با عاصف به دفترم رفتیم و او به محض رسیدن، روی کاناپه ولو شد. خسته و کوفته بودم، اما تماس گرفتم با مادرم... صدایش خون قلبم را به جریان می‌انداخت... همین که صدایش را شنیدم، از روی صندلی برخاستم. لحظاتی با هم صحبت کردیم و انرژی گرفتم. انصافا صدای مادر، مثل یک مرفین عمل می‌کند. لحظاتی گذشت که بهزاد با کارتابل وارد اتاق شد. آن را روی میز گذاشت، جمع‌بندی شفاهیِ موارد حساس را در حد نکات کلیدی اعلام کرد و بدون هرگونه توضیح اضافه، اتاق را ترک کرد. رمز را وارد کردم؛ اسناد را از داخل کارتابل گرفتم و بر اساس اولویت و سطح اهمیت تفکیک کردم. برگه‌ها را روی میز عملیاتی چیدم. بررسی گزارش‌ها را با تمرکز بر نقاط بحرانی و اقدامات بعدی آغاز کردم. در این میان گزارشی برای من آمده بود که از اهمیت و حساسیت ویژه‌ای برخوردار بود. گزارش ویژه رییس بخش تحلیل تهدیدات: نفوذ در کنگره ۶۰ و عملیات رعد سفید رئیس بخش عملیات ویژه «....» سلام علیکم. این گزارش، جمع‌بندی تحقیقات انجام شده در خصوص نقش شبکه‌ی معتادین متجاهر و ارتباطات آن با فعالیت‌های سیاسی و امنیتی کشور، به‌ویژه در خلال اغتشاشات دی‌ماه، و همچنین بررسی ساختار و آموزه‌های فرقه گونه‌ی کنگره ۶۰ است. خلاصه وضعیت: تحقیقات نشان می‌دهد که کنگره ۶۰، فراتر از یک نهاد ترک اعتیاد، به یک سازمان با ساختار سلسله‌مراتبی و گرایشات سیاسی خاص تبدیل شده است. این سازمان، با استفاده از روش‌های فریبنده و بهره‌گیری از آسیب‌پذیری افراد معتاد، به نفوذ در سطوح مختلف جامعه و ایجاد شبکه ارتباطی گسترده دست یافته است. نفوذ و سازماندهی: در ماه‌های اخیر، گزارش‌هایی مبنی بر فعالیت‌های مشکوک و سازماندهی شده توسط اعضای کنگره ۶۰ در میان معتادان، به‌ویژه افرادی که پیش‌تر در برنامه‌های ترک اعتیاد این سازمان شرکت داشته‌اند، به دست آمده است. این افراد تحت رهبری افرادی با رتبه‌های بالا در کنگره (راهنماها و مرزبانان)، به جمع‌آوری اطلاعات، سازماندهی اعتراضات و ایجاد آشوب در مناطق مختلف کشور مشغول بوده‌اند. رصدهای فنی و اطلاعاتی و سایبری نشان می‌دهد که اعضای کنگره ۶۰ از طریق شبکه‌های رمزگذاری شده، ارتباطات خود را با افراد و نهادهای خارجی مرتبط با دشمن برقرار کرده‌اند. اطلاعاتی درباره‌ی دریافت کمک‌های مالی و تجهیزات، و نیز هماهنگی‌های آن‌ها برای انتشار اخبار دروغین و تحریک احساسات عمومی، به دست آمده است. عملیات رعد سفید: با توجه به اطلاعات به‌دست آمده، عملیات ویژه تحت عنوان «رعد سفید» در سطح کشور آغاز شده است. این عملیات شامل موارد زیر است: دستگیری گسترده اعضای متخلف کنگره ۶۰: در خلال این عملیات، تعداد زیادی از افرادی که پیش‌تر در برنامه‌های ترک اعتیاد کنگره ۶۰ شرکت کرده‌اند، به اتهام فعالیت‌های سیاسی و امنیتی دستگیر شده‌اند. بسیاری از این افراد در حال مصرف مجدد مواد مخدر و یا درگیر فعالیت‌های غیرقانونی و آشوب‌ساز بودند. عملیات ضدجنایی در مناطق متحرک: در چندین شهر، نیروهای امنیتی و انتظامی با همکاری بسیج، عملیات ضدجنایی گسترده‌ای را در مناطق متحرک و معابر عمومی انجام داده‌اند. در این عملیات، تعداد زیادی از افراد مسلح که به آشوب و تخریب اموال عمومی مشغول بودند، دستگیر یا کشته شده‌اند. جلوگیری از حملات تروریستی: بر اساس اطلاعات منابع محرمانه، یک گروه از اعضای کنگره ۶۰ در حال برنامه‌ریزی برای انجام حملات تروریستی در نقاط حساس کشور بوده‌اند. با همکاری سرویس‌های اطلاعاتی، این حملات با موفقیت خنثی شده و چندین نفر از عوامل اصلی این گروه دستگیر شده‌اند. تحلیل و پیشنهادها: به نظر می‌رسد که کنگره ۶۰، به عنوان یک سازمان فرقه گونه با انگیزه‌های سیاسی و امنیتی، خطری جدی برای امنیت ملی کشور محسوب می‌شود. این سازمان با نفوذ در افراد آسیب‌پذیر و استفاده از روش‌های فریبنده، به دنبال ایجاد بی‌ثباتی و برهم زدن نظم عمومی است. قسمت سیزدهم پیشنهاد می‌شود: تشکیل کمیته تخصصی: برای بررسی دقیق‌تر ساختار و فعالیت‌های کنگره ۶۰ و ارائه راهکارهای مناسب برای مقابله با این سازمان. افزایش نظارت بر فعالیت‌های کنگره ۶۰: بررسی دقیق و مستمر مجوزها و فعالیت‌های مالی و انسانی این سازمان. آموزش و آگاه‌سازی: ارتقای آگاهی عمومی در مورد خطرات فرقه‌ها و روش‌های فریبنده آن‌ها. همکاری با سایر نهادها: برای تبادل اطلاعات و هماهنگی در انجام عملیات ضدجنایی و ضدتروریستی. با توجه به حساسیت موضوع و خطر بالای نفوذ این سازمان، پیشنهاد می‌شود که این گزارش به صورت محرمانه و با بالاترین سطح دسترسی در اختیار مسئولان مربوطه قرار گیرد. با احترام، میثم رئیس بخش تحلیل تهدیدات

قسمت سیزدهم عاصف پس از خوابی کوتاه، بیدار شد، چای دم کرد و باهم خوردیم، پس از آن خداحافظی کرد و رفت دفترش. خودم خیلی خسته بودم و چشم‌هایم به شدت سنگین شده بود، اما توقف معنا نداشت. به اتاق سیدحسین رفتم و گزارش را به‌صورت خلاصه و عملیاتی در جریانش گذاشتم. سید دستور داد گزارش فوراً در اختیار حاج اسد قرار گیرد تا ادامه‌ی رسیدگی پرونده توسط او و تیمش پیگیری شود. حالا دیگر هر شب تهران برای من میدان مین می‌شد. هر تلفن، خبری جدید...کدام یک دشمن است؟ کدام یک نادان؟ کدام‌ یک حق دارد، اما اسیر دست دشمنان ایران شده است؟ به عاصف گفتم با خانم محمودی، نازنین را برای بازجویی بیاورند. در پرونده، نامش فقط یک کد بود: R–17/Key. پس از دستگیری از همان لحظه‌ای که تصویر نازنین را از پشت شیشه ضدگلوله دیدم، فهمیدم این زن با بقیه فرق دارد. نه به‌خاطر ظاهرش یا اقداماتش؛ بلکه به‌خاطر آرامشی که فقط آدم‌های آموزش‌دیده دارند. نازنین روی صندلی فلزی نشسته بود. موهای واقعی‌اش از زیر روسری، بعد از برداشتن کلاه‌گیس، کوتاه و ساده بود. نه نشانه‌ای از استیصال، نه خشم. فقط نگاه ثابت، حساب‌شده، با پلک‌زدن‌های منظم. از پشت شیشه داشتم نگاهش می‌کردم و احساس می‌کردم هنوز در ذهنش «ماموریت ناتمامِ» او زنده است، حتی اگر عملیات شکست خورده باشد. وارد اتاق نشدم. ایستادم پشت شیشه‌ی یک‌طرفه و به سیدعاصف که نزدیکم ایستاده بود گفتم: «باهاش کار نکنید...» عاصف پرسید: «پس کِی؟» گفتم: «وقتی بفهمه که تمام شده. چون این هنوز فکر می‌کنه یه مهره هست.» بیست و چهارساعت گذشت و از او بازجویی مستقیمی انجام نشد؛ نه سوال، نه فشار، نه تهدید. به عاصف گفتم نازنین را در همان اتاق بازجویی ثابت نگه دارند تا علیه او بتوانیم عملیات روانی بیشتری را انجام دهیم. هیچکسی نمی‌دانست نازنین کیست، جز من وسیدحسین و یکی از همکاران؛ عاصف هم تاحدودی درجریان بود، اما کامل نه... در این بین، عمداً و با دقت، اطلاعات خاصی به نازنین داده شد: اینکه هر سه نفر زنده‌اند اینکه هیچ‌کدام به بازجویی فیزیکی منتقل نشده‌اند اینکه پرونده‌شان از «عملیات تروریستی» به «نفوذ خارجی» تغییر طبقه داده‌ایم. اما مهم‌تر از همه، یک داده کوچک و کشنده: هیچ تماسی از بیرون برایشان نیامده بود. نه پیگیری، نه پیام رمز، نه حتی یک تلاش کور برای اتصال. برای کسی مثل او، این یعنی فقط یک چیز: پاک‌سازی پس از شکست. نازنین آموزش دیده بود و این را خیلی خوب می‌دانست. زن‌هایی که رمز می‌دانند، همیشه آخرین کسانی هستند که زنده می‌مانند، یا اولین کسانی هستند که باید حذف شوند. پس از بیست و چهارساعت، همانطور که نازنین روی صندلی آهنی و به صورت نشسته خوابش برده بود، بدون پرونده، بدون ضبط، وارد اتاق بازجویی شدم. خانم موحدی چشمان نازنین را بست. نشستم روبه‌رویش. گفتم: «اسم واقعی‌ات رو نمی‌پرسم. چون مهم نیست.» چیزی نگفت. ادامه دادم: «تو برای پول نیومدی. برای ایدئولوژی هم نه. اگه این‌طوری بود، الان شکسته بودی.» زبانش باز شد، معلوم بود درست به هدف زدم. گفت: «پس برای چی اومدم؟» مکث کردم، پس از چندثانیه فقط یک جمله گفتم: «برای کسی که اسیرت کرده!» این اولین تَرک بود. کوچک. نامرئی. اما واقعی. ادامه دادم: «بگذریم از کسی که اسیرت کرده! اما اون چیزی که مهمه، اینه که به تو گفتن بعد از انجام مأموریت، مسیر خروج از مرز عراق امنه. یه تیم واسط، یه وانت، یه خونه امن نزدیک خانقین.» نازنین روی صندلی‌اش جابجا شد. خیلی آرام گفتم: «اما توی پرونده‌ی ما، یه چیز دیگه‌ست.»

قسمت چهاردهم سکوت کرد و چیزی نگفت. گفتم: «اسم رمز خروج تو: Clean Path Delta.» تکان نخورد دیگر و منتظر رگبار کلمات من بود. گفتم: «این مسیر، مخصوص پاک‌سازیه. نه خروج.» و بعد، ضربه اصلی را به روان نازنین زدم: «همون مسیری که توی سال ۲۰۱۸، دو تا رمزگذار زن دیگه رو بعد از مأموریت حذف کردن.» نازنین نفسش را حبس کرد... دیگر ادامه ندادم... با مشتی محکم به روی میز، به او شوک بعدی را وارد کردم و از جایش تکان بدی خورد... گفتم: «ببین جوجه منافق؛ من میرم... تو هم همین‌جا باید حالا حالاها بمونی.» بلند شدم تا از اتاق بازجویی بیرون بیایم، گفت: «اگر بخوام حرف بزنم...» گفتم: «من چیزی ازت نمی‌خوام.» گفت: «به جهنم...» گفتم: «جهنم جایی هست که مسعود و مریم قجر برای شما به اسم آلبانی و اشرف و... ساختن.» سپس ادامه دادم، با تاکید گفتم: «فقط می‌خوام بدونی اگه الان آزاد هم می‌شدی، زنده از مرز رد نمی‌شدی.» نازنین گفت: «چطور باید باور کنم حرفات و ؟» به دوربین اشاره زدم تا صدای یکی از اعضای رده بالای گروهک تروریستی منافقین را که چندساعت قبل از آن در یک فایل رمزگذاری شده به دست آورده بودیم، در اتاق بازجویی پخش کنند. او گفته بود «این تیم سالم بر نمی‌گردند و باید هرکدامشان در فلان نقطه حذف شوند.» در همین حین، نازنین درخواست یک چیز کرد: نه وکیل. نه تماس. فقط «کاغذ». به شرط حیات ادامه دارد

فصل ششم مستند داستانی امنیتی عاکف سلیمانی، وارد تاریک‌ترین لایه‌ی جنگ امنیتی می‌شود؛ جایی که منافقین دیگر یک گروهکِ فراری نیستند، بلکه یک ابزار عملیاتیِ نیابتی در خدمت اتاق‌های فکر دشمن‌اند. این مستند داستانی نشان می‌دهد چگونه یک شبکه‌ی سوخته، با بازطراحی اطلاعاتی، دوباره فعال می‌شود؛ از رمزهای قدیمی تا مأموریت‌های جدید، از شعار تا عملیات. باید پرده برداشت از مسیر نفوذ، خط ارتباط، و لحظه‌ای که تهدید قبل از اجرا متوقف می‌شود. اینجا روایتِ احساس نیست؛ خوانش امنیتیِ دشمن است، با جزئیاتی که معمولاً گفته نمی‌شود. این حرف‌ها، یک هشدار است؛ منافقین تمام نشده‌اند؛ فقط شکل تهدیدشان عوض شده است. امشب منتظر باشید... کانال ایتای عاکف سلیمانی 👇 https://eitaa.com/joinchat/2950496281C6e553897b7 @akef_soleimany

بسم‌الله الرحمن الرحیم قسمت پانزدهم مقرر شد پس از آن‌که نازنین موارد مدنظر خود را مکتوب کرد، همکاران موضوع را به من اطلاع دهند. حدود دو ساعت بعد، با پایان جلسه‌ام در ستاد، گزارش رسید که نازنین تا این لحظه صرفاً در حال نوشتن بوده و خروجی مشخصی ارائه نکرده است. به سمت اتاق بازجویی رفتم. خانم موحدی در را باز کرد و وارد شدم. نگاه تندی به نازنین کردم، مستقیم به سمتش رفتم و کاغذ را از زیر دستش کشیدم. شروع کرد به توضیح دادن، اما اعتنایی نکردم. روبه‌رویش نشستم و تندخوانی را آغاز کردم. از همان چند خط اول مشخص بود که نوشته‌ها بی‌ربط‌اند؛ و چیزی که نوشته، فقط برای وقت‌کُشی است. تا انتها که رسیدم، نه اسمی در کار بود و نه نشانیِ مستقیم از مکان؛ فقط یک الگو ترسیم شده بود تا با آن من را سر کار بگذارد. کاغذ را جلوی چشم‌های نازنین پاره کردم و تکه‌ها را آرام روی میز انداختم. گفتم: «این اراجیف که سرهم کردی، به درد خودت می‌خوره و اون مسعود رجویِ مفعول و بیوه عجوزه‌اش مریم قجر و اون پیرمردها و پیرزن‌های ایزی‌لایف بسته‌ی آلبانی که با این‌طور مهمل‌بافی‌ها ذوق می‌کنن.» مکث کردم، نگاهم را قفل کردم روی صورتش و ادامه دادم: «نازنین، تو واقعاً با خودت چه فکری کردی؟ فکر می‌کنی با خط‌خطی کردن و الگو کشیدن می‌تونی زمان بخری؟ این‌جا کلاس تحلیل نیست. این‌جا اتاق بازجویی تشکیلات امنیتی ایرانه که یا اسم میاری برام، یا مکان.» سکوت مرگباری تمام وجودش را گرفت و فهمید به در بسته خورده است. صدایم را بردم بالا، گفتم: «منافق همیشه همین‌جاست که لو می‌ره؛ وقتی خیال می‌کنه ابهام، زرنگی و هوشمندیه. شما به ابهام پناه می‌برید چون حقیقت، آدرس داره؛ و فکر می‌کنید سیستم امنیتی جمهوری اسلامی، مثل سیستم پوسیده خودتون هست که 60 سال شده دارید داخلش نفس می‌کشید و هر غلطی تا حالا خواستید کردید، اما همش به در بسته خوردید.» خواست حرف بزند. دستم را بالا آوردم و قطعش کردم: «نه. الآن نوبت تو نیست. تو یه دروغگویی؛ فقط فکر مظلوم نمایی هستی.» تکیه دادم عقب و آخرین جمله را خیلی آرام گفتم: «ببین نازنین، این بازی‌ها فقط توی قرارگاه‌های بسته جواب می‌ده، نه این‌جا. مثل اینکه هنوز نفهمیدی کجا هستی...» خواست صحبت کند. دستش را کمی بالا آورد، لب‌هایش را باز کرد که چیزی بگوید. اجازه ندادم. فقط با نگاه، جمله‌اش را در گلو خفه کردم. از اتاق بازجویی خارج شدم و رفتم به سمت دفترم. در راهرو، نفس عمیقی کشیدم و به ساعت نگاه کردم. هنوز تا اذان زمان بود. مستقیم رفتم به سمت دفتر خودم. قرار شد عاصف بعد از من، یک مرحله بازجویی فنی انجام دهد. تأکید کردم هدف باید مشخص باشد: «نه تکرار اعتراف‌ها، نه اتلاف وقت؛ باید از نازنین چیز جدیدی بیرون بکشد و هرچه هم کشف شد، همان‌جا مستند کند.» پس از یک‌ساعت عاصف آمد دفترم و چندکاغذ مقابلم قرار داد. وقتی گزارش را خواندم، گفتم: «این سم هست یا طلا؟» عاصف گفت: «طلا.» اخم کردم، گفتم: «چرا باید طلا باشه؟» عاصف گفت: «چون اطلاعات با سیگنال‌ها می‌خونه. حالا چرا می‌گی سم؟» گفتم: «چون زیادی تمیزه. نازنین دید که من تموم اراجیفش و پاره کردم، گفت یه کم به تو اطلاعات خام بده که بری حالاحالاها بشینی تحلیل کنی...» سیدعاصف عبدالزهراء نشست مقابلم، گفت: «ولی عاکف جان، نازنین بدجور شکسته. انگیزه داره که داره اعتراف می‌کنه.» خیره شدم به عاصف، گفتم: «عاصف جان، یه جوری صحبت نکن که انگار من و نمی‌شناسی و خودتم اولین باره که داری بازجویی می‌کنی. خیلی خوب می‌دونم که این چرندیات اعتراف نیست و فقط مسیر انحرافه. اما اون فکر می‌کنه این نوشته‌ها، مسیر نجاتش هست؛ با همه این تفاسیر، کمی صبر کن، باهاش کار دارم.» بازجویی‌های بعدی با دقت و بازخوانی متقاطع، نشان داد که نازنین، ناخودآگاه یا آگاهانه، یک لایه را پنهان کرده است. او فکر می‌کرد ما به چیزی اشراف نداریم، اما نمی‌دانست که ما چند پله جلوتریم. روزهایی را می‌گذراندیم که استراحت را عملاً برای خودمان ممنوع کرده بودیم. گیجِ بی‌خوابی بودم و بدنم زیر فشار مداوم کار و جلسات و حضور درمیدان عملیات و... خم شده بود. سردردهای شدید امان نمی‌داد؛ فقط با مسکن‌های قوی و سِرُم مهار می‌شد، آن هم موقت. با این‌همه، هیچ‌چیز ارزشش را نداشت که آرامش و امنیت مردم به هم بریزد. درد، خستگی، فرسودگی همه قابل تحمل بود. برای ما، امنیت مردم از جان خودمان واجب‌تر بود؛ قاعده‌ای نانوشته که هر روز با آن زندگی می‌کردیم و هر شب با همان به خواب می‌رفتیم؛ البته اگر خوابی در کار بود.