اولش حرفت رو درست متوجه نشدم. منم حرفم اینه، حالا اینکه من با اعدام به طور کلی مخالفم به کنار، اینکه اعدام رو به کسانی می‌دن که اعتراضشون رو طوری که حکومت دوست نداره نشون دادن هم «اعدام» گرفتند! رو چه کنم؟ آیا این از نظر فطرت انسانیت رواست؟

و نکته‌ی مهم اینکه تا وقتی هم که کشتار و کشتن، مرهمی برای غم و راهی برای عدالت در ذهن شما نقش بسته؛ من نمی‌تونم گفت و گوی مفیدی با شما داشته باشم.

#ناشناس برخلاف چیزی که به ما میگن خیلی از کسایی که بازداشت میشن عفو میخورن، باهاشون صحبت میشه که حداقل از اون تفکری که باعث کشتن هم وطن هاشون میشه دست بردارن اساتيد دانشگاه و... همین الان درجریان که میرن برای صحبت و... ولی باید اینم قبول کنیم که جامعه همیشه این جوون هایی که میگیم نیستن توی جامعه هستن آدمایی که بویی از انسانیت نبردن من اینو هرجا گفتم کسی حرفمو نفهمید ولی بعد از ۴۰۱ و پخش شدن فیلم هایی که ی ۲۰ نفره پلیس رو می‌کشن و... و چقدر قتل و جولان اراذل اوباش زیاد شد چند تا جوون به خاطر خفتگیری کشته شدن؟ قصاص باید برای قاتل باشه نه صرفا برای آروم کردن داغ خانواده که برای جلوگیری از قتل های بیشتر...

احساس می‌کنم از حرف من درست برداشت نشده، یک جوون که کاری جز اعتراض نکرده (حالا بگیم در بدترین حالت جایی رو آتیش زده، راجع به قتل صحبت نمی‌کنم) در مرحله‌ی اول چرا باید حکم محاربه بخوره؟ چرا باید بهش اعدام بدن که بعداً از لطف و بزرگواری عفو بهش بدن؟ حرف من هم معترضان واقعی‌ است نه آنهایی که با چشم دیدیم پول گرفتند تا آدم بکشند و معترضان رو آشوبگر جلوه بدهند. اعدام برای یک قاتل فطری است نه یک جوونِ معترض که نهایت کارش چهارتا فحش به جمهوری اسلامی بوده‌.

#ناشناس چرا محاربه رو جنگ با خدا معنا میکنی... لازمه متن قانون رو بیارم که بهم زدن امنیت مردم و ترسوندن شون رو میگن محاربه؟ و اینکه اونی که این آشوب رو به پا کرده باید جواب خون میلنا وعزیزای دیگه ای که بی طرف بودن و کشته شدن رو بده؟

اولاً من محاربه رو «جنگ با خدا» معنا نکردم؛ مشکل دقیقاً همینه که شما تعریف قانونی رو گزینشی می‌خونید. در قانون گفته «اخلال در امنیت مردم با قصد ایجاد ترس عمومی»؛ سؤال ساده‌ست: قصد رو چه کسی و با چه معیاری تشخیص می‌ده؟ اگر هر آشوب، هر درگیری خیابانی، هر کنش خشونت‌آمیز رو بشه محاربه نامید، فردا هر معترضی بالقوه محاربه. این تعریف کش‌دار، خطرناکه. دوماً: بله، کسی که آگاهانه خشونت سازمان‌دهی می‌کنه و باعث کشته‌شدن آدم‌های بی‌طرف می‌شه، باید پاسخ‌گو باشه. اما پاسخ‌گویی یعنی محاکمه عادلانه، دقیق، بدون برچسب‌زنی سیاسی؛ نه این‌که همه‌چیز رو بندازیم زیر یک عنوان و حکم مرگ صادر کنیم. سوم: اگر واقعاً دغدغه‌تون «امنیت مردم» هست، پس باید بپرسید چرا بعد از هر اعدام، خشونت کمتر نشده؟ چرا هنوز آدم‌کشی، خفت‌گیری و ناامنی ادامه داره؟ اعدام با اسم قانون، امنیت نمی‌سازه؛ فقط مسئولیتِ فهم ریشه‌ها رو از دوش همه برمی‌داره. و آخر: خون هر انسان بی‌طرف، با دادگاه منصفانه و جلوگیری از تکرار پاس داشته می‌شه، نه با تعمیم یک عنوان مبهم که فردا دامنِ بی‌گناهِ بعدی رو هم می‌گیره.

تقاضا دارم، قبل از بیان مخالفت با من موضع من رو متوجه بشید.

#ناشناس میشه از فرهنگ‌سازی بیشتر بگی این که به نظرت چه کارایی از دست ما بر میاد؟ نظر من اینه که باید از خودمون شروع کنیم اما همه چی خیلی برام مبهم و شلوغه.

این‌که یاد بگیریم قبل از قضاوت، بفهمیم، قبل از فریاد، حرف بزنیم و حتی با مخالف‌مون هم انسان‌وار برخورد کنیم. من خودم هنوز اول این راهم و ادعا نمی‌کنم جواب همه‌چیز رو می‌دونم؛ هرچی بیشتر می‌خونم و فکر می‌کنم، بیشتر می‌فهمم چقدر این مسئله پیچیده‌ست. قطعاً باز هم یاد می‌گیرم و درباره‌ش می‌نویسم، چون تغییر واقعی نه با حذف، که با آگاهی و تمرینِ مداوم شروع می‌شه.

همیشه شماها اینجوری بودید که بقیه اشتباه کردند، تا حالا از خودتون پرسیدید ما با جوونا چکار کردیم که اینجوری شدن؟ خیلی راحت دست بالا رو گرفتید و روی صندلی شاهانه‌تون لم دادید و تهشم جوون از دست رفته رو مقصر می‌دونید نه خودتون که باعث این اتفاقید.

بعضی وقت‌ها می‌گم گفت‌ و گو کن و نترس. اما گاهی مثل الان احساس می‌کنم آب در هاون کوبیدن است برای چنان افرادی لکچر کردن. چون اگر می‌خواستن بفهمن تا الان فهمیده بودن.