غزل‌هایی که بر رویت اثر گفتی ندارد را برای ماه می‌خواندم نظر می‌کرد پایین را _کاظم بهمنی @amvvaj

کودکی دیدم ماه را بو می‌کرد! قفسی بی در دیدم، که در آن روشنی پرپر می‌زد؛ نردبانی که از آن عشق می‌رفت به بام ملکوت... _سهراب سپهری @amvvaj

دیدم گوشیش داره زنگ می‌خوره رفتم نگاه کردم نوشته Mom hamrah one کمر فارسی و انگلیسی یه جا باهم شکسته شد. همراه اول❌ همراه وان✅ @amvvaj

ادبیات جنگ با اولین گلوله به دنیا می‌آید، در زمان جنگ رشد می‌کند و با پایان جنگ به بلوغ می‌رسد. مزرعه پدری🎥 @amvvaj

*بهار باشد و اردیبهشت و در خانه‌ بنشینی؟

من به آمار زمین مشکوکم، تو چطور؟ اگر این سطح پر از آدم‌هاست، پس چرا این‌همه دل‌ها تنهاست؟ بیخودی می‌گویند هیچ‌کس تنها نیست. چه کسی تنها نیست؟ همه از هم دورند؛ همه در جمع، ولی تنهایند. من که در تردیدم، تو چطور؟ نکند هیچ‌کس اینجا نیست. _سهراب سپهری @amvvaj

يا قَومِ إِنَّما هٰذِهِ الحَياةُ الدُّنيا مَتاعٌ وَإِنَّ الآخِرَةَ هِيَ دارُ القَرارِ ای قوم من‌! زندگی این دنیا تنها متاع [ناچیزی‌] است‌، و آخرت است كه سرای بقاست‌. _سوره غافر آیه ۳۹ @amvvaj

صندلی را کمی عقب کشید و خم شد روی میز. چشمش افتاد به نوشته‌ای که روی برگه‌ای به شیشه چسبانده بودند. با صدایی که هر دو بشنوند، بلند خواند: «وجودِ هسته در آلبالوپلو اجتناب‌ناپذیر است.» گوشه‌ی لب یوسف بالا رفت. سرش را کمی کج کرد و زیر لب گفت: «یعنی حواستون باشه، جون‌تون رو کف دست بگیرین غذا بخورین.» سمیه شالش را جلو کشید. لحظه‌ای خیره ماند به همان جمله روی شیشه؛ بعد آرنجش را گذاشت روی میز. «می‌دونی این جمله منو یاد چی می‌اندازه؟» یوسف ابرو بالا انداخت و قاشق را آرام چرخاند توی لیوان آب. «باز رفتی خونه‌ی عزیزجون؟» سمیه آه کوتاهی کشید. نگاهش از شیشه گذشت و جایی دورتر ایستاد. «پارسال عید… دایی ناصر بعد ده سال از آلمان پا شد اومد ایران. با زن و بچه‌هاش. عزیزجون از صبح ایستاده بود پای گاز. آلبالوپلو بار گذاشته بود… بوش تا ته کوچه می‌رفت.» انگشت‌هایش در هم قفل شد. «خودش دونه‌دونه آلبالوهای سفت رو جدا می‌کرد. می‌نشست هسته‌ها رو درمی‌آورد که تلخی‌ش برنجو خراب نکنه. چوبا‌شو هم می‌ذاشت کنار؛ شب‌ها باهاش دمنوش درست می‌کرد. می‌گفت آرومم می‌کنه.» یوسف با لبخند سر تکان داد. «عزیزجون همیشه کاراش خاصه.» سمیه نگاه کوتاهی به او انداخت. «می‌دونی که دایی بعد سه تا دختر، تازه خدا یه پسر داده بود بهش؟ اسمش ارسلان بود. دایی جون می‌داد براش.» گوشه شالش را به بازی گرفته بود. «دیر رسیدن. آفتاب از وسط آسمون رد شده بود. سفره که پهن شد، همه چشم دوخته بودیم به دایی؛ ببینیم اولین قاشق غذای مورد علاقه‌شو که می‌خوره چی می‌گه.» لبخند کوتاهی روی لبش نشست و زود محو شد. «اولین قاشقو که گذاشت دهنش، رنگش یه‌دفعه عوض شد. سرخ شد بعد سفید. با هر قاشق سر تکون می‌داد و با ابرو به زنش اشاره می‌کرد: “ببین زن… ببین عزیزجون چی درست کرده.”» صدایش را با سرفه‌ای صاف کرد. «من رفتم آشپزخونه لیوان بیارم…» «یهو صدای دایی پیچید تو خونه: “آب! یکی لیوان بیاره!”» سمیه لحظه‌ای ساکت ماند. انگار هنوز همان صدا در گوشش مانده باشد. «برگشتم… ارسلان افتاده بود کنار سفره. صورتش کبود شده بود. همه هول شده بودن. یکی می‌زد پشتش، یکی داد می‌زد. چند دقیقه بعد صدای آمبولانس کل محل رو برداشت.» انگشتش آرام دور لبه‌ی لیوان آب روی میز رستوران چرخید. «بعداً دایی خودش برگه‌ی پزشک قانونی رو دیده بود… نوشته بودن: خفگی با هسته‌ی آلبالو.» همان لحظه پیشخدمت نزدیک شد. «آلبالوپلوی میز سه.» بشقاب را گذاشت جلویشان. بخار برنج آرام بالا رفت. چند دانه آلبالوی سرخ روی برنج سفید برق می‌زد. «فاطمه بسحاق» @amvvaj

گذشته آدم‌ها به من و تو ربطی نداره؛ فقط خدا می‌دونه تو دل آدم‌ها چی می‌گذره. مزرعه پدری🎥 @amvvaj

خدایا، یه افسر مینجانگو چیه که به ما نمی‌دی تو کار طبابت کمکمون کنه؟ @amvvaj