#مرگ_بر_امریکا #مرگ_بر_اسرائیل 🎙 علیرضا تقوی نیا پشت پرده سخنان حسن روحانی در خصوص پایان عزتمندانه جنگ چیست؟ #علیرضا_تقوی_نیا

#رنج_دنیا #قسمت_۶۱🎬: گلجان نگران از آینده بود اما هنوز هم شرم داشت حرفش را درست و حسابی بزند ولی باید میگفت،پس با لکنت گفت: درسته شما عمری در قصر بودین و من تازه وارد این شهر شدم و تجربه ی آنچنانی ندارم اما همان دو باری که پام به قصر رسید خیلی چیزها را فهمیدم، شما اگر درباره ی دربار و درباریان چیزی بگین من مطمئنم زبونم لال بلایی سرتون میارن... پرویزخان که خوب حقیقت حرف گلجان را درک می کرد خنده بلندی کرد و گفت: نترس خانمجان، من بیدی نیستم به این بادها بلرزم... گلجان آب دهنش را قورت داد و گفت: شما مرد قوی و با جرغزه ای هستین اما اگر جان من و این بچه براتون مهمه همانطور که دیگه به قصر نمیرین، حرف سیاسی هم نزنین باشه؟! پرویزخان بوسه ای از گونه ی نرم و نازک امیرارسلان گرفت و همانطور که سرش را تکان میداد از جا بلند شد و از اتاق خارج شد. غذا آماده بود و میهمانان گوش تا گوشه باغ نشسته بودند و در سالن طبقه ی پایین ساختمان هم تجار دور هم جمع شده بودند. گلجان یک پایش پایین بود و یک پایش بالا، داشت از پله ها بالا می رفت که متوجه شده بحثی در بین است، سرعت قدم هایش را کمتر کرد و گوش هایش را تیز کرد. مردی که صدای محکم و رسایی داشت گفت: آدم حالش از این مملکت و مملکت داران به هم میخوره، والا پرویزخان کار درستی کرد که دور دربار را خط کشید، من هر وقت اونجا میرم دق مرگ میشم، این شاه انگار به قدرت رسیده تا هر چی مملکت داره بین قوم و خویشا خودش تقسیم کنه و مردم هم جیره خوار خاندان پهلوی باشن... یکی از آن طرف مجلس گفت: آره والا هر چی فساد و بی بندباری هم بین اقوام شاه هست، ساختمان دست یکی از برادرهاست، مواد مخدر دست خواهر دوقلوش، معامله اشیا قدیمی دست پسر همین خواهرشه، قند هم دست اون یکی، اسلحه هم دست یکی دیگه، خاویار هم که دست اون قوم و خویش حتی کار پسته هم که من بیچاره کلی عمرم را گذاشتم روی اون داده دست یه نور چشمی دیگه والا مملکت که نیست نوسازی برای اختلاس های خیلی بزرگ هست... در این هنگام همون نفر اول رشته ی صحبت را به دست گرفت و گفت: نوسازی؟! خدا پدرت را بیامرزه، این خاندان غرق در اختلاسن، ما هم جرأتمون نمیشه حرفی بزنیم. در این هنگام مردی که مشخص میشد بیش از شصت سال دارد گفت: وقتی شاه مهره ها دزدن ما انتظار داریم کارمندای دولت رشوه نگیرن؟! به خدا دنبال وارد کردن مواد خوراکی برای مردم مملکت بودم، اینقدر از این اداره به اون اداره دوندنم و اینجا و اونجا زیر میزی دادم که تقریبا نصف سرمایه ام بر باد رفت، آدم میمونه شکایت اینا را کجا بکنه گلجان با شنیدن این حرفها قلبش بهم فشرده میشد، این از فساد اداری اون هم از شاه فاسد و زن بازی که تمام کارش شده زیر نظر کردن معشوقه های رنگ و وارنگ و غارت ناموس مردم... ادامه دارد... #طاهره_سادات_حسینی @bartaren 🌼🍂🌼🍂🌼🍂🌼🍂

⭕️روضهٔ باز میناب به ظریف یهودی برسانید تو که فرزند از دست ندادی تو که پدر از دست ندادی پس نمی تونی ملت ایران را درک کنی تو سربار نظامی دهنت را ببند و طرح صلح نده، افاضاتت را بزار وقتی دادگاهت برپا شد، سخنرانی کن فعلا خفه شو

خاک بر سر من که زمانی یه روباه بنفش ، جلوی رهبر شهیدم می ایستاد و ما نظاره گر بودیم اما الان گذشت اون زمان ما پدر از دست دادیم ما خواهان محاکمه ی این روحانی انگلیسی هستیم، کم به دل پدرمان خون نکرد حالا میخواد سر بچه های مظلومش چی بیاره؟! آقای من! بابای شهیدم، ببخش مارا😭 #محاکمه_روحانی_ظریف

آرزو به گورها!😂😁😍 به لیست آرزو به گورها، کودتاچیان: ظریف و روحانی هم اضافه کنید #جنگ_جنگ_تا_پیروزی #جنگ_عزت_ایران

#رنج_دنیا #قسمت_۶۲🎬: امیر ارسلان سه ساله شده بود، اوضاع زندگی گلجان هر روز بهتر از قبل بود، پرویز خان از هیبت یک سلطنت طلب به قامت یک وطن خواه ضد شاه تبدیل شده بود و هر روز بیش از قبل بر علیه دربار حرف میزد به طوریکه چندین بار از این طرف و آن طرف به او هشدار داده بودند که ساکت شود اما گوش پرویزخان بدهکار نبود، انگار زخمی که خورده بود هنوز التیام نیافته بود. آنها هیچ ارتباطی با سارا و سهیلا و مادرش نداشتند، زندگی روی دیگرش را به گلجان نشان داده بود و گلجان آنقدر خوشبخت بود که میترسد این یک خواب باشد و وقتی چشم بگشاید واقعیت چیز دیگری باشد. گلجان از پنجره امیر ارسلان را میدید که با دوستش محمد که پسرک یکی از بازاریان و همسایه آنها بود، در حال ورجه ورجه کردن بود که ناگهان دوباره هجوم تلخاب به دهانش او را به سمت دشتشویی کشاند. گلجان متوجه شده بود که باز باردار است اما این خبر را به پرویزخان نداده بود، اول با دکتر خانوادگی شان درمیان گذاشت و می خواست بعد از نتیجه آزمایش این خبر را به شوهرش بدهد، پرویز خان می خواست کل دارایی اش را به نام امیر ارسلان بزند اما اگر می دانست بچه ای دیگر در راه دارد شاید سهم این یکی هم نگه می داشت و گلجان به آشپزی که جدیدا استخدام کرده بود دستور پخت چند نوع غذا را داده بود تا با صرف یک شام عالی، خبر خوش را هم به شوهرش بدهد. بوی قورمه و مرغ و فسنجان با هم قاطی شده بود، دل گلجان زیر و رو میشد و حالش خیلی بد بود اما یک حس ناخوشایندی که نمی دانست از چیست این حال بد را وخیم تر می کرد یک نوع دلشوره....انگار این حس می خواست او را از واقعه ای تلخ خبردار کند. هر چه می گذشت دلشوره ی گلجان بیشتر می شد، پس به ناچار به سمت تلفن رفت و شماره تجارتخانه پرویزخان که تازگی ها اسمش را گذاشته بود تجارت امیر ارسلان را گرفت و بعد از اینکه چندین بوق خورد، صدای محمود آقا، پادوی آنجا در حالیکه نفس نفس میزد در گوشی پیچید: ب...بله بفرمایید! گلجان نفس کوتاهی کشید و گفت: سلام آقا محمود، با پرویزخان کار داشتم محمود نفس بلندی کشید و گفت: سلام زن ارباب، ایشون دو ساعتی هست که از تجارتخانه رفتن گفتن میان خونه اما چند جا کار داشتن حتما تا به خونه برسن طول میکشه، نگران نباشید... محمود در حال حرف زدن بود که زنگ در خانه را زدند گلجان با عجله تلفن را قطع کرد و همانطور که چادرش را سر می کرد بلند گفت: بابا! من در را باز میکنم حتما مادر محمد هست اومده دنبالش و سریع خودش را به در رساند در را باز کرد یکه ای خورد، باورش نمیشد...این اینجا چکار می کرد؟! ادامه دارد... #طاهره_سادات_حسینی @bartaren 🌼🍂🌼🍂🌼🍂🌼🍂

#رنج_دنیا #قسمت_پایانی فصل اول شاهین با نیش باز به گلجان چشم دوخت و‌گفت: سلام بانو، خوبین؟! گلجان بدون آنکه جوابی به شاهین بدهد خواست در را ببندد که شاهین پایش را بین در گذاشت و گفت: نترس مزاحم نمیشم، اومدم بگم آقاتون، پرویزخان، تصادف کردن و مردن تمااام...اگه می خوای برای آخرین بار ببینش برو پزشکی قانونی چون اونجوری من میدونم بچه هاش می خوان زود خاکش کنن و بعد قهقه ای زد... این چی داشت می گفت؟! پشت گلجان داغ شد و یخ شد، دنیا دور سرش می چرخید، پشتش را زد به دیوار و همانطور که داشت سرنگون میشد فریاد زد: نه...نه...امکان نداره پرویزخان زنده است و دنیای جلوی چشمهاش سیاه شد و دیگه چیزی از دور و برش نفهمید... گلجان چشم هاش را باز کرد، نگاهش به چلچراغ آشنای بالای سرش بود، اینجا خونه ی خودش بود، اومد تکان بخورد که سوزشی در دستش پیچید خدیجه خانم خدمتکار خونه اش با خوشحالی گفت: خدا را شکر بهوش اومد و بعد با صدای بلند گفت: آقای دکتر...آقای دکتر منوچهری برگردین، خانم جان بهوش آمد. گلجان یک لحظه فراموش کرده بود چه اتفاقی افتاده و با آمدن دکتر و دیدن مراد علی با پیرهن مشکی کم کم همه چی یادش آمد و با لکنت گفت: پ...پ...پرویزخان رفت؟! دکتر جلو آمد و گفت: خدا رحمتش کنه، اما خونسردی خودتون را حفظ کنید شما الان باید به فکر اون موجود کوچلویی باشید که در شکم دارید، بیش از بیست و چهار ساعت بیهوش بودید، شما باید آروم باشید... اشک از چهارگوشه ی چشم گلجان شروع کرد به فرو ریختن، همانطور که سرم دستش را محکم میکند گفت: منو ببرید پیش پرویزخان...من باید ببینمش... مراد علی آهی کشید و‌گفت: امروز دفنش می کنن دخترم، توی اون خونه اش بردنش و مراسم هم بچه هاش... گلجان با صدای محکم گفت: همین الان میرم اونجا... گلجان در رانندگی استاد شده بود و ماشین هم داشت اما حالش روبه راه نبود که رانندگی کند دکتر منوچهری که یک زن داغدار و مصمم را در جلوی چشمش میدید گفت: من شما را میبرم بفرمایید آماده بشید. خدیجه خانم کمک کرد تا گلجان آماده شد و همانطور که می خواستند حرکت کنند امیر ارسلان هم به دامان مادر آویخت و محکم او را چسپیده بود، وقت درنگ کردن نبود، پس امیر ارسلان هم راهی خانه ی پدری شد. خیلی زود به خانه قدیمی پرویزخان رسیدند و درست همزمان با ورود آنها تابوت پرویزخان هم رسید. صدای شیون گلجان بلند شد و وارد خانه شدند، سهیلا و سارا روی حیاط بودند و با دیدن گلجان و امیر ارسلان، انگار که اینها با هم اختلافی نداشتند جلو آمدند، سهیلا خودش را در آغوش گلجان انداخت و سارا امیر ارسلان را در آغوش گرفت. گلجان مبهوت از این رفتار شده بود اما همان موقع تابوت پرویزخان داخل حیاط شد و وقت فکر کردن به رفتار مشکوک دخترها نبود، صدای شیون گلجان به هوا بلند شد و دوباره زانو زد و بی خبر از امیر ارسلان، خاک بر سرش می ریخت... تابوت را برخلاف باقی مردم، نیم ساعتی در خانه نگه داشتند و صدای گریه بلند بود، گلجان با چشم هایی کاسه ی خون اطراف را به دنبال امیر ارسلان جستجو می کرد و خبری از او نبود. پس با پاهای بی جان از جا بلند شد، سارا که او را زیر نظر داشت جلو آمد و گفت: کجا زن بابا؟! گلجان با صدای بغض دار گفت: امیر ارسلان ...دنبال امیر ارسلانم سارا لبخندی زد و گفت: چه بچه ی شیرینی هست حیف روز تلخ و عزا دیدمش، همینجا ها داشت بازی می کرد نگران نباشید برید الان می خوان تابوت را ببرن... اما گلجان دلش شور میزد باید امیر ارسلان را پیدا می کرد پس مثل مرغی که به دنبال جوجه اش هست از این اتاق به آن اتاق می رفت، در همین حین دکتر منوچهری خودش را به او رساند و دلیل نگرانی اش را پرسید. گلجان نگاه پر از غمش را به چهره مهربان دکتر دوخت و گفت: امیر ارسلان...نمی دونم کجاست؟! دکتر سرش را جلو آورد و گفت: با دختر کوچکه پرویز خان مرحوم بود و اشاره به باریکه ای که به حیاط پشتی ختم میشد کرد و گفت، آخرین بار دیدمش به آن طرف رفتند. گلجان با هول و ولا به سمت حیاط پشتی دوید و دکتر هم پشت سرش روان شد. پشت خانه، انواع درختان میوه بود، گلجان چشم گرداند و چشم گرداند و ناگهان چیزی شبیه امیر ارسلان که انگار خوابیده است کمی دورتر زیر درخت توت دید و فریاد زد آنجاست... دکتر شروع به دویدن کرد، قبل از گلجان خود را بالای سر امیر ارسلان رساند. بچه زیر درخت راحت خوابیده بود و کفی سفید رنگ دور لبهایش بود، دکتر وحشت زده به امیر ارسلان چشم دوخت و خم شد، دستش را روی رگ گردن پسرک گذاشت، تن و بدنش هنوز گرم بود، اما نبض نداشت. دکتر نگاهی به پشت سرش کرد، گلجان با شتاب به سمتش می آمد دکتر برای اینکه گلجان این صحنه را نبیند اشاره کرد، برو یک لیوان آب بیاور گلجان به عقب برگشت تا دستور دکتر را اجرا کند و دکتر در عین ناامیدی شروع به احیای پسرک کرد...اما امیر ارسلان مرده بود...یا بهتر بگوییم او را با سم کشته بودند...

«پایان فصل اول» ادامه دارد... #طاهره_سادات_حسینی @bartaren 🌼🍂🌼🍂🌼🍂🌼