خون با هیچی پاک نمیشه!

عکس بگیر تا لحظه‌های خوش رو به خاطر بسپری، نه برای این‌که ثابت کنی خوش‌تیپ بودی یا کار خفنی کردی. روی گوشیت یک آلبوم جدا درست کن فقط برای «لحظه‌های خوش». هر وقت حالت خوبه، از چیزی لذت می‌بری یا یه جور آگاهی و کشف درونی داری، از هر چیزی که جلوت هست عکس بگیر (حتی اگه اصلاً اینستاگرامی و قابل پست‌کردن نباشه). وقتی بعداً به این عکس‌های به‌ظاهر تصادفی نگاه می‌کنی، اون حس‌ها دوباره زنده می‌شن. اون‌وقت تفاوت احساسیِ بین ثبت لحظه‌هایی که واقعاً برای تو مهم بودن و ساختن لحظه‌هایی برای مهم‌به‌نظر رسیدن پیش بقیه رو کاملاً حس می‌کنی. به این فکر کن چه چیزهایی بیشترین حس حسادت رو در تو ایجاد می‌کنن. چیزهایی که ما رو بیش از همه حسود یا دچار envy می‌کنن، معمولاً همون بخش‌هایی از زندگیمون هستن که حس می‌کنیم خودمون در اون‌ها به حدی که باید نرسیدیم.

Every window has a story in it.

می‌خوای یه چیز عمیق که بهش رسیدم رو بشنوی؟ تا حالا شده یه آهنگ رو چند بار شنیده باشی و دوستش داشته باشی، ولی بعد یه بار دیگه که گوش می‌دی، با خودت بگی: «این بهترین آهنگیه که تو عمرم شنیدم»؟ یعنی از قبل می‌دونستی وجود داره، ولی یه دفعه یه جوری به دلت می‌شینه. بعد با خودت می‌گی وای، دوباره می‌خوام گوشش بدم. پس دوباره پلی می‌کنی و فکر می‌کنی فقط همین یه بار دیگه‌ست، ولی بعد دوباره پلی می‌کنی. و دوباره. و دوباره. عاشق بیتش می‌شی. عاشق ریتمش می‌شی. عاشق شعرهاش می‌شی و همه‌چیزش. سیر نمی‌شی ازش. مدام توی سرت پخش می‌شه و فقط همون آهنگ رو می‌خوای. فکر می‌کنم عاشق شدن هم همینه. یه نفر رو یه مدت می‌شناسی، ولی یه روز یه چیزی در موردش غافلگیرت می‌کنه. بعد شروع می‌کنی باهاش حرف زدن که مثل زدن دکمه پلیه. بعد دلت می‌خواد باز هم باهاش حرف بزنی، پس این کار رو می‌کنی، که مثل گذاشتن روی ریپیته. بعد عاشق چشم‌هاش می‌شی. عاشق لبخندش می‌شی. عاشق شخصیتش می‌شی. عاشق همه‌چیزش می‌شی. ازش سیر نمی‌شی. مدام توی سرت هست و فقط همون آدم رو می‌خوای. فکر می‌کنم عاشق شدن مثل پیدا کردن آهنگ مورد علاقه‌ته.