ایران فراتر از تیترهای خبری و سیاست است. این کشور، سرزمین شاعران، فیلسوفان، هنرمندان و رویاپردازان است. سرزمین مولانا، حافظ، فردوسی و بی‌شمار صدای گمنامی که فرهنگ را نسل به نسل زنده نگه داشته‌اند. خیابان‌ها، بازارها، چایخانه‌ها و دورهمی‌های خانوادگی، همگی داستان‌هایی از پایداری و امید روایت می‌کنند. حتی در زمان‌های سخت، ایرانیان راهی برای خندیدن، دوست داشتن و خلق زیبایی پیدا می‌کنند. ایران ترکیبی از تاریخ، رنج، قدرت و امید است.

دین رو ساختند، تا فقیر بجای اعتراض دعا کند.

به جای او به قلب من بزن!

یه وقتایی دلت برای چیزایی تنگ می‌شه که شاید خیلی هم دور نباشن، ولی انگار به یه زمان دیگه تعلق دارن. به وقتی که از مدرسه می‌اومدیم و کیف رو پرت می‌کردیم یه گوشه و مستقیم می‌زدیم به کوچه. به بازی‌های توی کوچه، به وسطی، قایم‌باشک، دوچرخه‌سواری تا شب. به زانوهای زخمی، به دستای خاکی، به مامانایی که از پنجره صدامون می‌زدن: «بیا بالاااا!» به وقتایی که غروب یعنی آخر بازی، نه شروع فکر و استرس. به وقتی که کل دنیا همون چند تا خونه و چند تا رفیق بود. برای آهنگ‌هایی که توی هندزفری گوش می‌دادیم و فکر می‌کردیم خیلی بزرگ شدیم. برای بازی‌هایی که با دوستا انجام می‌دادیم و سر برد و باختش دعوا و خنده قاطی هم بود. دلتنگی یعنی دلت برای وقتی تنگ شه که خسته می‌شدی از بازی، نه از زندگی. وقتی بیشترین دغدغه‌ات این بود که فردا با کی بازی کنی، نه اینکه به چی فکر کنی.

کاشکی اون فرد بفهمه که من راجبش دقیقا همینجوریم و تمام چیزایی که میگه رو یادم میمونه(به خودت بگیر)

کصخل بفهم کل اکسپلورو لایک و ریپست کرده