🍂 کربلای چهار _ جزیره مینو ۲ محمدرضا سلیمی ━━🌼🍃━━━━━━━━━ ما جزو نیروهای تعاون رزمی بودیم؛ وظیفه‌مان شناسایی شهدا و مجروحین در محور عملیاتی بود. غروب سوم دی ماه مسئولین آمدند و اعلام کردند که امشب عملیات است. هنوز در آبادان راحت زیر پلی در خیابان جای گرفتیم؛ همراه حاج سید عباس موسوی، ماندنی شهابی، علیرضا رزمجو و چند تن دیگر. ساعت ۱۰ شب عملیات آغاز شد؛ توپخانه‌ها و کاتیوشاهای آبادان شلیک کردند. صبح چهارم دی به سمت خط حرکت کردیم. به جزیره‌ی مینو رسیدیم؛ غوغایی بود، آتش دشمن و هواپیماهای عراقی بی‌امان می‌بارید. کنار پلی سوار قایق شدیم، از نهر جروف وارد اروند شدیم و به سمت ساحل دشمن رفتیم. اروند زیر تیر مستقیم بود و ما به دستور قایقران سرهایمان را خم کرده بودیم تا قایق به ساحل دشمن نشست. در ساحل قایق‌های پر از مهمات به گل نشسته بودند. جلو خط دشمن کانالی با سیم خاردار و موانع خورشیدی بود، اما غواص‌ها معبر باز کرده بودند. تعدادی از آنان با لباس غواصی شهید شده بودند؛ جوانان هم‌سن‌وسال خودمان، افتاده بر زمین. ادامه دارد #خاطرات_شما @defae_moghadas ࿐✧•حماسه جنوب•✧࿐

🍂 کربلای چهار _ جزیره مینو ۳ محمدرضا سلیمی ━━🌼🍃━━━━━━━━━ در حین حرکت، علیرضا رزمجو ترکش خورد و با قایق برگشت عقب. ما وارد سنگر عراقی‌ها شدیم؛ حجم آتش آن‌قدر زیاد بود که سنگر مثل گهواره تکان می‌خورد. یک مجروح در سنگر بود که من و حاج سید عباس موسوی و ماندنی شهابی به زحمت او را به ساحل رساندیم. چند ساعت گذشت و خبری از حرکت نبود. من و سید عباس بیرون سنگر آمدیم؛ دیدیم محور سمت راست به آب زده و بسیاری با شنا برمی‌گردند. لشکر ۷ ولیعصر حضور داشت. یک بیسیم‌چی آمد و بدون رمز گفت هرکس می‌تواند خودش را نجات دهد. همان موقع یک اسیر عراقی آوردند؛ همان که پشت تیربار قایق‌ها را هدف قرار می‌داد. او را بردند عقب و ما ماندیم. نزدیک ساعت ۱۰ تا ۱۱ بود؛ خط تقریباً خالی شده بود ولی آتش دشمن سنگین بود. منتظر قایق شدیم. یک مینی‌لندینگ کرافت آمد و نیروها هجوم بردند. من در آب جلو قایق بودم، دستم را گذاشتم تا سوار شوم، اما با فشار نیروها و پا گذاشتن روی دستم، رها شدم و زیر آب رفتم. قایق رفت و من در آب بالا و پایین می‌شدم. حاج سید عباس خواست بپرد کمکم، اما اشاره کردم که برود. در همین گیرودار قایقی آمد و چند کیسه جلیقه نجات انداخت. یکی به طرف من آمد و با کمک آن خودم را به ساحل عراق کشاندم. کنار آب نشستم منتظر قایق. خمپاره‌ای نزدیکم خورد؛ ترکش کوچک و موج انفجار گیجم کرد. وقتی به خود آمدم، قایق نبود. تردد کم بود و آتش سنگین. کنار ساحل اسلحه‌ها روی زمین ریخته بودند. چند دقیقه بعد قایقی آمد، سوار شدیم و به ساحل ایران رسیدیم. ادامه دارد #خاطرات_شما @defae_moghadas ࿐✧•حماسه جنوب•✧࿐

🍂 حاج حسین فخری از مداحان یادگار دفاع مقدس بنشین تا به تو گویم زینب غم دل با تو بگویم زینب بعد من قافله سالار تویی خواهر من خولی و شمر به ما دشمن جان خواهد شد خواهر من دختر حیدر کرار تویی خواهر من خون ما جمله در این دشت روان خواهد شد خواهرم اکبر و عباس و علی اصغر من هدف نیزه و پیکان جفا خواهد شد خواهر من سالروز وفات حضرت زینب سلام الله علیها تسلیت باد #کلیپ @defae_moghadas

🍂 کربلای چهار _ جزیره مینو ۴ محمدرضا سلیمی ━━🌼🍃━━━━━━━━━ وارد جزیره مینو که شدم غوغایی بود. سید عباس را دیدم؛ پتویی روی دوشش بود و چشم‌به‌راه من، چون از گروه فقط من مانده بودم. پیش‌تر پدافند چهارلولی تیراندازی می‌کرد، اما حالا اثری از آن نبود و هواپیما بمباران کرده بود. تعداد زیادی از نیروها در جزیره مینو شهید شده بودند و پخش روی زمین بودند. کنار پل جزیره تریلی آمد و صحنه‌ای دلخراش ساخت؛ شهدا در گرد و خاک و گل‌ولای افتاده بودند و راننده بی‌خبر روی آنان رد می‌شد. در نهایت به آبادان برگشتیم؛ در نبود دوستان و همرزمان، غمی سنگین بر سینه داشتیم. چند روز پیش از عملیات کربلای ۴، در مقر مارد تیپ ۱۳ امیرالمؤمنین بودیم. عصر بود و خودروها نیروها را جابجا می‌کردند. همان هنگام هواپیماهای عراقی حمله کردند و مقر را بمباران کردند. یکی از بمب‌ها کنار خودروی ده‌چرخ پر از نیرو افتاد، اما خوشبختانه عمل نکرد. یاد و خاطره همه‌ی شهدا گرامی، شادی روحشان. اللهمَّ صل علی محمد و آل محمد. #خاطرات_شما @defae_moghadas ࿐✧•حماسه جنوب•✧࿐

🍂 🔻  کوچه نقاش‌ها - ۹۸ خاطرات        سید ابوالفضل کاظمی راحله صبوری ༺◍⃟჻ᭂ༅༺◍⃟჻ᭂ࿐ ¤ رندان، آماده حرکت بودند. رفتم دم تویوتا دیدم یک نفر چفیه انداخته روی سرش و ساکت نشسته. دست بردم طرفش ببینم کیست. یکهو مچ دستم را گرفت و با صدایی تو خرخره گفت: «آقاسید، سرما خورده ام...» همان موقع، اصغر صدایم زد او کمی دورتر از تویوتا ایستاده بود. رفتم پیشش اصغر نگاه غصه داری بهم کرد و گفت: «یادت هست روزی که آمدی بیمارستان شفا و گفتی بیا گردان میثم رو راه بیندازیم و من گفتم عشق است، یا علی؟!» گفتم: «آره، یادم هست.» یادت هست یک شرط برات گذاشتم؟ - آره، شرط تو... حرفم را قطع کرد و گفت: «شرط من این بود که هیچ وقت معلـوم نشه چه کسی فرمانده است. یادت هست من همیشه زیر پای تو می خوابیدم؟ - مگر میشه این قصه ها یادم بره؟ - صد بار تو گفتی و من گوش کردم؛ یک بار من میگم و تو گوش کن. - چرا که نه؟ من همیشه گوش به فرمان تو بوده ام. هـر کـاری انجـام‌ داده ام، با مشورت تو بوده. دلم به تو گرم بوده. - بگو به مولا - به مولا قسم - اگر ما الان جفتی بریم و طوریمون بشه، گردان میثم در به در می‌شه. حسین که رفته؛ بقیه کاربلدها هم مجروح هستند. گردان از هم می پاشه تو امروز تو خط نیا مشتی. - قرار نشد منو تو منگنه بگذاری - تو جان مولا رو قسم خوردی - باشه می‌مونم؛ به حرمت رفاقتمون اصغر رفت. همه سوار تویوتا شدند و رفتند. وقتی تویوتا می‌رفت یکی از بچه ها گفت: «آقاسید، میدونی اونی که چفیه رو سرش کشیده کی بود؟ - نه - پسر حاج آقا قناعتی بود. نمی خواست کسی بشناسدش. گفتم: «آخه چرا این کار رو کرد؟ یکدونه پسر بود. نمی‌بایست می‌رفت.» نیم ساعت بعد، من هم سوار موتور شدم و به خط مقدم رفتم. نزدیک همان خاکریز هلالی که دیروز بچه ها گرفته بودند موتور را روی زمین خواباندم. صدای درگیری شدیدی می آمد. بچه ها زیر آتش جانانه می‌جنگیدند. عراقی‌ها یک خیز رفته بودند عقب و خاکریز دوباره مال ما شده بود. ده بیست نفر از بچه های ما بودند و ده - بیست نفر از بچه های گردان شهادت. رفتم جلوتر. اصغر می‌دوید و بچه ها را با قدرت هدایت می‌کرد. - برو... بزن... بچسب به خاکریز... سخت درگیر بود. تا مرا دید ایستاد و گفت تو مگر قول ندادی نمیام، سید؟» - اون، مال اون موقع بود! ۲ - ۳ ساعتی کم و بیش زدیم و خوردیم. بچه ها خاکریز را که گرفتند خط شان را سفت کردند و یک خط پدافندی ساختند. من تقریباً آخــر کـار آنها رسیده بودم و خیلی درگیر نشدم. آتش می آمد؛ اما کم فشار. گردان شهادتی‌ها می‌گفتند اصغر ارسنجانی اولین مهاجم بود. خوب جنگید. اگر تا فردا دوام بیاوریم عمار را می‌فرستند توی خط. خاکریز، مال ما شده بود خط آرام بود. بچه هــا لـم داده بودند و استراحت می‌کردند. یک عده با حواس جمع عراقی ها را می پاییدند. مــن و اصغر، قدم زنان آمدیم لب کانال زیر سقف آسمان راه رفتیم. آسمان، پرستاره و سیاه بود. یکجا ایستادیم داشتم آسمان را نگاه می کردم که اصغر یکدفعه دست برد تو یقه‌اش پلاکش را کند و تو دستش گرفت. تعجب کردم. گفتم: ..... چه کار می‌کنی، اصغر؟» با حالت عجیبی گفت: «یک جور شهوته، میخوام گمنام بمیرم تا اسیر این شهوت نباشم.» اول فکر کردم جدی نمی گوید. این حرف‌های عارفانه از اصغر بعید نبود. اصغر طی طریق کرده بود؛ اما فکر نمی کردم این قدر دل کنده باشد از دنیا! همین طور که نگاهش می‌کردم پلاکش را انداخت تو کانال ماهی. با ناراحتی گفتم: «بابا اصغر، چه کار کردی؟ اگه طوریت بشه با همین پلاک پیدات می‌کنن. چرا انداختیش؟» هرگز تا آن موقع ندیده بودم، گفت: «حتی به آن هم نمیخوام وابسته باشم.» بعد گفت: «سید تو رو خدا یک کاری بکن. اگر صبح عراق پاتک کند این بچه ها جون ندارن جلوی عراقیها وایسن. خسته هستن. برو با حاج محمد صحبت کن.» می خواست حواس مرا پرت چیز دیگری کند. صورت اصغر، نورانی شده بود. به دلم افتاد که طوریش می‌شود. هیچ وقت او را آنقدر روحانی و نورانی ندیده بودم. با هم برگشتیم پشت خاکریز. چند تا منور، آن دورها در آسمان روشن شد. #کوچه_نقاشها @defae_moghadas      ࿐✧•حماسه جنوب•✧࿐

اینجا میدان مین است. میدانی به بزرگی دلهای دریایی #نماهنگ زیبای تخریبچی برگرد با نوای حاج صادق آهنگران @defae_moghadas

سعد، گروهبان کریم و ستوان حمید، نسبت به امام خمینی اظهار محبت می‌کردند. آن‌ها از کسانی بودند که قبلا به امام توهین می‌کردند. علی جارالله خوشحال بود که بالاخره شرایطی پیش آمد که سعد و بعضی از نگهبان‌ها نسبت به حقانیت رهبر ما اظهار محبت کنند. روز قبل، جراید عراق از صدور فتوای تایخی امام خمینی در مورد اعدام نویسنده کتاب آیات شیطانی، سلمان رشدی، خبر دادند. سعد گفت: «درسته ما با هم جنگیدیم، اما تو چهار چیز ما هم نقطه اشتراک داریم.» عراقی ها می‌گفتند: «فتوای هیچ کدام از بزرگان اهل تسنن این‌گونه به مسلمانان عزت نداد.» گروهبان کریم که بعضی وقت‌ها به امام توهین می‌کرد، پشیمان‌تر از قبل بود. ماضی می‌گفت: «شما سربازان و بسیجی‌ها مرد بزرگی هستید.» از امروز به بعد، ندیدم و نشنیدم که سعد و سیدحسن به امام توهین کنند. سعد به من و حاج اسدالله گفت: «من از سه چیز شما ایرانی‌ها خوشم می‌آد. هفته وحدت، روز قدس و این فتوای رهبرتون درباره سلمان رشدی!» امروز، روزنامه آوردند. روز قبل، مجلس شورای اسلامی ایران با قید دو فوریت لایحه قطع کامل رابطه سیاسی و دیپلماتیک ایران با دولت انگلستان را تصویب کرده بود. سامی و جارالله که از انگلیس بدشان می‌آمد این اقدام مجلس کشورمان را تحسین می‌کردند. سامی گفت: «انگلیسی‌ها از امریکایی‌ها نامردترند. انقلابی که شما کردید، باید اولین اقدامتون بعد از انقلاب، قطع رابطه با انگلیس می بود!» #گزیده_کتاب @defae_moghadas

🍂 روایت سردار سلیمانی از تأثیر «پایی که جاماند» بر حشدالشعبی عراق حاج قاسم سلیمانی به من می‌گفت که نیروهای حشدالشعبی عراق ترجمه عربی کتاب «پایی که جاماند» در دستشان است و به من می‌گویند که ما بعثی‌ها را به واسطه کتاب این جوان ایرانی بهتر و بیشتر شناخته‌ایم. این را چه کسانی می‌گویند؟ عراقی‌ها. اگر یک ایرانی این جمله را می‌گفت، می‌توانستیم بگوییم که خب ایرانی‌ها با بعثی‌ها روبرو نشده‌ و آنها را نمی‌شناسند، اما این سخن از زبان عراقی‌هاست. ادبیات بازداشتگاهی ما به نقطه‌ای می‌رسد که چنین تأثیری بر نیروهای عراقی دارد. همه این‌ها نشان می‌دهد که این خاطرات در انتقال مفاهیم انقلاب و دفاع مقدس موفق عمل کرده‌ و توانسته‌اند هویت بعثی‌ها را به خوبی نمایان کنند. سیدناصرحسینی پور راوی کتاب پایی که جاماند @defae_moghadas

🍂 روایت تصویر در قاب تصویر، پنج تن نشسته‌اند؛ چهار جوان و یک پیرمرد هفتادساله با کلاه پشمی. رنگ‌های متفاوت لباس‌ها ـ کرم و آبی پررنگ ـ نشان می‌دهد که اینان از یک یگان نیستند، بلکه از دل مردم برخاسته‌اند؛ هر یک با تخصصی متفاوت، یکی امدادگر، دیگری تک‌تیرانداز، اما همه در یک مسیر مقدس گرد آمده‌اند. چهره‌ها آرام است، بعضی با لبخندی سبک، گویی در دل جنگ هم امنیتی جاری‌ست. این امنیت نه از نبود خطر، بلکه از وحدت و ایمان مشترک سرچشمه می‌گیرد. پیر و جوان، کنار هم، در یک صف نشسته‌اند؛ نشانه‌ای از آن‌که جان‌فشانی در این راه، وظیفه یک نسل نیست، بلکه عهدی است میان همه نسل‌ها. در نگاه‌هایشان، رضایت و اطمینان موج می‌زند؛ رضایتی از یک موفقیت و سلاح‌ها در دست، اما بیشتر در حالت استراحت، و کوله‌پشتی امدادگر گویای آن است که جنگ تنها تخریب نیست، بلکه مراقبت و نجات نیز هست. این تصویر، آرامش را در دل خطر به نمایش می‌گذارد؛ آرامشی که از وحدت و ایمان برمی‌خیزد و به همه اطراف، حس امنیت می‌بخشد. #روایت_تصویر @defae_moghadas

🍂 هر چه ما روضه شنیدیم تمامش را دید... سلامُ عَلی قَلبِ زینبِ الصَبوُر @defae_moghadas

🍂 روزشمار دفاع مقدس امروز ۱۵ دی ماه سالروز عملیات نصر (هویزه) ، شهادت سیدحسین علم الهدی        ‌‌‍‌‌‌ ┄═❁○❁═‌‌‍‌‌‌‌‌‍‌‌‌┄ 🔹 عملیات نامنظم و در نوع خود گسترده "نصر"، با هدف آزادسازی "جفیر"، "پادگان حمید" و در نهایت "خرمشهر" طرح ریزی شد. بنا بر آن بود تا با دستیابی به اهداف مورد نظر، نیروهای دشمن تا حومه شهر "بصره" تعقیب شوند. این طرح فراگیر و بزرگ در روز ۱۵ دی ماه ۱۳۵۹، با استعداد سه تیپ زرهی از لشکر ۶ و لشکر ۹۲ زرهی اهواز و دو گردان پیاده از نیروهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، همچنین شماری از افراد ستاد جنگ‌های نامنظم -به فرماندهی شهید دکتر"مصطفی چمران"- به اجرا در آمد. رزمندگان اسلام از دو محور جاده حمیدیه - سوسنگرد و میشداغ - سبحانیه وارد عمل شدند ... 🔹 در آغاز ، کار با موفقیت چشمگیری پیش رفت و شمار فراوانی از سربازان و افسران عراقی به اسارت نیروهای خودی در آمدند، اما به دلیل عدم برنامه برای حفظ و تثبیت دستاوردهای عملیات، رزمندگان مجبور به عقب نشینی شدند. طی این روند نزدیک به یکصد و چهل تن از پاسداران و دانشجویان پیرو خط امام (س) به فرماندهی شهید سیدحسین علم الهدی - فرمانده سپاه هویزه - در حلقه محاصره دشمن قرار گرفته و پس از مقاومت دلیرانه به شهادت رسیدند ... 🔹 این عملیات دومین تجربه ارتش جمهوری اسلامی ایران در حملات گسترده بود که به مدت سه روز به طول انجامید. در این حمله علیرغم شکست حلقه محاصره شهر سوسنگرد، هویزه در ۲۷ دی ماه ۱۳۵۹ به اشغال نیروهای دشمن درآمد و با خاک یکسان شد. پس از پایان عملیات نصر، معروف به نبرد هویزه، تعداد ۱۸۰۰ تن از نیروهای دشمن کشته، زخمی و اسیر شدند. همچنین ۵۵ دستگاه تانک، ۳ فروند چرخبال و ۵۰ دستگاه خودروی دشمن منهدم شد. #شهید_علم_الهدی #هویزه @defae_moghadas