گونه‌بندی (تیپولوژی) گفتمان‌های معارضِ مقاومت پر افکار عمومی ایران همزمان با آغاز سال ۱۴۰۴ و همچنین درپی پیامدهای جنگ اخیر و تحولات پس از آن، مجموعه‌ای از دغدغه‌ها، حساسیت‌ها و الگوهای رفتاری در افکار عمومی ایران قابل شناسایی بود؛ دغدغه‌هایی که از وضعیت ذهنی جامعه در دوره‌ی جدید برمی‌خاست. مرور اسناد پژوهش‌ها و تجربیات مشابه در شرایط پساجنگ نشان می‌داد این وضعیت الگوهای تکرارشونده‌ای در شکل گیری نگرانی‌ها و گره‌های ذهنی جامعه ایجاد می‌کند. 🔻برای فهم دقیق این وضعیت، مجموعه‌ای از روش‌ها به‌صورت تلفیقی از جمله تحلیل پیمایش‌ها و افکار سنجی‌های پیش و پساجنگ، داده‌کاوی وسیع جریان‌های رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی، واکاوی الگوهای گفتاری در فضای عمومی و انجام مصاحبه‌های عمیق با شهروندان به کار گرفته شده است؛ همچنین از نظریه‌های معتبر در روان‌شناسی اجتماعی ارتباطات و علوم شناختی بهره گرفته شده است تا لایه‌های پنهان‌تری از انگیزه‌ها و برداشت‌ها و سازوکارهای ادراکی مخاطبان آشکار شود. 📌حاصل این فرآیند را در فایلی ببینید که به این فرسته پیوست شده است.

«آیا جنگ محتمل است؟» این پرسش را باید با تفکیک سه سطح پاسخ داد: اراده سیاسی، محاسبه هزینه–فایده، و مدیریت بحران‌های ناخواسته. ✍️ در وضعیت فعلی، جنگ فراگیر میان ایران و ایالات متحده آمریکا کم‌احتمال اما ناممکن نیست. دلایل کاهش احتمال جنگ تمام‌عیار عبارت‌اند از: ▫️هزینه‌های سنگین اقتصادی و امنیتی برای طرفین و بازار جهانی انرژی ▫️خطر گسترش درگیری به کل منطقه ▫️اولویت‌های داخلی و رقابت‌های ژئوپلیتیک دیگر برای آمریکا با این حال، سه سناریو همچنان محتمل‌تر از جنگ کلاسیک هستند: ۱. درگیری‌های محدود و کنترل‌شده، ۲. تشدید جنگ‌های نیابتی، ۳. حادثه یا سوءمحاسبه‌ای که به بحران مقطعی منجر شود. بنابراین، مسئله اصلی نه «وقوع قطعی جنگ»، بلکه مدیریت ریسکِ لغزش به سوی جنگ است. 🔸تدبیر ایران چه باید باشد؟ راهبرد عقلانی باید همزمان در سه سطح نظامی، دیپلماتیک و داخلی تعریف شود: ۱. بازدارندگی بدون تحریک ▪️حفظ و تقویت توان دفاعی برای افزایش هزینه هرگونه حمله ▪️پرهیز از اقداماتی که اجماع بین‌المللی علیه ایران ایجاد کند ▪️تمرکز بر «بازدارندگی مبتنی بر انکار» (کاهش امکان موفقیت حمله) و «بازدارندگی مبتنی بر هزینه» (افزایش پیامدهای آن) هدف بازدارندگی، جلوگیری از جنگ است، نه نمایش قدرت برای تشدید تنش. ۲. دیپلماسی فعال برای بستن مسیر جنگ ▪️حفظ کانال‌های ارتباطی مستقیم یا غیرمستقیم با آمریکا ▪️اطمینان‌بخشی به همسایگان منطقه‌ای برای جلوگیری از شکل‌گیری ائتلاف‌های ضدایرانی ▪️تنوع‌بخشی به روابط اقتصادی برای کاهش اثر تحریم‌ها مذاکره در این چارچوب، نشانه ضعف نیست؛ بلکه ابزاری برای مدیریت بحران است. ۳. اولویت دادن به انسجام و رضایت داخلی هیچ کشوری با شکاف اجتماعی عمیق، بازدارندگی پایدار ندارد. کاهش تورم، بهبود معیشت، مبارزه مؤثر با فساد و افزایش مشارکت سیاسی، نه فقط سیاست داخلی، بلکه سیاست امنیت ملی است. هرچه سرمایه اجتماعی افزایش یابد، تهدید خارجی کارایی کمتری خواهد داشت و پروژه‌های رسانه‌ای یا جریان‌های برانداز ـ از جمله طیف‌هایی که به چهره‌هایی چون رضا پهلوی ارجاع می‌دهند ـ امکان بسیج نارضایتی گسترده را از دست می‌دهند. ✅ جمع‌بندی راهبردی جنگ فراگیر در کوتاه‌مدت محتمل نیست، اما ریسک درگیری محدود یا بحران ناخواسته وجود دارد. تدبیر ایران باید بر سه محور استوار باشد: 🔘 بازدارندگی هوشمند و کنترل‌پذیر 🔘 دیپلماسی چندلایه برای جلوگیری از سوءمحاسبه 🔘 بازآفرینی حکمرانی و تقویت سرمایه اجتماعی در نهایت، مهم‌ترین عامل بازدارنده، صرفاً قدرت نظامی نیست؛ بلکه ترکیب قدرت دفاعی، عقلانیت سیاسی و انسجام داخلی است. کشوری که در داخل باثبات و در خارج فعال باشد، احتمال کشیده شدنش به جنگ ناخواسته به‌مراتب کمتر خواهد بود. @Fakhari_ir

رهبر معظم انقلاب: این اندازه از تورم و سقوط ارزش پول ملی غیرمنطقی است 🔹امام خامنه‌ای: مسئولین تلاش‌های خود را دو برابر کنند. وجود این تورم و سقوط ارزش پول ملی به این اندازه غیرمنطقی است.

🔅 بیست‌ویکمین پیش‌نشست «ششمین کنگره جهانی حضرت رضا(ع)» 💢 جدی بودن تنوع فرهنگی در امر هدایت، در تعالیم رضوی(ع) سخنران: حسین سوزنچی ناقد: دکتر علی اصغر اسلامی تنها 🎙شروع جلسه با سخنرانی حسین سوزنچی 🎙صحبتهای آقای دکتر خانمحمدی از دقیقه 40:34 (ایشان عمدتا در تایید و تکمیل مطالبی فرمودند) 🎙صحبتهای دکتر اسلامی‌تنها از دقیقه 49:24 (ایشان زوایای جدیدی برای بحث مطرح کردند) 🎙پاسخ‌های حسین سوزنچی و ادامه گفتگو از دقیقه 70:56 @souzanchi

واقع‌بین باشیم، نه خوش‌بین! ▫️#مذاکره، اگر به بازیِ بی‌پایانِ نشانه‌ها و وعده‌ها فروکاسته شود، دیگر سیاست نیست؛ نوعی نمایش است که در آن صحنه عوض می‌شود اما سناریو همان می‌ماند. ▫️آن‌گاه که طرفِ آمریکایی، هم‌زمان با لبخند دیپلماتیک این سیاست‌ها و اقدامات را تشدید میکند، هرگز نباید به مذاکره با آمریکا، خوش‌بین بود: - یک. تداوم تحریم‌ها و تشدید فشار اقتصادی علیه ایران - دو. تهدید مستقیم نظامی ایران - سه. انباشت تسلیحات نظامی پیرامون ایران - چهار. جنگ رسانه‌ای فراگیر علیه ایران - پنج. سازماندهی آشوب داخلی و کودتا ضدّ ایران ▫️بنابراین باید واقع‌بین باشیم نه خوش‌بین؛ متأسفانه سخن گفتن از «فرصتِ توافق» بیشتر به امیدواریِ ساده‌لوحانه شبیه است تا تحلیل واقع‌بینانه! ▫️تاریخ، معلم انسان‌هاست؛ و تجربه‌ی تاریخی به ما می‌آموزد در چنین میدان‌هایی، سکوتِ نشانه‌ها از فریادِ کلمات، رساتر است. ▫️خطای راهبردی آن است که مذاکره را به‌جای «ابزارِ محدود در کنار سایر ابزارها» به «افقِ یگانه‌ی حلّ مسئله‌ی ملّی» تبدیل کنیم. ▫️آنچه می‌تواند معادله را تغییر دهد: بازسازی توان و قدرت درونی، حفظ انسجام ملّی، تنوع‌بخشی به پیوندهای اقتصادی و دیپلماتیک، ابتکار در روایت‌سازی و «پرهیز جدی از هرگونه شوک‌درمانی اقتصادی» است، نه اتکای یک‌سویه به میز گفت‌وگو. ▫️بدبینیِ هوشمندانه، در اینجا نه بدبینی اخلاقی بلکه شرط عقلانیت و بصیرت سیاسی است: دیدنِ نشانه‌ها، سنجیدنِ توازنِ واقعی قوا و پرهیز از افتادن در دامِ امیدهای بی‌پشتوانه. ▫️«وَ تَوَکّل عَلَى ٱلحَيِّ ٱلَّذِي لَا يَمُوتُ» @drAshiri

📷 رهبر انقلاب: به راویان پیشرفت افتخار و آن‌ها را دعا می‌کنم 🔹آیت‌الله خامنه‌ای در پاسخ به نامه رئیس حوزه هنری که گزارشی از برگزاری دومین آیین روایت پیشرفت ارائه کرده بود، نوشت: 🔹به راویان پیشرفت، افتخار و آن‌ها را دعا میکنم. این‌‌ها خود جزو عناصر پیشرفتند؛ گامشان استوار باد. 🔹کاری کنید که این روایت به گوش و دل جوانان ما، دانشجویان و دانش‌آموزان و دیگران برسد و امید در دل‌های آنان بشکفد.

🖍 مشکله سازش با مقاومت نزاع دو گفتمان مقاومت و سازش در عرصه جامعه و سیاست در ایران مقارن با شروع انقلاب اسلامی و بر آمدن جمهوری اسلامی نبوده است بلکه این تقابل به کمی پیش از آغاز نهضت مشروطیت باز می گردد اگرچه بعد انقلاب اسلامی این منازعه شدت بیشتری یافته است. تا پیش از انقلاب بویژه در دوران رژیم پهلوی جریان سازش توانسته بود گفتمان مقاومت را بواسطه سیاست سرکوبگرانه دو شاه مستبد پهلوی به حاشیه براند و با اطمینان خاطر و بدون نگرانی پای هرگونه پیمان سازش را امضا کند. بطوری که ایران عصر پهلوی به مستعمره نا نوشته قدرت های غربی و رژیم صهیونی تبدیل شده بود. اما جریان سازش با وقوع انقلاب اسلامی از ناحیه ایدئولوژی و ملت انقلابی علاوه بر از دست دادن قدرت سیاسی رسمی دچار بحران مشروعیت هم شده بود. زیرا جامعه انقلابی حضور چنین جریانی را در عرصه سیاست و تصمیمات کشوری و حاکمیتی بر نمی تابید. به همین خاطر، جریان سازش مجبور به تظاهر به پیروی از گفتمان مقاومت بود. بسیاری از کنشگران سیاسی و فرهنگی این جریان که امروزه آشکارا و بدون هیچگونه لکنت زبان توصیه به خط سازش می کنند و راه حل عبور از مشکلات را سازش و تمکین کردن برابر جبهه استکبار جهانی می دانند در دهه شصت از جمله سوپر انقلابی های سازش ناپذیری بودند که از دیوار سفارت آمریکا بالا رفتند. از سوی دیگر، گفتمان اسلام سیاسی که داعیه مقاومت و عدم سازش برابر زور گویی ها و زیاده خواهی های نامشروع دشمنان ملت را دارد، پس از انقلاب علیرغم سیطره بر قدرت سیاسی و حاکمیت، به مانند رژیم پهلوی در تقابل با رقیب، سیاست سرکوب و خشونت را در نظر نگرفت بلکه با جریان سازش سیاست نرمش قهرمانه را پیش کشید. این سیاست بر مبنای اصل خشونت پرهیزی و ضرورت گفتگوی انتقادی با رقبای حاضر در صحنه سعی در متقاعد کردن آنها به این نکته اساسی است که تنها راه حل برای حفظ و تامین مصالح و منافع ملی مقاومت است. با وصف این، جریان سازش علیرغم تجربه مکرر شکست سیاست سازش برابر شرارت طلبی های استکبار جهانی – شکست قرار داد برجام جدید ترین نمونه آن است- همچنان بر ایده نرمش برده وار و کوتاه آمدن از اصرار بر حفظ مصالح و منافع ملی پافشاری می کند و مایل به همروی با گفتمان مفاومت نیست. به عبارتی جریان سازش تنها در یک جا هیچ تمایلی به سازش و کنار آمدن نیست و آن در منازعه با گفتمان مقاومت است. این جریان علیرغم سازش با هر عقیده و مرام و سیاستی هیچ تمایلی به سازش با جریان مقاومت نیست. لذا پرسش اساسی آن است که دلیل اینکه جریان سازش حاضر به سازش با جریان مقاومت نیست، چیست؟ اگر ایده سازش امر معقولی است چگونه است که با ایده مقاومت کنار نمی آید؟ ایده سازش چه مشکله ای با ایده مقاومت دارد که نمی تواند با آن کنار بیآید؟ مهم ترین پاسخ به این پرسش بنیادی مساله سازش ناپذیر بودن ایده مقاومت است. به عقیده جریان سازش در جوهره گفتمان مقاومت اسلامی علیرغم اینکه اصل نرمش قهرمانانه را به رسمیت می شناسد اصل سازش جایگاهی ندارد. چون مقاومت ذاتاً سازشکار نیست پس نمی توان با آن کنار آمد. البته جریان سازش می پذیرد که جبهه استکبار جهانی سازشکار نباشد. به زعم آنان قدرت برتر بودن توجیه کننده عدم سازش استکبار جهانی با ملل مستضعف است. اما ضعیف بودن هیچ توجیهی برای عدم سازش نیست.چنانکه یکی از اساتید بازنشسته علوم سیاسی و روابط بین الملل سیاست تسلیم برابر ابر قدرت غربی را اینگونه توجیه کرده است: « اساساً در تاریخ شاخ و شانه کشیدن در مقابل قدرت های بین المللی نتیجه نداشته و تا کنون ندیدیم کسی پیروز شود. بزرگتر از جمهوری اسلامی هم نتوانستند از این وضعیت با موفقیت خارج شوند؛ ناپلئون و هیتلر هم در نهایت شکست خوردند؛ به دلیل اینکه اساساً امکانش نیست». به هر روی، منازعه دو جریان سازش و مقاومت بنیادی است. با این تفاوت که مقاومت در تعامل با رقیب اصل نرمش قهرمانه را به رسمیت می شناسد ولی جریان تسلیم هرگونه سازش با مقاومت را نفی می کند. چون آنها جریان مقاومت را سازش ناپذیر می دانند. به همین خاطر، حتی اگر جبهه سازش و تسلیم با هر ایده و گفتمان سیاسی کنار بیآید با گفتمان مقاومت اسلامی سازش نمی کند. در واقع، تصلب جریان سازش برابر مقاومت نقد جدی ایده تسلیم است. تصلبی که این جریان علیرغم پوچ بودن آن همچنان بر آن اصرار می ورزند!! 👉 @mahdavizadegan

🖋باور کنیم: صلح، سایه‌ی درخت اقتدار است. ▫️در شرایطی که تهدیدهای آمریکا علیه ایران و متقابلاً تهدیدهای ایران علیه آمریکا و اسرائیل به دمای جوش، نزدیک و نزدیک‌تر میشود، یکی از پرسش‌ها این است: «کاش می‌شد هیچ‌وقت جنگ نشود!» اما این آرزوی سپید و خوب، در جهانِ واقعی محقق نمیشود؛ دلایل آن را توضیح میدهم. ▫️یک. ما ایرانیان بسیاری از تهدیدهای امروز آمریکا را نمیتوانیم عقلایی بدانیم؛ اصلاً رشد صنعت هسته‌ای و توان داخلی ما چه ربطی دارد به یک کشور دیگر؟! اما تاریخ استعمار نشان میدهد آنها با «منطق خاصّ خود» تصمیم‌گیری میکنند؛ مذاکره برای آنها یعنی این: «‌آنچه مال من است، مال من است و به تو ربطی ندارد اما آنچه مال توست، بیا درباره‌ی آن مذاکره کنیم!» این، منطق مذاکره‌ی آمریکاست با ما. ▫️دو. مذاکره، راه‌حل نیست؛ نتیجه و هدف هم نیستم بلکه صرفاً یک مسیر سیاستی برای تعاملِ بین‌المللی است و در بسیاری از موارد هم با توجه به آن «منطق استعماری» به نتیجه نمیرسد (مثل برجام)، چون طرف مقابل چیزی را می‌پذیرد که بالاترین منفعت را برای آن داشته باشد و از هر راهی - که کمترینِ آن تحریم و فشار اقتصادی و سیاسی است - برای اعمال نظراتش بهره می‌برد. ▫️سه. صلح هم نه با مذاکره به دست می‌آید و نه با لطف و مرحمت دشمن مقابل؛ صلح، سایه‌سار درخت اقتدار است؛ کشور اگر مقتدر بود، طرف مقابل درمی‌یابد که هزینه‌ی جنگ و تجاوز برای او بسیار گران تمام خواهد شد؛‌ بنابراین صلح، نتیجه‌ی اقتدار ملی است نه عامل آن. ▫️چهار. اقتدار هم با تقویت قوای بازدارنده‌ی دشمن و تقویت قوای تهاجمی و دفع‌کننده به دست می‌آید؛ این انگاره، با الهام از دو نام بزرگ پروردگار معلوم میشود که او را می‌خوانیم: یا مانع، یا دافع. ▫️پنج. در این روزهای مبارک و گرامی، بسیار بگوییم و زمزمه کنیم: «یا مانعُ، یا دافعُ»؛ ایمان به توحید الهی، رمز پیروزی است ولاغیر. @drAshiri

✅️ اثر جدید کمال شرف، کاریکاتوریست یمنی در واکنش به بیانات امام خامنه‌ای: «خطرناک‌تر از ناو سلاحی است که آن را به قعر دریا می‌فرستد.»

✅️ آرامش ملّی و چند محور کلیدی در تدابیر امنیت ملی ایران در این روزها (یک نگاه فراترکیبی) در یادداشت پیشین از این گفتیم که «صلح، سایه‌ی درخت اقتدار است.» اکنون و از باب هوشیاری همه‌جانبه در برابر دشمن - و نه از سرِ ترس و تشویش - و برای تقویت انگاره‌های آرامش‌بخش برای فضای عمومی جامعه، نکاتی طرح میشود؛ این نکات حاکی از توان همه‌جانبه‌ی دفاعی و تهاجمی ایران است که پایه‌ی‌ آرامش و صلح واقعی را در میدان عمل، رقم خواهد زد: ▫️یک. نقطه‌ی تصمیم‌گیری برای آغاز جنگ، نزدیک و نزدیک‌تر شده است؛ تشدید لفاظی دشمن (به‌ویژه از زبان ترامپ) فشار بر روی مذاکرات سیاسی را بالا می‌برد؛ در عین‌حال احتمال حمله‌های غافل‌گیرکننده بیشتر شده‌اند. ▫️دو. بخشی از شبکه‌های تأمین سوخت زمینی خصم در منطقه، شناسایی و هدف‌پذیر شده‌اند؛ هدف‌گیریِ لجستیک، فشار راهبردی را کم‌هزینه‌تر می‌کند. ▫️سه. هدفِ فلج‌سازی زیرساخت‌های داخلیِ رژیم صهیونیستی، پیش‌ از هر ضربه‌ی ایران، دنبال خواهد شد؛ معیارهای هدف‌گیری ایران از گزینه‌های صرفاً نظامی فراتر رفته است. ▫️چهار. نامه‌ی اخیر ایران به سازمان ملل، از «دکترین جنگ منطقه‌ای» در رسمی‌ترین سطح در فضای بین‌الملل، رونمایی کرد؛ نیز جنبه‌های بازدارندگی دکترین دفاعی - تهاجمی ایران را تقویت کرد و دامنه‌‌ی اهداف و پاسخ‌های ایران را گسترانید. ▫️پنج. در پیشاپیش اقدامات عملیاتی، موشک‌های ایرانی روی ناوگروه‌ها و پایگاه‌های دشمن، قفل شده‌اند؛ این آماده‌باش کوچک‌ترین تحرک را قابل تبدیل به واکنش بزرگ می‌کند. ▫️شش. از نگاه ایران، هر نشانه‌ی تردیدِ دشمن به‌عنوان فریب و خدعه، تفسیر می‌شود؛ این بدگمانی، احتمال مصالحه را کاهش و احتمالِ واکنش‌های احتیاطی یا تهاجمی را افزایش می‌دهد. ▫️هفت. سکوت رهبرانِ رژیم صهیونی، به‌عنوان نشانه‌ی ضربه‌ی ناگهانی خوانده می‌شود؛ از دید آنها: سکوت، فضای اضطراب و تصمیم‌گیری شتاب‌زده تولید می‌کند. ▫️هشت. تمرینِ بستنِ تنگه‌ی هرمز نشان می‌دهد کنترل مسیرهای حیاتی انرژی به‌عنوان اهرم فشار کاربرد دارد و هزینه‌ی دشمن را فوراً بالا می‌برد؛ این اقدام، در دستور کار جدی ایران خواهد بود. ▫️نه. میدان جنگ اخیر، هیبریدی و چندبعدی شده است: تولید روایت و اقناع مردم، تولید و شلیک انبوه موشک‌های راهبردی، پهپادهای هوشمند، نفوذ خاص به اعماق راهبردی، رشد آمادگی در وضعیت امنیت داخلی، حاکی از این وضعیت خطیر و ترکیبی است. ▫️ده. جنگ علیه ایران، از سحرگاه ۲۳ خرداد شروع شده است؛ اکنون طرفین جنگ در یک وضعیت بی‌سابقه از حیث تنوع، دامنه و شدت منازعه هستند. ایران، دکترین خود را بیش از همه بر دیپلماسی و بدگمانی فعال، آمادگی همه‌جانبه و کاربرد ابزارهای نامتقارن، استوار کرده است. @drAshiri

▫️ترامپ در جنگ تعرفه‌ای شکست خورد؛ نه به خاطر قدرت رقبای خارجی بلکه به علت فرسایش ظرفیت‌های درونی اقتصاد و جامعه‌ی آمریکا. آنچه در جهان مقاومت به #افول_آمریکا نامبردار است. ▫️دیوان عالی آمریکا سیاست تعرفه‌ای ترامپ را ابطال کرد؛ این نکته نشان داد حتی ساختار حقوقی و نهادی آمریکا نیز تاب سیاست‌های پرهزینه و انزواگرایانه‌ی صهیونیسم آمریکایی را ندارد. ▫️مردم آمریکا به رفاه ناشی از واردات ارزان وابسته‌اند و هرگونه افزایش قیمت، مستقیماً به نارضایتی اجتماعی و فشار سیاسی تبدیل می‌شود. ▫️این نکته، از بزنگاه‌های جنگ آینده خواهد بود: ایران نشان خواهد داد فشار اقتصادی و گران‌سازی و افزایش هزینه‌های مبادلاتی، تا چه حد سخت و دشوار است! ▫️زنده باد ایران! زنده‌ باد مقاومت ایرانیان! زنده‌باد جهان مقاومت!