صدای دشمنان اقتصاد ملی را بهتر بشنویم! ▫️روزنامه‌ی دنیای اقتصاد در شماره‌ی‌ امروز (۲۶ بهمن ۱۴۰۴) می‌گوید «فاصله‌ی نرخ رسمی و آزاد نشان‌دهنده‌ی شکست #سیاست_ارزی است». «فاصله‌ی حدود ۱۳۶ هزار تومانی نرخ رسمی و ۱۶۰ هزار تومانی نرخ آزاد نشان می‌دهد این سیاست هنوز به نتیجه نرسیده.» ▫️در شرایط جنگی کشور، این سؤال را باید بسیار برجسته کرد: چه کسی گفته است قیمت هر ۱ #دلار آمریکا، ۱۳۶ یا ۱۶۰ هزار تومان است؟ این قیمت در چه بازاری کشف شده است؟ ▫️واقعیت این است که آنچه به‌عنوان «بازار آزاد» معرفی می‌شود، یک بازار شفاف، عمیق و قانونمند نیست بلکه مجموعه‌ای از معاملات محدود، پرریسک و غیر رسمی توسط بخش اقتصاد سیاه ایران (دلالان ارز، قاچاقچی‌ها و…) است که در آن، انتظارات تورمی و فعالیت‌های سفته‌بازانه نقش تعیین‌کننده دارند. بنابراین این قیمت‌ها به هیچ‌وجه «قیمت واقعی اقتصاد» و قیمت واقعی ارز نیستند. ▫️اگر بخواهیم یک مبنای علمی و ساده برای فهم «ارزش واقعی پول» ارائه کنیم، شاخص قدرت برابری خرید (PPP) معیار دقیق‌تری است؛ شاخصی که بانک جهانی با مقایسه‌ی هزاران قلم کالا و خدمات محاسبه می‌کند. ▫️طبق داده‌های رسمی بانک جهانی، این شاخص (قیمت واقعی دلار) برای ایران چنین روندی داشته است: در سال ۲۰۱۵ حدود ۸۰۰ تومان، در ۲۰۱۸ حدود ۱۲۰۰ تومان، در ۲۰۲۱ حدود ۲۰۰۰ تومان، در ۲۰۲۲ حدود ۶ هزار تومان، در ۲۰۲۳ حدود ۹ هزار تومان، و در سال ۲۰۲۴ حدود ۱۱ تا ۱۲ هزار تومان به ازای هر دلار آمریکا. ▫️به زبان ساده، این اعداد می‌گویند: ارزش و قیمت واقعی هر ۱ دلار در ایران در یکی دو سال‌ اخیر در همین محدوده‌ها و نهایتاً تا ۲۰ هزار تومان است، نه در سطح ۱۳۰ یا ۱۶۰ هزار تومان. ▫️بنابراین، تبدیل یک قیمت محدود و غیر رسمی از اقتصاد سیاه و انگلی در ایران به «قیمت واقعی دلار» یک خطای سیاستی بزرگ در سطح حکمرانی ملّی و یک اشتباه تحلیلی جدی است. ▫️اقتصاد ملی را باید با شاخص‌های واقعی و علمی سنجید، نه با اعداد هیجانی و بازارهای غیر شفاف. @drAshiri

💠 بازاندیشی روضه خانگی در الهیات مقاومت؛ فراروی از مصابره به مرابطه 🎙 حجت‌الاسلام دکتر علی‌اصغر اسلامی‌تنها 🔅نشست علمی🔅 روضه خانگی؛ هسته مقاومت فرهنگی 🗓 شنبه ۱۴۰۴/۱۱/۲۵ 💠 انجمن علمی سیاستگذاری فرهنگی دانشگاه باقرالعلوم علیه‌السلام ▫️@Bou_SM 🌱 حلقه هیأت 🚩 @halghe_heyat

برخی تحلیلگران عقیده دارند، اساسا نوک پیکان حملات احتمالی بر عهده رژیم اسرائیل و در حوزه موشکی است؛ بطوریکه آمریکا تلاش می‌کند تا با گسیل نیرو به منطقه با ایجاد ارعاب، اهرم هسته‌ای را صرفاً با امتیازِ عدمِ تهاجمِ خودِ آمریکا از ایران گرفته و سپس پشتیبانی مناسب‌تر تدافعی و تهاجمی از عملیات رژیم داشته باشند. با این حال چند نکته قابل ذکر است: ۱. واضح است که به هیچ نمی‌توان یک توافق صرفاً هسته‌ای مانند چارچوب‌های قبلی برجام و احیای آن داشت و لاجرم باید معادلات امنیتی در آن وجود داشته باشد. از همین رو یک مطالبه اساسی، خروج نیروهای آمریکایی از منطقه است. از این رو هر گاه آمریکایی‌ها در مذاکرات صرفاً بحث هسته‌ای را مطرح می‌کنند باید با دیده شک و تردید نگریست و پرسید که برنامه‌ آنها در حوزه موشکی چیست؟ ۲. در هر نوع عملیاتی، به هیچ وجه نمی‌توان میان آمریکا و رژیم اسرائیل تفکیک قائل شد. کما اینکه رایزنی‌های کنونی عملیاتی میان واشیگتن و تل‌آویو نشان می‌دهد که آنها بر روی یک کمپین مشارکتی تمرکز کرده‌ و در حال بحث بر روی موارد تاکتیکی هستند. از این رو دستور کار مهم، انهدام زیرساخت‌های رژیم در ۴۸ ساعت اول درگیری با شلیک چندین دسته از موشک‌های سنگین است هر چند آنها نیز به دنبال سرکوب زنجیره آتش ما تا پایین‌ترین سطوح هستند که خود مستلزم اجرای نوع خاصی از عملیات است، از همین رو ایران به دنبال جهش کمی و کیفی روزانه قدرت آفندی و پدافندی خود است. @Muhallel

گونه‌بندی (تیپولوژی) گفتمان‌های معارضِ مقاومت پر افکار عمومی ایران همزمان با آغاز سال ۱۴۰۴ و همچنین درپی پیامدهای جنگ اخیر و تحولات پس از آن، مجموعه‌ای از دغدغه‌ها، حساسیت‌ها و الگوهای رفتاری در افکار عمومی ایران قابل شناسایی بود؛ دغدغه‌هایی که از وضعیت ذهنی جامعه در دوره‌ی جدید برمی‌خاست. مرور اسناد پژوهش‌ها و تجربیات مشابه در شرایط پساجنگ نشان می‌داد این وضعیت الگوهای تکرارشونده‌ای در شکل گیری نگرانی‌ها و گره‌های ذهنی جامعه ایجاد می‌کند. 🔻برای فهم دقیق این وضعیت، مجموعه‌ای از روش‌ها به‌صورت تلفیقی از جمله تحلیل پیمایش‌ها و افکار سنجی‌های پیش و پساجنگ، داده‌کاوی وسیع جریان‌های رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی، واکاوی الگوهای گفتاری در فضای عمومی و انجام مصاحبه‌های عمیق با شهروندان به کار گرفته شده است؛ همچنین از نظریه‌های معتبر در روان‌شناسی اجتماعی ارتباطات و علوم شناختی بهره گرفته شده است تا لایه‌های پنهان‌تری از انگیزه‌ها و برداشت‌ها و سازوکارهای ادراکی مخاطبان آشکار شود. 📌حاصل این فرآیند را در فایلی ببینید که به این فرسته پیوست شده است.

«آیا جنگ محتمل است؟» این پرسش را باید با تفکیک سه سطح پاسخ داد: اراده سیاسی، محاسبه هزینه–فایده، و مدیریت بحران‌های ناخواسته. ✍️ در وضعیت فعلی، جنگ فراگیر میان ایران و ایالات متحده آمریکا کم‌احتمال اما ناممکن نیست. دلایل کاهش احتمال جنگ تمام‌عیار عبارت‌اند از: ▫️هزینه‌های سنگین اقتصادی و امنیتی برای طرفین و بازار جهانی انرژی ▫️خطر گسترش درگیری به کل منطقه ▫️اولویت‌های داخلی و رقابت‌های ژئوپلیتیک دیگر برای آمریکا با این حال، سه سناریو همچنان محتمل‌تر از جنگ کلاسیک هستند: ۱. درگیری‌های محدود و کنترل‌شده، ۲. تشدید جنگ‌های نیابتی، ۳. حادثه یا سوءمحاسبه‌ای که به بحران مقطعی منجر شود. بنابراین، مسئله اصلی نه «وقوع قطعی جنگ»، بلکه مدیریت ریسکِ لغزش به سوی جنگ است. 🔸تدبیر ایران چه باید باشد؟ راهبرد عقلانی باید همزمان در سه سطح نظامی، دیپلماتیک و داخلی تعریف شود: ۱. بازدارندگی بدون تحریک ▪️حفظ و تقویت توان دفاعی برای افزایش هزینه هرگونه حمله ▪️پرهیز از اقداماتی که اجماع بین‌المللی علیه ایران ایجاد کند ▪️تمرکز بر «بازدارندگی مبتنی بر انکار» (کاهش امکان موفقیت حمله) و «بازدارندگی مبتنی بر هزینه» (افزایش پیامدهای آن) هدف بازدارندگی، جلوگیری از جنگ است، نه نمایش قدرت برای تشدید تنش. ۲. دیپلماسی فعال برای بستن مسیر جنگ ▪️حفظ کانال‌های ارتباطی مستقیم یا غیرمستقیم با آمریکا ▪️اطمینان‌بخشی به همسایگان منطقه‌ای برای جلوگیری از شکل‌گیری ائتلاف‌های ضدایرانی ▪️تنوع‌بخشی به روابط اقتصادی برای کاهش اثر تحریم‌ها مذاکره در این چارچوب، نشانه ضعف نیست؛ بلکه ابزاری برای مدیریت بحران است. ۳. اولویت دادن به انسجام و رضایت داخلی هیچ کشوری با شکاف اجتماعی عمیق، بازدارندگی پایدار ندارد. کاهش تورم، بهبود معیشت، مبارزه مؤثر با فساد و افزایش مشارکت سیاسی، نه فقط سیاست داخلی، بلکه سیاست امنیت ملی است. هرچه سرمایه اجتماعی افزایش یابد، تهدید خارجی کارایی کمتری خواهد داشت و پروژه‌های رسانه‌ای یا جریان‌های برانداز ـ از جمله طیف‌هایی که به چهره‌هایی چون رضا پهلوی ارجاع می‌دهند ـ امکان بسیج نارضایتی گسترده را از دست می‌دهند. ✅ جمع‌بندی راهبردی جنگ فراگیر در کوتاه‌مدت محتمل نیست، اما ریسک درگیری محدود یا بحران ناخواسته وجود دارد. تدبیر ایران باید بر سه محور استوار باشد: 🔘 بازدارندگی هوشمند و کنترل‌پذیر 🔘 دیپلماسی چندلایه برای جلوگیری از سوءمحاسبه 🔘 بازآفرینی حکمرانی و تقویت سرمایه اجتماعی در نهایت، مهم‌ترین عامل بازدارنده، صرفاً قدرت نظامی نیست؛ بلکه ترکیب قدرت دفاعی، عقلانیت سیاسی و انسجام داخلی است. کشوری که در داخل باثبات و در خارج فعال باشد، احتمال کشیده شدنش به جنگ ناخواسته به‌مراتب کمتر خواهد بود. @Fakhari_ir

رهبر معظم انقلاب: این اندازه از تورم و سقوط ارزش پول ملی غیرمنطقی است 🔹امام خامنه‌ای: مسئولین تلاش‌های خود را دو برابر کنند. وجود این تورم و سقوط ارزش پول ملی به این اندازه غیرمنطقی است.

🔅 بیست‌ویکمین پیش‌نشست «ششمین کنگره جهانی حضرت رضا(ع)» 💢 جدی بودن تنوع فرهنگی در امر هدایت، در تعالیم رضوی(ع) سخنران: حسین سوزنچی ناقد: دکتر علی اصغر اسلامی تنها 🎙شروع جلسه با سخنرانی حسین سوزنچی 🎙صحبتهای آقای دکتر خانمحمدی از دقیقه 40:34 (ایشان عمدتا در تایید و تکمیل مطالبی فرمودند) 🎙صحبتهای دکتر اسلامی‌تنها از دقیقه 49:24 (ایشان زوایای جدیدی برای بحث مطرح کردند) 🎙پاسخ‌های حسین سوزنچی و ادامه گفتگو از دقیقه 70:56 @souzanchi

واقع‌بین باشیم، نه خوش‌بین! ▫️#مذاکره، اگر به بازیِ بی‌پایانِ نشانه‌ها و وعده‌ها فروکاسته شود، دیگر سیاست نیست؛ نوعی نمایش است که در آن صحنه عوض می‌شود اما سناریو همان می‌ماند. ▫️آن‌گاه که طرفِ آمریکایی، هم‌زمان با لبخند دیپلماتیک این سیاست‌ها و اقدامات را تشدید میکند، هرگز نباید به مذاکره با آمریکا، خوش‌بین بود: - یک. تداوم تحریم‌ها و تشدید فشار اقتصادی علیه ایران - دو. تهدید مستقیم نظامی ایران - سه. انباشت تسلیحات نظامی پیرامون ایران - چهار. جنگ رسانه‌ای فراگیر علیه ایران - پنج. سازماندهی آشوب داخلی و کودتا ضدّ ایران ▫️بنابراین باید واقع‌بین باشیم نه خوش‌بین؛ متأسفانه سخن گفتن از «فرصتِ توافق» بیشتر به امیدواریِ ساده‌لوحانه شبیه است تا تحلیل واقع‌بینانه! ▫️تاریخ، معلم انسان‌هاست؛ و تجربه‌ی تاریخی به ما می‌آموزد در چنین میدان‌هایی، سکوتِ نشانه‌ها از فریادِ کلمات، رساتر است. ▫️خطای راهبردی آن است که مذاکره را به‌جای «ابزارِ محدود در کنار سایر ابزارها» به «افقِ یگانه‌ی حلّ مسئله‌ی ملّی» تبدیل کنیم. ▫️آنچه می‌تواند معادله را تغییر دهد: بازسازی توان و قدرت درونی، حفظ انسجام ملّی، تنوع‌بخشی به پیوندهای اقتصادی و دیپلماتیک، ابتکار در روایت‌سازی و «پرهیز جدی از هرگونه شوک‌درمانی اقتصادی» است، نه اتکای یک‌سویه به میز گفت‌وگو. ▫️بدبینیِ هوشمندانه، در اینجا نه بدبینی اخلاقی بلکه شرط عقلانیت و بصیرت سیاسی است: دیدنِ نشانه‌ها، سنجیدنِ توازنِ واقعی قوا و پرهیز از افتادن در دامِ امیدهای بی‌پشتوانه. ▫️«وَ تَوَکّل عَلَى ٱلحَيِّ ٱلَّذِي لَا يَمُوتُ» @drAshiri

📷 رهبر انقلاب: به راویان پیشرفت افتخار و آن‌ها را دعا می‌کنم 🔹آیت‌الله خامنه‌ای در پاسخ به نامه رئیس حوزه هنری که گزارشی از برگزاری دومین آیین روایت پیشرفت ارائه کرده بود، نوشت: 🔹به راویان پیشرفت، افتخار و آن‌ها را دعا میکنم. این‌‌ها خود جزو عناصر پیشرفتند؛ گامشان استوار باد. 🔹کاری کنید که این روایت به گوش و دل جوانان ما، دانشجویان و دانش‌آموزان و دیگران برسد و امید در دل‌های آنان بشکفد.

🖍 مشکله سازش با مقاومت نزاع دو گفتمان مقاومت و سازش در عرصه جامعه و سیاست در ایران مقارن با شروع انقلاب اسلامی و بر آمدن جمهوری اسلامی نبوده است بلکه این تقابل به کمی پیش از آغاز نهضت مشروطیت باز می گردد اگرچه بعد انقلاب اسلامی این منازعه شدت بیشتری یافته است. تا پیش از انقلاب بویژه در دوران رژیم پهلوی جریان سازش توانسته بود گفتمان مقاومت را بواسطه سیاست سرکوبگرانه دو شاه مستبد پهلوی به حاشیه براند و با اطمینان خاطر و بدون نگرانی پای هرگونه پیمان سازش را امضا کند. بطوری که ایران عصر پهلوی به مستعمره نا نوشته قدرت های غربی و رژیم صهیونی تبدیل شده بود. اما جریان سازش با وقوع انقلاب اسلامی از ناحیه ایدئولوژی و ملت انقلابی علاوه بر از دست دادن قدرت سیاسی رسمی دچار بحران مشروعیت هم شده بود. زیرا جامعه انقلابی حضور چنین جریانی را در عرصه سیاست و تصمیمات کشوری و حاکمیتی بر نمی تابید. به همین خاطر، جریان سازش مجبور به تظاهر به پیروی از گفتمان مقاومت بود. بسیاری از کنشگران سیاسی و فرهنگی این جریان که امروزه آشکارا و بدون هیچگونه لکنت زبان توصیه به خط سازش می کنند و راه حل عبور از مشکلات را سازش و تمکین کردن برابر جبهه استکبار جهانی می دانند در دهه شصت از جمله سوپر انقلابی های سازش ناپذیری بودند که از دیوار سفارت آمریکا بالا رفتند. از سوی دیگر، گفتمان اسلام سیاسی که داعیه مقاومت و عدم سازش برابر زور گویی ها و زیاده خواهی های نامشروع دشمنان ملت را دارد، پس از انقلاب علیرغم سیطره بر قدرت سیاسی و حاکمیت، به مانند رژیم پهلوی در تقابل با رقیب، سیاست سرکوب و خشونت را در نظر نگرفت بلکه با جریان سازش سیاست نرمش قهرمانه را پیش کشید. این سیاست بر مبنای اصل خشونت پرهیزی و ضرورت گفتگوی انتقادی با رقبای حاضر در صحنه سعی در متقاعد کردن آنها به این نکته اساسی است که تنها راه حل برای حفظ و تامین مصالح و منافع ملی مقاومت است. با وصف این، جریان سازش علیرغم تجربه مکرر شکست سیاست سازش برابر شرارت طلبی های استکبار جهانی – شکست قرار داد برجام جدید ترین نمونه آن است- همچنان بر ایده نرمش برده وار و کوتاه آمدن از اصرار بر حفظ مصالح و منافع ملی پافشاری می کند و مایل به همروی با گفتمان مفاومت نیست. به عبارتی جریان سازش تنها در یک جا هیچ تمایلی به سازش و کنار آمدن نیست و آن در منازعه با گفتمان مقاومت است. این جریان علیرغم سازش با هر عقیده و مرام و سیاستی هیچ تمایلی به سازش با جریان مقاومت نیست. لذا پرسش اساسی آن است که دلیل اینکه جریان سازش حاضر به سازش با جریان مقاومت نیست، چیست؟ اگر ایده سازش امر معقولی است چگونه است که با ایده مقاومت کنار نمی آید؟ ایده سازش چه مشکله ای با ایده مقاومت دارد که نمی تواند با آن کنار بیآید؟ مهم ترین پاسخ به این پرسش بنیادی مساله سازش ناپذیر بودن ایده مقاومت است. به عقیده جریان سازش در جوهره گفتمان مقاومت اسلامی علیرغم اینکه اصل نرمش قهرمانانه را به رسمیت می شناسد اصل سازش جایگاهی ندارد. چون مقاومت ذاتاً سازشکار نیست پس نمی توان با آن کنار آمد. البته جریان سازش می پذیرد که جبهه استکبار جهانی سازشکار نباشد. به زعم آنان قدرت برتر بودن توجیه کننده عدم سازش استکبار جهانی با ملل مستضعف است. اما ضعیف بودن هیچ توجیهی برای عدم سازش نیست.چنانکه یکی از اساتید بازنشسته علوم سیاسی و روابط بین الملل سیاست تسلیم برابر ابر قدرت غربی را اینگونه توجیه کرده است: « اساساً در تاریخ شاخ و شانه کشیدن در مقابل قدرت های بین المللی نتیجه نداشته و تا کنون ندیدیم کسی پیروز شود. بزرگتر از جمهوری اسلامی هم نتوانستند از این وضعیت با موفقیت خارج شوند؛ ناپلئون و هیتلر هم در نهایت شکست خوردند؛ به دلیل اینکه اساساً امکانش نیست». به هر روی، منازعه دو جریان سازش و مقاومت بنیادی است. با این تفاوت که مقاومت در تعامل با رقیب اصل نرمش قهرمانه را به رسمیت می شناسد ولی جریان تسلیم هرگونه سازش با مقاومت را نفی می کند. چون آنها جریان مقاومت را سازش ناپذیر می دانند. به همین خاطر، حتی اگر جبهه سازش و تسلیم با هر ایده و گفتمان سیاسی کنار بیآید با گفتمان مقاومت اسلامی سازش نمی کند. در واقع، تصلب جریان سازش برابر مقاومت نقد جدی ایده تسلیم است. تصلبی که این جریان علیرغم پوچ بودن آن همچنان بر آن اصرار می ورزند!! 👉 @mahdavizadegan

🖋باور کنیم: صلح، سایه‌ی درخت اقتدار است. ▫️در شرایطی که تهدیدهای آمریکا علیه ایران و متقابلاً تهدیدهای ایران علیه آمریکا و اسرائیل به دمای جوش، نزدیک و نزدیک‌تر میشود، یکی از پرسش‌ها این است: «کاش می‌شد هیچ‌وقت جنگ نشود!» اما این آرزوی سپید و خوب، در جهانِ واقعی محقق نمیشود؛ دلایل آن را توضیح میدهم. ▫️یک. ما ایرانیان بسیاری از تهدیدهای امروز آمریکا را نمیتوانیم عقلایی بدانیم؛ اصلاً رشد صنعت هسته‌ای و توان داخلی ما چه ربطی دارد به یک کشور دیگر؟! اما تاریخ استعمار نشان میدهد آنها با «منطق خاصّ خود» تصمیم‌گیری میکنند؛ مذاکره برای آنها یعنی این: «‌آنچه مال من است، مال من است و به تو ربطی ندارد اما آنچه مال توست، بیا درباره‌ی آن مذاکره کنیم!» این، منطق مذاکره‌ی آمریکاست با ما. ▫️دو. مذاکره، راه‌حل نیست؛ نتیجه و هدف هم نیستم بلکه صرفاً یک مسیر سیاستی برای تعاملِ بین‌المللی است و در بسیاری از موارد هم با توجه به آن «منطق استعماری» به نتیجه نمیرسد (مثل برجام)، چون طرف مقابل چیزی را می‌پذیرد که بالاترین منفعت را برای آن داشته باشد و از هر راهی - که کمترینِ آن تحریم و فشار اقتصادی و سیاسی است - برای اعمال نظراتش بهره می‌برد. ▫️سه. صلح هم نه با مذاکره به دست می‌آید و نه با لطف و مرحمت دشمن مقابل؛ صلح، سایه‌سار درخت اقتدار است؛ کشور اگر مقتدر بود، طرف مقابل درمی‌یابد که هزینه‌ی جنگ و تجاوز برای او بسیار گران تمام خواهد شد؛‌ بنابراین صلح، نتیجه‌ی اقتدار ملی است نه عامل آن. ▫️چهار. اقتدار هم با تقویت قوای بازدارنده‌ی دشمن و تقویت قوای تهاجمی و دفع‌کننده به دست می‌آید؛ این انگاره، با الهام از دو نام بزرگ پروردگار معلوم میشود که او را می‌خوانیم: یا مانع، یا دافع. ▫️پنج. در این روزهای مبارک و گرامی، بسیار بگوییم و زمزمه کنیم: «یا مانعُ، یا دافعُ»؛ ایمان به توحید الهی، رمز پیروزی است ولاغیر. @drAshiri

✅️ اثر جدید کمال شرف، کاریکاتوریست یمنی در واکنش به بیانات امام خامنه‌ای: «خطرناک‌تر از ناو سلاحی است که آن را به قعر دریا می‌فرستد.»