eitaa logo
اشارات
2.7هزار دنبال‌کننده
156 عکس
75 ویدیو
7 فایل
🔻اشارات؛ 🔸اشاره‌هایی در باب جامعه، سیاست و فرهنگ از منظر اندیشه‌ورزی و عقلانیت انقلابی ایتا https://eitaa.com/esharat_57 بله https://ble.ir/esharat_57 تلگرام https://t.me/esharat_57 اینستاگرام https://www.instagram.com/esharat_57
مشاهده در ایتا
دانلود
🌕 از شکست در یمن تا مجلس ذکر مصیبت ایران در ریاض با مرثیه‌سرایی دونالد ترامپ 🖋شهاب اسفندیاری بخش دوم: ‌این که ترامپ برای حفظ آبرو و دست پیش گرفتن - که سبک خاص او در معامله‌گری است - چنین پروپاگاندایی راه بیاندازد عجیب نیست. این که برخی چهره‌های سیاسی و رسانه‌ای ما در امتداد این پروپاگاندا علیه ایران مرثیه‌سرایی کنند و یا با فراموشی شعارهای آزادی‌خواهی و مردم‌سالاری خود، در وصف کشورهای قبیله‌سالار مدیحه‌سرایی کنند تأسف‌انگیز است. اگر بزرگواران خیلی از ذکر مصیبت ترامپ در مورد ایران، یعنی کشوری که چند دهه تحت تحریم‌های وحشیانه بوده و همسایه‌های غرب و شرق و پیرامونش بمباران شدند و مدام به حمله نظامی تهدید شده - متأثر شده‌‌اند، لااقل برای حفظ وجهه و حیثیت ملی خود یک سوزن هم به آمریکا که مزاحم و مانع توسعه و پیشرفت ایران شده بزنند. ضمنا اگر مرثیه‌سرایی ترامپ در مورد وضعیت آب و برق و کشاورزی ایران اشک برخی را درآورده، بد نیست به سخنان جانسوز او در مورد وضعیت اقتصادی، فقر و گرسنگی، زیرساخت‌های ویران، و وضعیت بهداشت و درمان در کشور خودش - ثروتمندترین کشور جهان - هم عنایتی داشته باشند: «آمریکا به کشوری گدا تبدیل شده است. ارزش پولمان در حال سقوط است، تورم بیداد می‌کند، و مردم توان خرید مایحتاج اولیه یا بنزین را ندارند. ما به یک منطقه‌ی فاجعه‌زده‌ی اقتصادی تبدیل شده‌ایم.» (سخنرانی در آیووا، ژانویه ۲۰۲۴) «پل‌های‌ما در حال پوسیدن هستند، جاده‌هایمان شبیه مناطق جنگی شده‌اند، و فرودگاه‌هایمان مایه‌ی شرمساری بین‌المللی هستند.» (سخنرانی در اوهایو، سپتامبر ۲۰۲۳) ‌«بانک‌های غذا (مراکز توزیع غذا برای فقرا و گرسنگان) آکنده از جمعیت شده‌اند چون خانواده‌ها توان خرید غذا را ندارند... گرسنگی به آمریکا بازگشته، درست مثل دوران رکود بزرگ.» (گردهمایی در تگزاس، نوامبر ۲۰۲۳) ‌«چین در عرض یک هفته شهر می‌سازد. در آمریکا، ۱۰ سال طول می‌کشد تا یک چاله را پر کنند. ما به سوژه‌ی تمسخر تبدیل شده‌ایم.» (مصاحبه با تاکر کارلسون، آگوست ۲۰۲۳) «تعداد بی‌سابقه‌ای از آمریکایی‌ها بی‌خانمان هستند، در حالی که بایدن میلیاردها دلار به اوکراین می‌فرستد. مردم ما گرسنه‌اند، و رهبرانمان اهمیتی نمی‌دهند.» (سخنرانی در فلوریدا، مارس ۲۰۲۴) ‌«تعداد کودکان در فقر به شکل وحشتناکی زیاد شده است. بچه‌ها گرسنه به مدرسه می‌روند.» (مصاحبه با شان هنیتی، ژانویه ۲۰۲۴) «بیمارستان‌ها به شدت شلوغ هستند، مردم از عهده‌ی پرداخت هزینه‌ی داروها برنمی‌آیند... تعداد زیادی از آمریکایی‌ها به خاطر سیستم درمانی ناکارآمد در حال مرگ هستند.» (سخنرانی در کارولینای جنوبی، اکتبر ۲۰۲۳) ‌«باید ماه‌ها منتظر بمانی تا یک پزشک را ببینی، و نیمی از کشور توان خرید دارو را ندارد.» (گردهمایی در پنسیلوانیا، ژوئیه ۲۰۲۳) «فرودگاه‌های ما مثل فرودگاه‌های کشورهای جهان سوم است... جاده‌ها، پل‌ها و بزرگراه‌های ما در حال فروپاشی هستند.» (نطق سالانه در کنگره، ۲۰۱۸) ‌«چین قطارهایی دارد که با سرعت ۳۰۰ مایل در ساعت حرکت می‌کنند. ما قطارهایی داریم که تق‌ تق‌ تق می‌کنند و بعد هم از ریل خارج می‌شوند.» (گردهمایی انتخاباتی، ۲۰۱۶) ‌«۴۳ میلیون نفر در آمریکا از کوپن‌های غذایی استفاده می‌کنند—عددی که به دلیل سوء مدیریت، شدیداً افزایش شده است.». (توییت، ۲۰۱۷) «آمریکا یک کشور بدهکار است. ما تریلیون‌ها بدهی داریم، و کشورهای به اصطلاح متحد ما دارند از ما سوءاستفاده می‌کنند.» (سخنرانی در مجمع داووس، ۲۰۲۰) @esharat_57
🌕تهران نامیراست... 🖋وحید یامین پور سحرگاه، در میان هیاهوی جنگ در آسمان تهران، ناگاه از گلدسته‌ها صدای اذان برخاست: الله اکبر... ملائکه بالهای خود را به وسعت تهران باز کردند و برای تهران به درگاه الهی سجده شکر کردند. در شهری که در سحرگاه ۲۴ خرداد مرتفع‌ترین نقطه جهان بود. نقطه‌ای در نزدیکی عرش الهی. شهری که همه‌ی آزادگان جهان به آن چشم دوختند و قلبهای‌شان را به آنجا روانه کردند. تهران در این ساعات و روزها پیشانی حق و آزادگی و پایتخت "انسان" است. هر انسانی در هرجای جهان خود را شهروند این بلد طیب می‌داند. تهران در این روزها و ساعتها برای حفط باقیمانده شرف انسان، ایستاده و می‌جنگد. چه آنها که شورمندانه در بام خانه تکبیر گفتند، چه آنها که تسبیح به‌دست گرفتند و برای شهر و مردمانش ذکر گفتند، چه آنها که فرزندان‌شان را در آغوش گرفتند و دعا کردند، چه آنها که سرخوشانه پایکوبی کردند و هورا کشیدند و... همه بخشی از تاریخ عزت و شرافت و انسانیت حقیقی را در برابر توحّش ماشین خونریز صهیونیسم رقم زدند. تهران حالا شهر انسان است؛ تغییر بزرگ تاریخ به طاقت و رشادت تهران در این ساعات و روزها و شبها وابسته است. همانطور که خاطره رشادت خوزستان و ایلام و کرمانشاه و آذربایجان و... باقی است. شیاطینی که از دیوارهای این شهر مرتفع خود را بالا می‌‌کشند و به شیشه‌های رنگی پنجره‌های آرامش مردمانش سنگ می‌زنند، می‌دانند که تهران، جغرافیای آخرالزمانی تاریخ است. می‌دانند تهران، مکه و مدینه و نجف و کربلاست؛ تهران حرم است و تحت قبّه‌ی حسین و در دامنه‌ی ردای مهدی، فرزند موعود آدم. و این جنگ، جنگ نهایی آدم و شیطان است. آیت‌الکرسی بخوانید و اسپند بسوزانید و به قامت رعنای تهران بوسه زنید. تهران، برای تحقق وعده‌های الهی باقی می‌ماند؛ تهران نامیراست. @esharat_57
🌕 چه چیز الآن وضعیت را تغییر می‌دهد... 🖋محسن دنیوی یادداشتی به بهانه حمله اسرائیل به ایران https://eitaa.com/esharat_57/103 @esharat_57
🌕چه چیزی الان وضعیت را تغییر می دهد؟ یادداشتی به بهانه حمله اسراییل به ایران 🖋محسن دنیوی یکی از تفاوت‌های ما و اسراییل در این جنگی که از نیمه شب ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ شروع شده است، مواجهه کلی و مبهم ما و برعکس مواجهه جزیی و روشن آنهاست. ما به طور کلی یک هدف داریم و آن هم نابودی و محو اسراییل از نقشه و بازگشت مردم فلسطین به سرزمین‌های اشغالی است. اما در مسیر رسیدن به این هدف، اهداف دیگری از مسئولین و یا فرماندهان نشنیدیم. اما به سخنان نتانیاهو که نقش سخنگوی اسراییل را در این جنگ داشته است دقت کنید. به روشنی بیان می‌کند که هدف ما برچیدن برنامه موشکی و هسته‌ای ایران است. بر اساس این هدف روشن، فرماندهان موشکی و هسته‌ای و زیرساختهای مرتبط با آنها هدف‌های اصلی خواهند بود. احتمالا در کنار این طراحی، لایه‌های دیگری هم باشد. مثل کشاندن جنگ به لایه‌هایی که باعث فشار به زندگی عادی مردم شود و برای این باید به سراغ زیرساختهای اقتصادی رفت و یا حذف شخصیتهای اصلی کشور که باعث تغییر رژیم با همکاری عناصری مانند منافقین و تجزیه‌طلبان شود. این طراحی اسراییل در نسبت با طراحی آمریکاست که با یک نامه نرم و خواهشمندانه برای قبول مذاکرات توسط ایران شروع شد و یکی دو دیدار اول همه چیز به نحو غیرعادی خوب پیش رفت و بعد تغییر حرفها شروع شد تا اینکه به توقف مذاکرات رسید و امروز می‌بینیم ترامپ تلاش می‌کند تا فشار حمله اسراییل به ایران را به میز مذاکرات بکشاند و ایران در این شرایط، خواسته‌های او را بپذیرد. به نظر می‌رسد که طراحی قدم به قدم انجام‌ شده و پلن‌های B و C در هر مرحله وجود دارد. اما این طرف اینگونه نیست. ما نمی‌دانیم دقیقا از این درگیری چه می‌خواهیم. ما حتی نمی‌دانیم در مسیر مقاومت هم یه چه اهدافی قرار است برسیم. حالا برای این لحظات حساس فکر کنیم. قدم بعدی چیست؟ چه زمانی از امکان بستن تنگه هرمز باید استفاده کنیم؟ سفارتخانه های آمریکا و اسرائیل در کشورهای مختلف دنیا چه زمانی باید دچار حادثه و خطر شوند؟ آیا پایگاه‌های آمریکا در منطقه در این درگیری آسیب خواهند دید؟ چه زمانی و چگونه؟ چه شخصیتهایی از آمریکا و اسراییل هدف ما هستند؟ چگونه آنها را قرار است حذف کنیم؟ چه تیم‌هایی در حال طراحی و عملیات هستند؟ آیا برکناری کابینه نتانیاهو هدف مرحله‌ای ماست؟ خروج کامل اسراییل از غزه را به عنوان یک هدف دنبال می‌کنیم؟ عقب‌نشینی از مواضع در لبنان برای ما مهم است؟ بازگشایی رفح جزء اهداف ماست؟ اصلا تصور‌ ما از آینده و نابودی اسراییل چیست؟ ۹ میلیون نفری که در طول ۷۰ سال اسراییل در آنجا ساکن کرده و ۳ میلیون نفر آنها نیروی نظامی هستند و این تعداد دو برابر بزرگترین ارتش جهان یعنی ارتش چین است، چگونه قرار است از نقشه محو شوند؟ آیا به مرور مهاجرت می کنند؟ کشته می‌شوند؟ تسلیم می‌شوند؟ برای اینکه ناامیدانه ننوشته باشم، به رفتار سردار سلیمانی با داعش دقت کنیم که به شکلی حرکت کرد که زمان پایان داعش را در نبردی هفت ساله اعلام کرد. میزان تلفات و هزینه‌های ما در نسبت با جمع کردن آن پروژه وحشتناک و پیچیده به اسم داعش بسیار قابل دفاع بود. پس می‌شود برای جنگ و درگیری هم طراحی داشت و اهداف مرحله‌ای دید و زمان را در نظر گرفت. وگرنه نمی‌دانیم هر روز که می‌گذرد در حال نزدیک شدن یا دور شدن از چه چیزی هستیم؟! @esharat_57
17.3M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🌕ریشه حماسه در فرهنگ و هویت ایرانی 🔹 حضور سید حسین شهرستانی در برنامه زنده شبکه یک 🔹مشاهده تمامی ویدئو‌ها @esharat_57
23.5M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🌕 جوهره فرهنگی جامعه ایرانی در موقعیت‌های حساس خود را آشکار می‌کند 🔹 حضور دکتر میثم مهدیار در برنامه زنده شبکه یک 🔹مشاهده تمامی ویدئو‌ها @esharat_57
21.3M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🌕انسان ایرانی چگونه سوگ را به فتح مبدل می‌کند؟ 🔹 حضور دکتر سید حسین شهرستانی در برنامه زنده شبکه یک 🔹مشاهده تمامی ویدئو‌ها @esharat_57
🌕 سامانه‌ای که در نقشه‌ها نبود 🖋سینا کلهر متن یادداشت: https://eitaa.com/esharat_57/108 @esharat_57
🌕 سامانه‌ای که در نقشه‌ها نبود 🖋سینا کلهر 🔻با آغاز تجاوز آشکار رژیم صهیونیستی به میهن، هنگامی که سامانه‌های گوناگون دفاعی، هجومی، سایبری، لجستیکی و زیرساختی هر یک تلاش می کردند تا سهمی در دفاع از وطن داشته باشند، پدیده‌ای رخ نمود که شاید پیش‌ از این کمتر در معادلات رسمی و تحلیل‌های نظامی و امنیتی به عملکرد فوق العاده آن امید می رفت: سامانه انسجام ملی و اجتماعی ملت ایران. در لحظاتی که خطر در آسمان و زمین طنین افکند، این سامانه نرم، در مقابل دشمن تجاوزکار، با شتابی حیرت‌انگیز به حرکت درآمد. ملت،چون قلبی واحد در سینه‌ای وطن شروع به تپیدن کرد. در سال‌هایی که جامعه ایرانی تحت فشارهای شدید اقتصادی، سیاسی و روانی قرار داشت، و آن‌گاه که گفتمان‌های واگرایانه رسمی و غیر رسمی، شکاف میان مردم و نهادها را تعمیق می‌کرد، کمتر کسی امید داشت که از دل این وضعیت، مردمی با چنان توان همبستگی برآیند. با این همه، واکنش خودجوش، بی‌ریا و پرشور ملت ایران به تهدید خارجی، نشان داد که این پیکره اجتماعی، علی‌رغم زخم‌های عمیق، هنوز رگ‌هایی دارد که خونِ غیرت، حافظه تاریخی و همبستگی در آن می‌جوشد. اهمیت این امر هنگامی بیشتر رخ می‌نماید که دریابیم دشمنان این سرزمین، سال‌ها بزرگ‌ترین سرمایه‌گذاری خود را نه بر سلاح‌های مرگ‌بار، که بر تضعیف همین تار و پود اجتماعی کرده‌اند. آنان دانسته‌اند که اگر این بافت همبسته از هم بگسلد، دیگر نیازی به بمباران و لشکرکشی نیست. با این حال، درست همان‌جایی که بیشترین ضربه‌ها وارد آمده بود، اکنون ایستادگی پدید آمد؛ درست آن‌جایی که گمان می‌رفت سرد و خاموش شده، شعله برخاست. این تصویر، تصویری است از ملتی که شاید خسته باشد، شاید گلایه‌مند، اما هنوز زنده است؛ ملتی که وطن را نه در شعارها، که در تار و پود زندگی و هویت خویش می‌شناسد، و در لحظه خطر، آن را چون جان عزیز می‌دارد. انسجامی که در روزهای حمله پدیدار شد، نه یکپارچگی صوری و دستوری، بلکه همبستگی زیسته و واقعی بود؛ و چند ویژی بارز دارد که نیاز به مراقبت و مواظبت دارد: ۱. انسجام عاطفی ـ حسی نخستین ویژگی بارز این انسجام، شدت پیوندهای عاطفی بود که در دل جامعه زبانه کشید. مردم نه به اجبار، بلکه با حس مشترک خطر، با درد مشترک، با رنج مشترک، به یکدیگر نزدیک شدند. اشک مادران در دل شب، پست‌های پرحرارت کاربران شبکه‌های اجتماعی، نذر و نیازهای بی‌ریا، آغوش‌های گشوده برای سربازان و داوطلبان، همه و همه نشانه‌هایی بودند از فعال شدن یک پیوند عاطفی جمعی که در لحظه تهدید، جامعه را در بر گرفت. ۲. انسجام نمادین و زبانی در این روزها، واژگان تغییر کردند. ضمیر جمعی فعال شد: «ما»، «سرزمین‌مان»، «خاک‌مان»، «بچه‌های ما»... رسانه‌های رسمی و غیررسمی، هردو، به طرز کم‌سابقه‌ای در تولید معناهایی همسو نقش ایفا کردند. پرچم‌ها، سرودها، تصاویر شهدا، نقشه ایران، و حتی واژه «میهن» به مفاهیمی زنده و جاری بدل شدند که حول آن‌ها وحدت معنایی شکل گرفت. این هم‌افزایی نشانه‌ای بود از انسجام نمادین که شکاف‌های فرهنگی و ارزشی را موقتاً به حاشیه راند. ۳. انسجام کنشی ـ رفتاری انسجام، در سطح شعار نماند. مردم رفتار کردند؛ کار کردند؛ دست به کار شدند. از اهدای خون تا داوطلبی برای کمک‌رسانی، از ساخت محتواهای ملی‌گرایانه در شبکه‌ها تا مشارکت در پویش‌های حمایتی، از تقویت نیروهای مسلح گرفته تا تدارک مواد غذایی و پوشاک برای مناطق درگیر. این کنش‌ها، خودجوش و متنوع، نشان از تحرک اجتماعی هماهنگ داشت. گویی نوعی حافظه رفتاری جمعی، همچون ایمنی بدن، در برابر تهدید فعال شده بود برخلاف اتحادهای نمایشی، این انسجام، نوعی وحدت ناپیدای ذخیره‌شده**، که نه با فریاد، بلکه با هم‌دلی و هم‌نفسی پدیدار شد. ۴. انسجام فراتر از اختلافات سیاسی و طبقاتی در دل این همبستگی، تفاوت‌ میان گرایش‌های سیاسی، قومی، مذهبی یا طبقاتی رنگ باخت. از دانشجوی منتقد تا بازاری محافظه‌کار، از کُرد و لر تا فارس و بلوچ، از حاشیه‌نشین تا فرزند طبقه متوسط شهری، همه با زبانی نزدیک به هم، دغدغه‌ای واحد را تکرار می‌کردند: «ایران». این تعلیق شکاف‌های اجتماعی در لحظه بحران**، نشان از وجود یک افق مشترک داشت که در زمان صلح ممکن است تیره باشد، اما در زمان خطر همچون خورشید از پشت ابر بدرخشد. ۵. انسجام پنهان در سکوت و پرهیز بخشی از این انسجام، نه در فریادها، بلکه در سکوت‌های پرمعنا تجلی یافت. آن‌هایی که شاید در شرایط عادی زبان به اعتراض می‌گشودند، در این روزها لب فروبستند؛ نه از ترس، بلکه از ترجیح. ترجیح دادند در برابر دشمن، شکاف‌ها را به تعویق بیندازند. این اخلاق وقفه‌ای، بخشی از بلوغ اجتماعی بود؛ نوعی سکوت انتخابی برای حفظ کلیت. @esharat_57
🌕 علوم انسانی در ایران و جنگ با کلیشه‌ها 🖋میثم مهدیار https://eitaa.com/esharat_57/110 @esharat_57
🌕 علوم انسانی در ایران و جنگ با کلیشه‌ها 🖋میثم مهدیار دومین جنگ تحمیلی غرب علیه ایران در ۵۰ سال اخیر علاوه بر خرابی‌ها و خسارت‌ها و خسران‌ها و فقدان‌هایی که به بار می‌آورد می‌تواند زمینه‌ساز باز اندیشی در برخی از کلیشه‌هایی شود که در دهه‌های اخیر بر ذهن و زبان نخبگان ایرانی جاری بوده است. -کلیشه «نه غزه، نه لبنان» این جنگ نشان داد که غزه، لبنان و سوریه در کنار مسائل انسانی و اسلامی خط مقدم جبهه مقاومت به رهبری ایران برای مقابله با رژیم نیابتی صهیونیستی بودند و رژیم فقط بعد از دست رفتن محور لبنان و سوریه بود که جرات حمله مستقیم به ایران را پیدا کرد. حمایت از کشورهای محور مقاومت مبتنی بر منافع ملی بوده است و نه مثلا امت‌گرایی. 2-کلیشه «تقصیر ماست» این جنگ نشان داد که اراده آمریکا برای عملی کردن نقشه خاورمیانه بزرگ و «خاورمیانه جدید»، تجزیه ایران به ۵ کشور و سیادت صهیونیسم بر منطقه که از دهه۷۰ و از دولت بوش در دستور کار آمریکایی‌ها قرار گرفته جدیست و ارتباطی به شعار نوشتن روی موشک یا شعار مرگ بر آمریکا ندارد. تحریم‌ اقتصادی و فشارهای سیاسی و تبلیغاتی پرفشار از دهه ۸۰ به این سو را نیز فی الجمله باید در راستای تضعیف جمهوری اسلامی به عنوان مهمترین حافظ جغرافیای سیاسی ایران و اصلی‌ترین مانع اراده آمریکا برای تغییر مرزهای سیاسی در طرح خاورمیانه جدید فهم کرد. از این رو «سرزنش قربانی» با عناوینی چون «تحریک آمریکا» خام اندیشانه است. -کلیشه «تنش زدایی» سال‌ها این انگاره بر ذهن و زبان اصحاب علوم انسانی ما سایه افکنده که روابط و روال‌های جهانی بر مبنای عقلانیت، منطق و انصاف تنظیم شده‌اند و کارکرد نهادهای بین المللی نیز مراقبت از این نظم و عقلانیت است و جمهوری اسلامی نیز بخاطر عدول از این نظمِ «نرمال» دچار تنش شده است. از این رو گام اول برای اصلاح امور داخلی ایران تنش زدایی از روابط بین الملل و پیگیری رفتاری نرمال در عرصه بین الملل است. اما سکوت نهادهای بین المللی حافظ صلح و آرامش در برابر جنایت‌های رژیم صهیونیستی در غزه نشان داد دلبسته بودن به چنان موجودیت‌هایی چقدر ساده اندیشانه است. دریغ کردن این نهادها حتی از محکومیت ساده حمله یک دولت جعلی غیر عضو NPT با ده‌ها کلاهک هسته‌ای ذخیره شده به کشوری عضو NPT که سال‌ها حتی فراتر از تعهدات پادمانی، پروتکل الحاقی را اجرا کرده آن هم دقیقا در میانه مذاکرات هسته‌ای نشان می‌دهد این نهادها بیشتر برای بسط ید غرب در کنترل دیگر کشورها تشکیل شده‌اند نه تنظیم روابط میان کشورها. -کلیشه «امنیت در مقابل آزادی» در سال‌های اخیر دوگانه سازی میان امنیت و آزادی و یا امنیت و رفاه از اصلی‌ترین کلیشه‌های انگاره‌ای میان اصحاب دانشگاه در ایران بوده است به گونه‌ای که حتی از ابراز یک تسلیت ساده در برابر خبر ترور حافظان امنیت و یا حتی دانشمندان هسته‌ای طفره رفته‌اند. این جنگ نشان داد در «جنگل جهانی» امروز که زور نظامی کشورها عامل تعیین کننده در روابط بین الملل است بدون تدارک و تمهیدات امنیتی و نظامی لازم، آزادی و رفاه رویایی بیش نیست. تضعیف نهادهای امنیتی، تلاش برای بی اعتبار سازی رسانه‌های رسمی و حاکمیتی و حتی تشویق رفتارهای ضد امنیتی( از جمله کولبری و ...) از تبعات انگاره‌های فانتزی در مورد آزادی و رفاه بوده است. -کلیشه «تاکید بر مزیت‌های نسبی به جای خودکفایی» سال گذشته نیز رژیم صهیونیستی با پروژه انفجار پیجرها به نزدیک به ۲۰۰۰ نیروی عملیاتی حزب الله خسارت وارد کرد. کارشناسان هم معتقدند مکان‌یابی و حمله به فرماندهان نظامی در لبنان و ایران با جمع‌اوری اطلاعات (‌شامل صدا و تصویر و مکان) از طریق تلفن‌های همراه و دیگر وسایل ارتباط جمعی وارداتی صورت گرفته است. روزهای اخیر نیز خبر سفیر رژیم صهیونیستی مبنی بر تدارک حمله‌ای فراتر از عملیات پیجرها به ایران نگرانی‌های زیادی را میان مردم باعث شده است. در واقع هر کالای وارداتی می‌تواند زمینه‌‌ چنین توطئه‌‌هایی را فراهم آورد. این در حالیست که در سال‌های اخیر بسیاری از فعالان اقتصادی، سیاسی و دانشگاهی تلاش کرده‌اند با نقد ایده خود کفایی بر ایده « سرمایه‌گذری صرفا در مزیت‌های نسبی» در زنجیره تولید کالاهای داخلی تاکید کنند. بر این اساس لازم نیست همه چیز تولید داخل باشد بلکه در این «جهان آزاد» کشورها (‌با مثال عمده کشورهای جنوب شرق آسیا) به منظور کسب منافع بیشتر باید جایگاه‌شان را در نسبت با مزیت‌های نسبی‌شان در زنجیره تولید کالاها در جهان شناسایی‌کنند. اما مشکل اینجاست که برای کشورهایی که در مسیر طرح‌های امنیتی آمریکا و غرب قرار دارند عدم خودکفایی، حداقل در محصولات استراتژیک از جمله وسایل ارتباط جمعی، حمل و نقل، غذا و دارو بسیار آسیب زننده خواهد بود. @esharat_57