بعد ‌تو بود که من هم ‌جسدی پوچ و خالی از احساس شدم ، اشک نرختیم تا که چشمان سیاهم همچون دریای دلم آبی شدن .

داستان عشق ما همچون افسانه بود ، افسانه ماه‌ی که هرگز خورشید را لمس نکرد جز روز مرگش ، زمانی که هزاران تیکه شد تا او را در آغوش بگیرد .

جز عشق در نگاه‌م چی میبینی مجنون من ؟ مگر غیر از این است که چشمانم به غیر از تو دنیارا تیره و تار میبیند ؟

در پشت دیوار‌های دلم هیچ چیز نیست ، جز کودکی که شانه‌هایش را گوشه اتاق تاریک بغل کرده تا زیر باران اشک‌هایش نلرزند .

انعکاس خورشید امید را میدیدم ، زمانی که زیر درخت‌ آرزو‌هایم دراز کشیده بودم و به آسمان دلم نگاه میکردم .

گاهی با خود فکر میکنم که چرا همیشه دعوا سر خورشید و ماه است ؟ آسمان شب را بنگر ، ستاره‌ها هستن که آن را زیبا میکنند و بعد از مرگ سقوط میکنن تا روی زمین باشند و دل‌هارا نورانی کنند .