پارت بیست و دوم. رمان تو بیمارستان دقیق ساعت 00:00 رویا یاد حامی افتاد به عکس هاشون که تو گالری بود نگا میکرد مامان لیلا و مامان سما دعا میکردن بابا حمید و بابا بهرام رفته بودن دنبال کارای حامی جانا هم تو گوشی بود با امین چت میکرد چند دقیقه بعد دکتر رفت تو اتاق حامی اومد بیرون و گفت:خب خداروشکر حالشون خوبه و نبضشون میزنه و به هوش اومده و فقط سراغ خانمشون رو میگیره میتونید برین کنارش همه خوشحال شدن رویا:من اول برم مامان سما:آره دخترم برو رفتم کنار تخت حامی حامی دراز کشیده بود تا وقتی منو دید با صدای نازک و ضعیف گفت:ر..رویا رویا:جونم حامی:حالت خوبه رویا:تا وقتی تا حالت بده حال منم خوب نی حامی:فداتشم من بچه ها کجان رویا:رایان موند پیششون حامی:گوشیم پیش نیلاست رویا:آره حامی:خیلی دوستت دارم میدونی رویا:من بیشتر چیشد که اینجوری شدی حامی:استرس جانا استرس بچه ها رویا:استرس نداشته باش دستم و بردم جلو دسته رویا رو گرفتم دستاش گرم و نرم بود بهم آرامش میدادن دستشو اوردم جلو بوس کردم اونم خم شد پیشونیم رو بوس کرد که جانا اومد تو حامی:خانم خارجی حداقل در میزدی جانا:داداشی حالت خوبه حامی گفت......