◽فکت شماره‌ی هفت: وقتی توی تقدیمی شرکت می‌کنم علاوه بر تقدیمی خودم، نسبت به بقیه‌ی تقدیمی های چنل های دوستام کنجکاوم و اونارو هم می‌خونم.

◽فکت شماره هشت: فکر می‌کنم یکی از دلایلی که خواب هام خیلی خوب یادم میمونه و برخلاف بقیه‌ی خواب هام سازماندهی تر شده‌ست و ساختار منظم تری داره به خاطر رول رفتن و شخصیت پردازیه، حتی شده یه سری از راه حل ها و نحوه‌ی ادامه‌ی رول هارو توی خواب پیدا کردم.

◽فکت شماره نه: زمانی که مسئولیتی رو می‌پذیرم، وارد محیطی میشم تمایل زیادی دارم که تاثیر گذار باشم و تغییر و تحول ایجاد کنم تا علاوه بر انجامش به بهترین شکل ممکن منحصربه‌فرد و خاطره انگیز بودن، اون شرایط رو به نفع خودم و بهبود بخشیدن اوضاع برای همگان تغییر بدم و از اینکه کارهارو سرسری فقط برای اینکه تیک بخورن انجام بدم متنفرم حتی وظایفی که باب میلم نیست و بهشون به چشم یادگیری و بازی چالش نگاه میکنم حتی کاری ساده مثل ظرف شستن سازماندهی هدف دار به عنوان بخش پویایی از سیستم کارهای روزمره. همیشه یک نقل قول رو وقتی وارد این سه موقعیت می‌شم رو با خودم زمزمه می‌کنم؛ به قول ایلان ماسک "همان تغییری باش که می‌خواهی در جهان مشاهده کنی" و اینطوری افرادی که هدف هم راستا با من دارند رو پیدا و با خودم همراه می‌کنم تا اون دگرگونی که تمایل داریم رو مشاهده کنیم.

◽فکت شماره‌ی ده: گاهی اوقات با خودم فکر می‌کنم که چه لزومی داره که دیگران حتی دوستام راجب من بدونند؟ چرا باید اهمیت بدن که من کی هستم و دارم در این لحظه چی کار می‌کنم و چه احساسی رو تجربه می‌کنم؟ چی رو دارم از سر می‌گذرونم؟ حالم خوبه یا نه؟ و واقعیتی که وجود داره و همیشه انکار می‌کنم اینه که هنوز توضیح منطقی و قانع‌ کننده‌ای براش پیدا نکردم.

اکنون نوبت توست. که پاسدار شادی ما باشی. آن را به عصر نو ببر. از میان پوچی زندگی روزمره و رنج‌های اجتماعی، آن را در صدها بایگانی حفظ کن. راهی نو بساز و برای همیشه ناپدید شو. #Lyrics

◽فکت شماره‌ی یازده: یک کلکسیون از موجودات کوچولوی بامزه‌ای توی کشوی میزم نگه داری می‌کنم که هفتاد درصدشون رو توی اکتشافات بدست آوردم و سی درصدشون هم پیمانانم بودن [میگو ها و حلزون ها و کرم ها]

دولت‌های محور، آلمان، نبرد بارباروسا در شکم فولادین یک پانزر، شما یک سرباز زرهی هستید؛ تکه‌ای از چرخ‌دنده‌های عظیم ارتشی که قرار بود جهان را ببلعد. در دشت‌های بی‌پایان روسیه، غرش موتور، تنها موسیقی زندگی شماست؛ شما می‌رانید تا خاک را زیر زنجیرهایتان له کنید، غافل از اینکه این سرزمین، خود یک ماشین کشتار بزرگ‌تر است. در پایان، می‌فهمید که هیچ زرهی، قدرت تسخیر این زمین بی‌انتها را ندارد؛ ما اینجا تنها برایِ آن آمده‌ایم که در میان دود و آهن، گم شویم. -For: @Vgostonia

متشکرم!