زندگى با قرآن
۳ رمضان ۱۴۴۵
۲۴ اسفند ۱۴۰۲
«يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشَاءُ ۚ وَمَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْرًا كَثِيرًا ۗ وَمَا يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُو الْأَلْبَاب»
حكمت، دستيابى انسان به سطح بالاتر و عميقترى از اسرار جهان است؛ اين كه انسان قادر شود، رازهاى جهان را درك كند و به آنچه به راحتى در دسترسش نيست، از جمله سازوكارهايى كه زندگى روزمره، زندگى شغلى و زندگى سياسى و اجتماعىاش نياز دارد، دست يابد. سازوكارهايى كه به او چنان قدرت، توانمندى، موفقيت و كاميابى میدهد، كه بدون آن امكانش نيست!
حكمت، يعنى دستيابى به سِرّ جهان.
تفاوتى بين زن و مرد، جوان و پير، شاغل و كارمند و خانه دار، مهندس و پزشك و طلبه و ... نيست؛ بلكه در هر مسيرى، جهان اسرارى دارد كه براى انسان عادى در دسترس نيست.
انسان عادى، بطور طبيعى بدون تلاش و خواست خداوند نمیتواند به اين اسرار دست يابد. كسى كه اين حكمت الهى را به دست آورد، در همان نوع زندگىاش و در رشته خاص خود، به سطح بالاترى از قدرت، موفقيت و توانمندى در اين جهان میرسد.
كسى كه اين حكمت را پيدا كرد، «فَقَدْ أُوتِيَ خَيْرًا كَثِيرًا »؛ انسان ديگرى است و توانمندتر است. مسيرى كه از طريق حكمت باز میشود با مسير عادى انسان، پيش از دسترسىاش به حكمت، تفاوت زيادى دارد. درست مانند كسى كه به اسرار جهان، اسرار علمى، سياسى و اجتماعى دسترسى پيدا میكند و قادر است كارى فراتر از ديگران انجام دهد؛
مثلا مهندسى كه به سطح بالاترى از دانش مهندسى دست پيدا كرده است، ابزار و وسايلى میسازد كه كار هزاران كارگر عادى كه به اين ابزار دسترسى ندارند را با كمترين زحمت و هزينه میتواند انجام دهد.
اما حكمت، حقيقتى كاملتر از اين است و سر جهان را براى انسان فاش میكند؛ فاش كردن سنتهاى الهى و آنچه كه بنيان جهان را در هر امرى، از شغل، كار، سياست و اجتماعيات گرفته تا خانهدارى، ارتباط با خانواده، فرزنددارى و تربيت و... تشكيل میدهد.
حكمت، فرا رفتن از ظاهر اين جهان به عمقى است كه انسان توانمند میشود، خير كثير داشته باشد.
اين خير كثير از طريق قدرت، دانايى، توانايى و هر چيز ديگرى براى انسان حاصل میشود. آن رمزى كه همه اينها را با هم داراست، رمز حكمت است.
«وَمَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْرًا كَثِيرًا»
چيزى از طريق حكمت براى انسان حاصل میشود كه بدون آن امكان ندارد! درست مثل كسى كه بر دانش خاص و بر اسرار خاصى از اين عالم مسلط شده است.
اين حكمت به چه كسانى داده میشود؟
اين اسرار، در اختيار هر كسى هست، پنهان نيست و پيش روى ما گرفته شده است، اين ما هستيم كه چشمانمان را به رويش میبنديم و نمیخواهيم به آن نگاه و توجه كنيم!
اما، چه كسى میتواند به آنها نگاه كند؟!
«وَمَا يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُو الْأَلْبَابِ»
آنهايى كه عقل دارند؛ صاحبان خرد و هركسى كه در زندگى خودش عاقلانه رفتار میكند، و از عقلى كه میفهمد، فاصله نمیگيرد و با آن لجاجت نمیورزد.
انسان لجوج و مقابلهگر، انسانى كه گرفتار حب و بغض است، انسانى كه كينهها قلبش را فرا گرفته است، يا وابستگىها چنان ضعيف و ناتوانش كرده است كه قادر نيست قدم از قدم بردارد، اولوالالباب و صاحب خرد نيست!
خردِ بىنهايت براى همه انسانها وجود دارد، اما زنجيرهاى زندگى روزمره، غفلت، حب و بغض و رفتارهاى باطل، نمیگذارد از آن استفاده كنيم. اين زنجيرها سبب میشوند كه ما همچون اسب آسياب پيوسته دور خود میگرديم؛ نه صبحى میفهميم و نه شبی! اين زنجيرها نمیگذارند كه چشمانمان باز و عقلمان بينا گردد!
اما عقل براى هر كس در هرجا و هر مسيرى در دسترس است، و به محض اين كه انسان نگاهش را باز كند، خرد، اسرار و حكمت را میبيند. باز كردن خرد تنها یك راه دارد و آن، اين است كه انسان لحظهاى به خود برگردد و از اين گرفتارىهايى كه خودش براى خودش درست كرده است، لحظه اى فاصله بگيرد.
به محض فاصله گرفتن، همه چيز هويدا میشود و آنجاست كه به حكمت میرسد. وقتى هم كه به حكمت رسيد، به اسرار جهان پى میبرد كه همان خير كثير و همان دانايى و توانايى است كه او را در زندگى دنيايى و آخرتى و در هر امر و كارى موفق میكند.
#در_مكتب_علامه_طباطبايي
#زندگي_با_قرآن
#محمد_حسین_قدوسی
#مخاطبه
#رمضان۱۴۴۵
@Allaamehwisdom
زندگی با قرآن
۴ رمضان ۱۴۴۵
۲۵ اسفند ۱۴۰۲
«و إِذا سَأَلَکَ عِبادی عَنِّی فَإِنِّی قَریبٌ أُجیبُ دَعْوَةَ الدّاعِ إِذا دَعانِ فَلْیَسْتَجیبُوا لی وَ لْیُؤْمِنُوا بی لَعَلَّهُمْ یَرْشُدُونَ»
سؤال انسان از خداوند و دعای او و عبادتی که میکند، اگرچه دعا کردن برای همه روشن و واضح است، اما آن چیزی که به آن توجه نمیشود این است که حقیقت دعا و حقیقت درخواست آن چیزی است که اصل و جوهرهی وجود انسان را نشان میدهد.
اصل وجود انسان تماماً دعا و درخواست است، انسانی که هرگز بر یک نقطه نمیایستد و پیوسته درحال تلاش است، و [در این موضوع] تفاوتی بین انسان مادی، انسان الهی، انسانی که به فکر دنیاست و انسانی که به فکر معنویت است وجود ندارد؛
انسانی که به سعادت رسیده است یا انسانی که به شقاوت رسیده یا انسانی که بین این دو است؛ در همه این جوهره در حال تکاپو و تلاش است و این تلاش ️حقیقت دعا و درخواست است.
همانطور که آیه
«قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَىٰ أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَحْمَةِ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا»
وقتی انسان به فکر گناه، معصیت و خلافی که انجام داده میافتد، تنها فعل غلط و گناهی که در عمل انسان است مورد توجه انسان قرار میگیرد، در صورتی که اصل اِنّیت انسان، همین وجودی که آن را به توهم، در مقابل خداوند خود را عَلَم میکند، و برای خود وجود مستقل قائل است و میخواهد خود را به عنوان یک انسان به سمت کمال ببرد، و این اصل وجود انسان این بالاترین معصیت و بالاترین گناه است و همه اینها به این معناست که خداوندی که از رگ گردن به انسان نزدیکتر است هم دعای انسان را اجابت میکند و هم استغفار و هم مغفرت انسان را اجابت میکند.
نزدیکی این اجابت، درخواست، سؤال و استجابتی که ما میخواهیم با آن بینهایت، متحد و واحد است، و نیازی به تلاش و حرکت به سوی مقصد و انتهایی که در آنجا استجابت و مغفرت صورت میگیرد، نیست؛ تنها کافی است انسان به حقیقت خود توجه کند و آن را ببیند، به محض اینکه توجه کند [اجابت رخ میدهد]، بنابراین تمام اهداف، اقتدار و نتایجی که تمام عمر به دنبال آن میدود همچون آبی است که در درون انسان آماده و مهیاست و انسان، تشنه لب به دنبال این آب در جهان میگردد، و پیوسته در حال حرکت است و چون چیزی را میجوید که خودش هست، هرگز به آن نمیرسد؛
اما زمانی که انسان توجه میکند که این حقیقت استجابت و مغفرت چیزی غیر از وجود خودش نیست، این توجه او را به سرعت به نتیجهای که باید میرساند، اگرچه به زمان احتیاج دارد که این توجه به صورت کامل برقرار شود.
سلوک انسان پیدا کردن چیزی در بیرون نیست، بلکه درک این است که همه این تلاشها در راه غلطی است و او را از حقیقت دور میکند، وقتی که انسان این موضوع را متوجه شد و تلاشهای طولانی و ادامهداری که انجام میداد به نتیجه نرسید، وقتی که دریافت که حقیقت اجابت و استجابت همین جایی است که الان هست و از ابتدا نیز بوده، اینها بازگشت به آن نقطهای است که حقیقت خودش است و به هدف واصل شده است و هر مقدار که این توجه بیشتر انجام شود به این حقیقت، زودتر، کاملتر و بیشتر میرسد. درک این حقیقت که انتهای مسیر چیزی غیر از آن جایی که در ابتدا بوده نیست و درک همان حقیقتی که الان نزد انسان حاضر و آماده است؛
به همین دلیل از رگ گردن به ما نزدیکتر است چون «ما»یی وجود ندارد، هر چه هست همان حقیقت بینهایت است؛ غیر از توهم، غیر از اشتباه، غیر از تخیل، وقتی که این حباب تخیل شکسته شود، و برداشته شود، آن آب بیکران زلال هستی پیش رو و در مقابل چشم انسان ظاهر و آماده میشود و حقیقت را میبیند و این همان زمانی است که واصل شده است.
#در_مكتب_علامه_طباطبايی
#محمد_حسین_قدوسی
#رمضان۱۴۴۵
#زندگی_با_قرآن
#مخاطبه
@Allaamehwisdom
زندگی با قرآن
۵ رمضان ۱۴۴۵
۲۶ اسفند ۱۴۰۲
«فَلَوْ لا إِذْ جاءَهُمْ بَأْسُنا تَضَرَّعُوا وَ لكِنْ قَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ ما كانُوا يَعْمَلُونَ»
مشکلات، ناراحتیها، سختیها و سوختنهایی که برای انسان ایجاد میشوند بدون اذن و اجازه الهی صورت نمیگیرند. کائنات، همچون عواملی که در اختیار خداوند و تسلیم او هستند، همه دستگاهی را تشکیل میدهند که برای رشد و حرکت ما درست شده، و طراحی و برنامهریزی شدهاند. همهی کائنات برای اینکه ما به چیزی که انتخاب کردهایم برسیم، مهندسی شده است.
جایی که باید برویم را خودمان انتخاب کردهایم، نه کسی دیگر! هرگز رشدی بر ما تحمیل نمیشود!
همانطور که دنیا و خوشیهایش بدون اختیار ما از ما سلب نمیشوند، تمام جهان در کارند تا ما به مسیر خودمان برویم.
مشکلات برای این پیدا میشوند که انسان بتواند اتصال خود را به مبدأ نامتناهی محکمتر و قویتر کند، و از زندانی که زندگی روزمره برای او ایجاد کرده، از زندان و محدودیتی که خودش برای خودش ایجاد کرده، و علیرغم انتخابش در سیر روزمرگی خودش گرفتار این زندان شده بتواند از این زندان نجات پیدا کند.
وقتی که انسان در مقابل این مشکلات قرار میگیرد، راهی که پیش رویش است، این است که تضرع کند. تضرع یعنی اتصال به نامتناهی و یک لحظه دقت کردن و توجه کردن به اینکه این زندان جای من نیست و من آن را انتخاب نکرده ام، بلکه در غفلت روزمره دچار این زندان شدم!
وقتی که بَأسا و ضَرّا می آید، وقتی که مشکلات برای انسان پیدا می شود، راهحل توجه به این است که این مشکلات، زندانی است که انسان خودش برای خودش ایجاد کرده و کائنات اگر کمکی به این زندان و محدودیت کردند، برای این است که بتواند به حقیقتی که خودش انتخاب کرده توجه کند و از این زندان فرار کند و محدودیت خويش را بشکند.
تفاوتی بین مشکلات مادی و معنوی نیست؛ هر مشکل، بنبست، زمین خوردن و گرفتاریای که برای انسان حاصل میشود چه مادی و چه معنوی برای رهایی انسان است، و این رهایی به توجه انسان بستگی دارد و وقتی انسان در این فضا قرار میگیرد و دچار محدودیت می شود، این محدودیت نعمتی است که خداوند به انسان ارزانی داشته و مهندسی کائنات است برای اینکه انسان به خودش توجه کند و از زندانی که گرفتارش است رها شود. اگر غیر از این بود و اگر مشکلات و بلا نعمت نبود، پس چرا برای اولیای الهی بیش از همه این بلاها نازل شدند؟ آنها در تمام شرایط زندگی دچار این مشکلات، بلایا و ابتلائات و سختیها بودند و مصیبتهایی که برای آنها حاصل شده، از هر مصیبتی بالاتر است.
برخلاف این تصور ما و برخلاف تصوری که امروز برای خیلیها هست؛ خوشی، راحتی و آرامش چه مادی و معنوی برای انسان نعمت نیست، بلکه نقمت است؛ و حتی باعث غفلت و فراموشی نعمتهای معنوی می شود.
نعمت حقیقیِ معنوی این است که انسان این گرفتاری خودش را لمس کند و اتصال به فراتر پیدا کند. اما احساس نعمت، احساس اینکه من به جایی رسیدم، احساس اینکه خوشبختانه نعمتی پیدا کردم، احساس اینکه چه نماز شب خوبی خواندم، این احساسها غیر از نگه داشتنِ انسان چیزی ندارد! اگر چنین احساسی ارزش داشت، اگر این آرامش و احساس شادی و خوشی و راحتی، چیز ارزشمندی بود و باعث رشد انسان می شد، حتماً و حتماً به اولیای الهی میبایست بیش از هرکسی این نعمت و خوشی و راحتی داده شود. وقتی که متون ادعیهی اولیا را میخوانیم، وقتی مناجاتشان را میبینیم و به دعاهایشان توجه میکنیم، میبینیم هرگز در چنین حالت شادی از نعمت نیستند؛ بلکه پیوسته مینالند و زار میزنند و پیوسته از مشکلات، از اینکه پیش نرفتند و در معرض مشکلات هستند، شکایت میکنند و این نشان می دهد که حقیقتِ نعمتِ معنوی این احساس فروتنی و زاری و احساس تضرع و احساس این است که مشکلات ما را بازداشته اند... 👇👇👇
@AllaamehWisdom
👆👆👆
وقتی به دعای ابوحمزه نگاه میکنیم آن ناله و ناراحتیای که حضرت از مشکلات میکنند؛
«کُلَّمَا قُلْتُ قَدْ صَلَحَتْ سَرِیرَتِی وَ قَرُبَ مِنْ مَجَالِسِ التَّوَّابِینَ مَجْلِسِی عَرَضَتْ لِی بَلِیَّةٌ أَزَالَتْ قَدَمِی»
هر بار که فکر کردم به جایی رسیدم و توانستم به مقام توابین نزدیک بشوم، ناگهان بلیه و بلایی قدم من را لرزاند، و فرو افتادم... این حقیقتی است که در اولیای الهی بیش از همه هست. پس چرا وقتی که دچار ضعف مادی و معنوی، دچار مشکلات، دچار سوختن و آتش گرفتن، دچار سختیها هستیم، ناراحت میشویم؟ چرا باید به دنبال خوشی و راحتی باشیم؟ چه در مادیات و چه در معنویات؛
«فَلَوْ لا إِذْ جاءَهُمْ بَأْسُنا تَضَرَّعُوا»
چرا موقعی که مشکلات میآید فروتنی و زاری نکنم؟
«وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا إِلَىٰ أُمَمٍ مِّن قَبْلِكَ فَأَخَذْنَاهُم بِالْبَأْسَاءِ وَالضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ يَتَضَرَّعُونَ»
قبل از این هم سنت الهی در مورد امتهای قبلی این بود که مى فرمايد آنها را به بأسا و ضَرّا گرفتار میکردیم «لَعَلَّهُم يَتَضَرَّعُونَ» برای اینکه در آنها اتصالی ایجاد شود، و آنها به دست خودشان به سمت بینهایت بروند و آن چیزی که خلاف این است، غیر از قساوت قلب نیست؛ «قَسَتْ قُلُوبُکم».
آن چیزی که برای انسان در مقابل این تضرع قرار میگیرد، چه حالت یأس، چه حالت ناراحتی و چه به عنوان این باشد که انسان احساس کند من باید مقام معنوی پیدا کنم، و به هر بهانهای از این تضرع دست بر دارد، قساوت قلب میآورد.
«وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ ما كانُوا يَعْمَلُونَ» اینکه انسان به هر بهانهای، به بهانه معنویت میخواهد از این بأسا و ضَرّا و از این سوختن و مشکلات رها شود، این زینت شیطان است! شیطان است که انسان را فریب میدهد و این مسیر غلط را برای انسان تزئین میکند، و انسان فکر میکند که دارد مسیر درستی میرود، و باید به دنبال فتوحات معنوی باشد و این فتوحات، آرامش، این خوشی و شادی مادی و معنوی برای انسان به عنوان چیز ارزشمند بروز پیدا میکند؛ در صورتی که مسیر به سوی تضرع است و اگر غیر از این بود میبایست اولیای الهی این نصیب را از جهان داشتند.
اگر این آرامشِ غفلتآور، چیز ارزشمندی بود و اگر فایدهای داشت، چه مادی و چه معنوی در درجهی اول باید به اولیای الهی داده میشد. اما آنها بیش از هر کسی دچار این مصیبتها و بلایا بودند «أَلْبَلآءُ لِلْوِلاءِ».
آنهایی هم که به دنبال اولیای الهی میروند، این بلا برایشان نازل میشود و این سختیها به تناسب ظرفشان است و همیشه ظرف ما برای این مشکلات آماده است.
چیزی که باعث کم شدن ظرف ما میشود، نگاه غلط ماست که فکر می کنیم این حالت، حالتِ بدی در مادیات و معنویات است! جهان مهندسی شده و روی حساب است، و چیزی که این حساب را بر هم میزند حسابگریهای نادرست ماست. تحلیلهای نادرست ما ناشی از «زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطَانُ» میباشد. افکار غلطی که ما داریم به وسیلهی شیطان بر ما نازل میشود و نگاهمان غلط میشود و محاسبهمان بر خلاف چیزی میشود که خودمان انتخاب کردیم، که این انتخاب را هم به زور بر ما تحمیل نکردند و چیزی است که خودمان انتخاب کردیم.
وقتی که به این جهان میآییم، وقتی دچار زندگی روزمره میشویم، با کمک و چیزی که شیطان به ما القا میکند، محاسبهمان تغییر میکند و این محاسبه غلط است که ظرفیت انسان را این طور کاهش میدهد.
راه بازگشت به این حقیقت «فَلَوْ لا إِذْ جاءَهُمْ بَأْسُنا تَضَرَّعُوا» است؛ و این است که انسان از این مشکلات نجات پیدا نمیکند و این نعمت الهی است؛ چرا که اگر دچار خوشی و شادی مادی و معنوی شود و احساس کند که به حالت ارزشمندی رسیده و خوشی انسان را فرا بگیرد، این حالت خطرناکی است و نشاندهندهی این است که جهان و کائنات و خداوند دیگر از انسان ناامید شدهاند.
«فَلَمَّا نَسُوا مَا ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنَا عَلَيْهِمْ أَبْوَابَ كُلِّ شَيْءٍ»
وقتی فراموشیِ حقیقت این جهان کامل شد، همهی درها باز میشود تا جایی که انسان به این شادی و خوشحالی میرسد.
در این حالت «أَخَذْنَاهُمْ بَغْتَةً فَإِذَا هُمْ مُبْلِسُونَ» است که ناگهان با حقیقت درونیاش چه در این جهان و چه آن جهان مواجه میشود، و این برای کسانی است که در فراموشی به انتهای خودشان رسیدهاند؛ إنشاءالله ما از این افراد نشویم.
#روز_پنجم
#در_مكتب_علامه_طباطبايی
#محمد_حسین_قدوسی
#رمضان۱۴۴۵
#زندگی_با_قرآن
#مخاطبه
@Allaamehwisdom
زندگی با قرآن
۶ رمضان ۱۴۴۵
٢٧ اسفند ۱۴۰۲
﴿ وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ أُولَٰئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ ﴾
وقتی انسان از مسیر زندگی عادیاش خارج میشود، اولین اثری که در او میگذارد، این است که خود را فراموش میکند؛ این فراموشی خویشتن، ناشی از این است که انسان استعداد بینهایتش و اتصال حقيقى که با جهان فراتر و با مبدأ این جهان و تمام نامتناهیها، بالفعل و در عمل و عینیت دارد را فراموش می کند و گرفتار این زندان میشود.
«نَسُوا الله» فراموش کردن بینهایت است و اين فراموشی بلافاصله منجر به فراموشی خويشتن مى شود!
چراکه انسان، وقتی بینهایت را فراموش کند، اتصالش را با آن قطع میکند. آن گاه در اثر زندگی روزمره و انتخابهای خود و به دلیل فراموشی خود، پیوسته دچار مشکلات مادی میشود و زندگی سختی پیدا میکند و این زندگی سخت، باعث میشود بیش از گذشته خودش را فراموش کند.
فراموشی خویشتن و زندگی سخت دنیایی مانند دو عاملی که اثر متقابل بر هم دارند، پیوسته همدیگر را تقویت میکنند.
«وَ مَن اَعرَضَ عَن ذِکری فَاِنَّ لَهُ مَعیِشَه
ضَنکًا وَ نَحشُرُهُ یَومَ القِیامَه اَعمَی»
این معیشت سخت، زندگی مشکل، تنگنا و سختی، ناشی از این است که ذکر خداوند، ذکر بینهایت، یعنی استعداد بینهایت خود را فراموش کرده است و فکر میکند که درهمین جهان روزمره، باید کارش را تمام بکند.
این بیتوجهی به حقیقت خود، زندگی او را سخت می کند و از دیدن حقایق نابینا میشود، چون کسی که خودش را نمیبیند، امکان ندارد استعداد بینهایتش به کار بیافتد. این نابینایی، ادامه پیدا میکند و در باطن این جهان هم او نابینا میشود.
«قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَىٰ وَقَدْ كُنتُ بَصِيرًا"
قَالَ كَذَٰلِكَ أَتَتْكَ آيَاتُنَا فَنَسِيتَهَا وَكَذَٰلِكَ الْيَوْمَ تُنسَىٰ»
اما اولین کاری که براى بازگشت از این معیشت سخت و از این نابینایی و نسیان خویشتن میتواند بکند، توجه به حقیقت بینهایتی است که درونش است؛ احساس قدرت و کرامتى برايش حاصل مى شود که به او كمك میکند بر این جهان بر زندگی روزمره اش پیروز شود و زندگی متعادل و عادی داشته باشد.
زندگی متعادل، به این است که، ضرورتهای زندگیش را با تعقل صحیح برقرار کند و نیروی مازادش را در جهت خدمت به انسانیت و آن قوه بینهایت به کار بگیرد و رسوباتی را که در این مدت نسیان، در عمق وجودش رسوخ کرده، از بین ببرد و پاکسازی کند.
وقتی که این طور شود، دوباره بازگشت میکند به زندگی عادی، این زندگی متعادل و زندگی متوسط و طریقه وسط. اين راه صحیح زندگی، باعث میشود که بتواند بازگشت به خودش بکند؛ این بازگشت به خود، هم توجه به بینهایت و ذکر خدا را همراه دارد، و این ذکر خدا باعث میشود که دوباره خودش را پیدا بکند.
پیدا کردن خویشتن، در درجه اول با فرارفتن از تشتتهایی است که در وجود انسان است. بازگشت به خویشتنی که متمرکز است؛ در همان زندگی مادی و امور عادی، این تمرکز باعث ذکر او میشود.
این راه، راه نزدیکى است و سخت نیست، در همین رمضان ما میتوانیم به این مرحله برسیم. در همین رمضان میتوانیم مسیر خود را باز کنیم و بازگشت به خودمان پیدا کنیم.
آن رسوباتی که زندگی را سخت کرده، کنار بگذاریم و راه وسط را كه زندگی متعادل است، انتخاب کنیم.
زندگى متعادل يعنى چون انسان زیستن و عاقلانه زندگی کردن و امور غیرعقلانی و شهواتی که بر ما غالب شدند و تمایلاتی که زندگی ما را از حالت طبیعی خارج کردند و خصلتهایی که نمیگذارند ما همچون یک انسان زندگی بکنیم، را کنار گذاشتن.
لازم نیست اينها را کامل کنار بگذاریم، بلکه به محض شروع این حرکت، به محض شروع بازگشت به خویشتن، آثارش را میبینیم.
و بعد از آن، آن چیزی که نیاز است ، تمرکز در وجود خودمان، در اعمال خودمان و فرا رفتن از این تشتتها است. در این حالت است که ذکر الهی در درون انسان میجوشد و جوشیدن این ذکر الهی باعث احیای خویشتن میشود و یک زندگی صحیح، در همین رمضان برای ما کلید میخورد؛ در همین رمضان، راه دوری نیست.
اگر چه ادامه این مسیر ممکن است، یک عمر طول بکشد، اما شروعش به همین سرعت و سهولت و در دسترس و آماده و مهیاست و هرکدام از ما میتوانیم این کار را انجام دهیم. سپس میتوانیم آن را تقویت کنیم و چیزهایی را در زندگی ببینیم که قبلا برای ما رؤیا بود!
در زندگی بزرگان و اسوههای اخلاقی میخواندیم!
اگر چه رسیدن به مرحله آنها کار سختی است، اما چشیدن آن برای ما، کار سختی نیست و همین را میتوانیم انجام دهیم؛ در همین رمضان، با همین طریق، با دست خود و به زودی و به سرعت و به سهولت.
#روز_ششم
#در_مكتب_علامه_طباطبايی
#محمد_حسین_قدوسی
#زندگی_با_قرآن
#مخاطبه
#رمضان۱۴۴۵
@AllaamehWisdom
زندگی با قرآن
۷ رمضان ۱۴۴۵
٢٨ اسفند ۱۴۰۲
﴿تِلْكَ الْأَيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ وَ لِيَعْلَمَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَيَتَّخِذَ مِنكُمْ شُهَدَاءَ ۗ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ ﴾
این روز، شب و ایامى که میگذرد، سرمایه انسان است که در حال خرج شدن است. تمام اندیشهها، نظریهها، دعاها و هر چیزی که باید رخ بدهد، هر حرکتی که انسان باید بکند و هر پیشرفتی که باید صورت بگیرد در همین ایام است.
این گذر ایام، چرخش روزگار و روزمره، همانطور که بالاترین سرمایهی انسان است و بستری است که همه چیز باید در آن رخ بدهد، خودش بالاترین درد، بیماری، سختی و مانع انسان هم مى تواند باشد! انسانی که در این ایام باید پیش برود، اگر مراقبت نکند و گذر زمان و زندگی روزمره او را مشغول کند، تمام آن چیزهایی که آمادهی به نتیجه رسیدن است، از بین میرود!
خداوند این ایام را به گونهای ساخته تا آن کسانی که «الَّذِينَ آمَنُوا» هستند، در این روزها مشخص شوند؛ شهدا و آن کسانی که شاهد بر این مسیر هستند، گواه بر پیروزی و تسلط بر روحشان هستند، در این ایام مشخص بشوند.
ما هر کاری که بخواهیم بکنیم باید در همین روزها بکنیم. این روزهاى ما نباید بدون پیشرفت، بدون قدمی که برمیداریم و بدون حرکتی که میکنیم پیش برود. همهی این مباحثات، گفتگوها و همهی برنامههایی که انسان میریزد و همهی کارهایی که باید بکند در این روزهاست که باید به نتیجه برسد. روز به روز و ساعت به ساعت این ایام و گذر و گردش آن و دورههای زمانی به گونهای ساخته شدهاند که اگر از آن استفاده شود و برنامه ريخته شود، بهترین وسیله است برای کسی که بخواهد پیشرفتی بکند و قدمی بردارد. همچون کسی که بخواهد مسیر را برود، این قدمها هستند که او را میرسانند و اگر هر قدمی که باید در زمان خود برداشته بشود، برداشته نشد، چون شکست و ضرر و خسارتی مى شود که بر فرد وارد شده است.
دورههای زمانی به تناسب ظرف انسان برای کسی که هفتهها برای او ارزشمند است، باید هر هفته برنامهی روشن و واضحی داشته باشد تا به نتیجه برسد. برای کسی که ظرفش قویتر و محکمتر شده، روزها و برای کسی که از آن هم قویتر شده ساعتها «تِلْكَ الْأَيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ»، اما وقتی که این مسیر را میخواهد برود باید محکم و استوار باشد.
«وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ»
اگر پذیرفتید، اگر متوجه شدید که در این ایام قدمهایی است که باید برداشت و از این دورههای زمانی به تناسب روحتان نتیجه گرفتید و متوجه شدید که این زحمتهایی که دارید میکشید است که شما را به نتیجه میرساند و به آن ایمان آوردید و به سمتش رفتید، دیگر «وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا» نه سست بشوید و نه اندوهگین.
مسیر مشخص و راحت است و شما را پیش میبرد و حتی اگر گناهان بزرگ دارید و اگر بر نفسهای خودتان ظلم کردید باز هم ناراحت نباشید «وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ»
ذکر خداوند، استغفار و ذکر این بینهایت، توجه کردن به این مسیری است که باید طی بکنید؛ همان مقداری که در دورههای زمانی، متناسب با روح و ظرفیت خودتان باید حرکت کنید و به آن توجه کنید و توان آن را دارید، نه بیشتر. پشیمانی از گذشتهها و استغفار از آنها، همهی اینها شما را به نتیجه میرساند، بنا نیست که شما به نتیجه برسانید این تمام کائنات است که شما را به نتیجه میرساند... 👇👇👇
@AllaamehWisdom
👆👆👆
«وَمَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ»
آن چیزی که باعث غفران و نجات شما از گذشتههایی که در آن ظلم بزرگ و کار زشتی انجام دادید و بر انفس خود ظلم کردید، میشود شما نیستید؛ خداست.
کسی دیگری مگر میتواند این کار را بکند؟! شما تنها کاری که باید بکنید این است که «وَلَمْ يُصِرُّوا عَلَىٰ مَا فَعَلُوا وَهُمْ يَعْلَمُونَ»
دیگه اصراری بر آن اشتباهی که در گذشته انجام دادهاید نداشته باشید و با توجه این کار را انجام ندهید.
اگر این کار را انجام دهید «وَسَارِعُوا إِلَىٰ مَغْفِرَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ» همین توجهی که شما دارید، تقواست؛ در همان حدی که متوجه میشوید و همان مقداری که برای شما ممکن هست آن را انجام بدهید و این روزی که در میگذرد و زمانهایی که دارد میگذرد برای همین است که «وَلِيُمَحِّصَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَيَمْحَقَ الْكَافِرِينَ» این مسیر، مسیری است که برای شما هموار شده تا شما در ایمانتان تسویه و پاک بشوید.
«وَلَقَدْ كُنتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ»
شما قبل از این آرزو داشتید و پیوسته میگفتید که ما مرگ روحی، مرگ از این مسیر و از این زندان را میخواهیم و نجات روح و احیای روح «مِن قَبْلِ أَن تَلْقَوْهُ» قبل از اینکه زمانش برسد.
«فَقَدْ رَأَيْتُمُوهُ وَأَنتُمْ تَنظُرُونَ»
حالا که زمان آن است و مسیر برای شما آماده شده است و شما میتوانید حرکت کنید، اینجا نشستهاید و تماشا میکنید! مگر شما نبودید که میگفتید که ما آرزوی رهایی داریم، الان زمان این رهایی است.
«وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ ۚ أَفَإِن مَّاتَ أَوْ قُتِلَ انقَلَبْتُمْ عَلَىٰ أَعْقَابِكُمْ ۚ»
همهی این رسولان ظاهری و باطنی، رسل و پیامآورانی از سوی حق و حقیقت هستند و اگر آنها نباشند، شما این مسیرتان را رها میکنید. اما حرکت درست در این ایام، روزها و در این دورههای زمانی، وقتى صورت میگیرد که انسان در برنامهی خودش جدیّت داشته باشد و برای رفتناش و برای آن نتیجهای که میخواهد بگیرد اهمیت قائل باشد و برای آن برنامه بریزد.
مسئلهی رشد روحی و استفاده از این دورهی زمانی مسئلهی اول او باشد نه مسئلهی آخر، نه زمانهای باطل و زمانهایی که مرده است. اینطور نباشد که وقتی همهی کارهایش را بکند و دیگر کاری نداشت سراغ این بیاید. اگر به این مسئله روحی و به خودش توجه کند، تمام امور دنیایی و آخرتیاش هم اصلاح میشوند.
اما اگر همهی آن کارها را انجام بدهد؛ کارهای دنیایی، شغل و همهی مسائلی که دارد و وقتی که وقت اضافه آورد به امور و مناسک ظاهری بپردازد و اندکی نيز به خود بپردازد، اینگونه به نتیجه نمیرسد!
«وَيَتَّخِذَ مِنكُمْ شُهَدَاءَ»
گواه باید باشد با این وجود، باید حاضر باشد در آن مسیر. شهید کسی است که گواه است، کسی که وجودش در آنجا است و کسی که حرکت میکند.
این رمضان زمانی است که ما میتوانیم این حرکت خودمان را شروع بکنیم و خطاب خداوند قرار بگیریم «وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ» شما برترید، به محض اینکه ایمان بیاورید. اگر متوجه این مسئله بشوید و به این حقیقت توجه کنید.
«هَٰذَا بَيَانٌ لِّلنَّاسِ وَهُدًى وَمَوْعِظَةٌ لِّلْمُتَّقِينَ»
این مسیری است که برای شما گفته میشود نه برای کس دیگر! خطاب این آیات خود شما و خود ما هستیم به محض اینکه توجه کردیم «أَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ» شما برترید و این برتری حق شماست. همهی کائنات برای این برتری شما بسیج شدهاند و شما را به آنجا میرسانند.
خداوند ضامن است «كَتَبَ عَلَىٰ نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ ۚ» این را بر خودش واجب کرده تا شما را به این نتیجه برساند. به شرط اين که شما سستی به کار نبرید و سست نشوید و این توجه را مرتب و در دورههای زمانی که متناسب با روح خودتان است، داشته باشید.
#روز_هفتم
#در_مكتب_علامه_طباطبايی
#محمد_حسین_قدوسی
#زندگی_با_قرآن
#مخاطبه
#رمضان۱۴۴۵
@AllaamehWisdom
زندگی با قرآن
۸ رمضان ۱۴۴۵
٢٩ اسفند ۱۴۰۲
﴿وَ عِبَادُ الرَّحْمَنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْنًا وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا﴾
سیر انسانی که میخواهد به سمت رحمان برود، سیر عبادت و بندگی و سیر انسانیت، بدون مشی درستی در زندگی روزمره و ارتباطات صحیحی با جهانی که پر از جهالت است، ممکن نیست. کسی که طمع دارد به این مقام برسد و سعی و کوشش مىكند و میخواهد سیر انسانی داشته باشد، باید مشیاش بر این زمین و زندگی روزمره و ایام همراه با آرامش و فروتنی باشد.
آرامش، چیزی است که انسان را کمک میکند تا نیرو های درونیاش بجوشند و فوران آن آتشفشانی که درونش هست، او را به سوی حقیقت رحمان و به سوی نامتناهی پیش ببرد. فروتنی اين است که فرد به جای اینکه در مقابل عواملی که در این زمین برافراشته شدهاند، او هم پرچمی برافروخته و با آنها به جنگ و نزاع برخیزد، خودش را فرو بگیرد و تنها به خودش بپردازد و این پرداختن به خود، کمک بکند که از درونش این حقیقت و آن نامتناهی آماده فوران باشند.
اما کسی که که این آرامش و فروتنی را ندارد، در زندان جنگش با اطراف و با عواملی که در این جهان کم نیستند، همهی نیرو و توانش صرف اینها میشود و چیزی برای او باقی نمیماند. آن کسی که فروتنی ندارد، این گردنکشی و فراتر رفتن و سرافراز بودن مسئلهی اصلیاش است.
دچار توجه به خودِ غیر حقیقیاش میشود، و دیگر امکان ندارد که آن حقیقت درونی در او بروز و ظهور داشته باشد، و تا زمانی که حقیقت درونی بروز و ظهور نداشته باشد، امکان توجه به نامتناهی برای او فراهم نیست.
بندگان رحمان، رحمت الهی برای انسان از طریق این آرامش و فروتنی ظهور و بروز دارد، وقتی انسان مراحلی را طی میکند و سعی میکند به یک حرکتی برسد و سعی میکند به نتایجی برسد، آن موقع مدتها باید با این آرامش و فروتنی راه برود و زندگی متعادل و آرام داشته باشد. زندگی که به راحتی طی میکند تا به تدریج این استعدادهای درونی در او بروز و ظهور پیداکند.
انسانی که مشی بر روی زمین را فراموش کرده است، حتی کسی که به دنبال معنویت و مراحل معنوی و عبادت سعی در حرکت می کند، اگر این حرکت، تمایل و انگیزه، او را از مشی آرام بر روی زمین باز بدارد، چه بسا ناآرامیها، مانع اصلی رسیدن به مقام معنوی او بشود. همچنین انسان در این زندگیاش، هميشه با جهالتهای بسیاری روبروست و وقتی که با این جهالتها روبرو میشود، به خصوص وقتی که جاهلان بیرونی به انسان هجوم میآوردند و او را مورد خطاب و مخاطبه قرار میدهند، تنها راهش این است که با سخنان مسالمتآمیز، با مقام سلام، با راحتی و آرامش و با شرایطی که نزاع و آتش آن را افروخته نکند، با آن روبرو شود.
و گرنه این جهان پر از جهالت هست و ما هرگز نمیتوانیم این جهان را اصلاح کنیم. اگر هم بنا بر اصلاح باشد، اول باید بتوانیم خودمان را در این مشی و رسیدن به مقام حقیقت، به مقام عبادت و به مقام توجه به رحمان برسانیم و بعد آماده نزاع با جهالتها باشیم.
بهترین ابزار، بالاترین وسیله و مهمترین تکنیکی که به انسان کمک میكند که در مقابل خطاب جاهلان با مقام سلام برخورد کند، این است که توجه کند به جهالتی که درون خودش است. دیدن جهالتهای بیرونی همیشه انسان را برافروخته میکند و او را تحریک میکند كه با آن مبارزه و مضاده داشته باشد، اما وقتی که توجه کند که عین همین جهالت درون او هم هست و هنوز نتوانسته این جهالتها را ترک کند، آن موقع متوجه میشود خود او هم جاهلی چون جاهلان است.
بهترین جواب بر آنها همان سلامی است که میدهد و این، کمک میکند تا مشی آرام خودش را ادامه بدهد و در این مشی آرام، در این رفتن پیوسته و با استمرار و در زندگی که با فروتنی همراه است به تدریج قوای درونی، بیرون بیاید و آن حقیقتی که درون او هست، حقیقت انسانی بروز و ظهور و جلوه پیدا کند.
#روز_هشتم
#در_مكتب_علامه_طباطبايی
#محمد_حسین_قدوسی
#زندگی_با_قرآن
#مخاطبه
#رمضان۱۴۴۵
@AllaamehWisdom
زندگی با قرآن
۹ رمضان ۱۴۴۵
١ فروردين ١٤٠٣
﴿ وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَىٰ/ فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَىٰ ﴾
مسیر انسان به سوی رهایی و حرکت، از طریق تمام کائنات یاری و همراهی میشود. ما در محضر خداوند و معصومین(ع) و در جنتی هستیم که همهی مرضهایمان دست آنها و در حال شفاست؛ اما این خود ما هستیم که با هوی و هوس و مخالفت، از این شفا جلوگیری میکنیم.
آن کسی که از مقام خداوند استفاده کند و خود را از هواهای متفاوت و بازدارنده نهی کند، این جنت و این شفا را میبیند. ما تمام وجودمان از امراض و بیماریها آکنده است؛ گوشهای کر، چشمهای نابینا و قلبهايی که قساوت آن را فرا گرفته است و در مقابل تمام کائنات و معصومینى هستند که همهی نیرو و توانشان را برای ما میگذارند.
این ما هستیم که باید نفسمان را از هوی دور کنیم تا این بهشت، این شفاعت، این شفا و این درمان را بچشیم.
غیر از دوری از این هوی و فاصله گرفتن از آن، هیچ راهحلی نیست و این ما هستیم که میتوانیم به سهولت و سادگی این شفاعت را درک کنیم و به نتیجه برسیم.
هوی همهی این امور متفاوت و متشتتی است که ما را از تمرکز در این مسیر باز میدارد؛ هرچیزی که ما را گرفتار میکند.
در آستانه سال جدید و مایی که از این بیماری و سختیها جانمان به لب آمده؛ همهی امیدمان به شفای بزرگان است و به این است که این کری، کوری، قلب قسی و این همه مشکلات؛ مشکلات فردی اجتماعی، خانوادگی، سیاسی و آن چیزی که همهی مسلمین و همهی بشریت را تهدید میکند، با شفاعت و شفای آنها بهبود پیدا بکند.
بهبود آنها در آستانهی رسیدن است، مانع، خود ما هستیم، هوی و آن نگاهها، دیدنها، شنیدنها، تفکرات، توهمات و آن چیزهای متشتتی که سرتاسر وجودمان را در هر لحظه، هر ساعت و هر زمان به نوعی و به گونهای فرا گرفته است؛ هرچیزی که ما را از تمرکزمان باز میدارد.
رها شدن از این توهمات، فاصله گرفتن از این افکار و باورهایی که عمری گرفتارش بودیم و هرگز برای ما نتیجهای نداشته، کار سختی نیست!
در آستانهی ورود به سال جدید، همهی امیدمان به این است که گذشتههای سخت و پر از ناراحتی، شکست و ناکامیمان جبران شود، و امید ما به بزرگانی است که در این سرزمین، صاحب زندگی ما هستند و آنها ما را نجات میدهند و شفای خود را از آنها میخواهیم.
#روز_نهم
#در_مكتب_علامه_طباطبايی
#محمد_حسین_قدوسی
#زندگی_با_قرآن
#مخاطبه
#رمضان۱۴۴۵
@AllaamehWisdom
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
مشاهده در پیام رسان ایتا
قال رسولالله (ص):
«خَدِیجَةُ وَ اَینَ مِثْلُ خَدِیجَةَ صَدَّقَتْنِی حِینَ کَذَّبَنِی النَّاسُ وَ آزَرَتْنِی عَلَی دِینِ اللَّهِ وَ اَعَانَتْنِی عَلَیهِ بِمَالِهَا...»
#در_مكتب_علامه_طباطبايی
#محمدحسین_رحیمی
@AllaamehWisdom
زندگی با قرآن
۱٠ رمضان ۱۴۴۵
٢ فروردين ۱۴۰۲
﴿وَاذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَخِيفَةً وَدُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ وَلَا تَكُنْ مِنَ الْغَافِلِينَ﴾
حرکتِ انسان نیاز به ذکر دائم در وجود انسان دارد. اینکه انسان به صورت طبیعی ذکر خداوند را انجام دهد، به معنای این نیست که این لفظ یا این توجه به مبدأ که در ذهن خودش درست کرده را دائم داشته باشد. بلکه به معنای این است که به آن زندان روزمره گرفتار نشود و پیوسته، به فراتر از آن و به آن استعداد نامتناهی و مبدأ جهان که از رگ گردن به او نزدیکتر است، توجه داشته باشد.
حقیقتِ ذکر، این توجه و این فراتر رفتن است.
حقیقتِ ذکر یعنی توجه کردن و فراتر رفتن و آماده پرواز بودن، و اینکه انسان از درون خودش و حقیقت خودش به سمت نامتناهی متوجه شود، و از امور روزمره و از آن چیزهایی که گردش روزانه او را به خودش مشغول میکند، گذر بکند.
️گذر انسان از این موارد و از این روزمرگی و گذر انسان برای توجه به مبدأ بالاتر، حقیقت ذکر است.
حقیقتِ ذکر در درون انسان رخ میدهد، با تضرع و به صورت پنهان؛ «دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ»
️نیازی به داد و بیداد، و سر و صدا نیست. نیازی نیست که بیرون از وجودش پیوسته در حال صدا کردن و شعار دادن و در حال امر به معروف و اعلام باشد.
بلکه بسیاری از موارد این اعلام بیرونی و ظهور بیرونی و اینکه پیوسته چیزهایی را در این رابطه با ادعا و بیان و شعار و پلاکارد بیان میکند، باعث میشود که ذکرش از حقیقت خالی شود. حقیقت ذکر این اتصال و پرواز است، و این جهش انسان از درون خودش به سوی بینهایت. ولی وقتی برای آن نمایی بیرونی درست میکند، برای آن شعار و پلاکارد و بَنر و امثال اینها درست میکند، به زندانی میماند که این جهش را درون خودش خفه میکند.
مانند جسم سنگینی است که به پای پرندهای بسته میشود و نمیگذارد که او به بینهایت پرواز کند و به سوی آسمان برود.
«وَاذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَخِيفَةً»
با تضرع و با پنهانکاری و از روی فروتنی و از روی بیم و ترس، اما نه ترسی که از ضعف انسان است، بلکه ترس از گرفتار شدن در این زندان و به سوی بینهایت رفتن و بدون جهل منالقول.
نیازی به این همه صدا نیست.
اما ذکر حقیقی انسان، «بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ»
ذکری که در تمام شبانه روز، روز و شب یا در ابتدای روز و ابتدای شب در جایگاه خودش قرار میگیرد و زندگی روزمره انسان را رها میکند و زندگی انسان را میسازد.
برای اینکه روز با گرفتاری سپری نشود و شبش با گرفتاری به انتها نرسد.
ذکر «بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ» یعنی:
صبح و شامش با آن توجه عجین میشود.
«وَلَا تَكُنْ مِنَ الْغَافِلِينَ»
و وضعیت مقابل این ذکر، غفلت است. انسان یا در حال ذکر است و یا در حال غفلت. برای اینکه غفلت نداشته باشد باید این ذکر را انجام دهد، و وقتی ذکر را انجام داد از غفلت نجات پیدا میکند.
#روز_دهم
#در_مكتب_علامه_طباطبايی
#محمد_حسین_قدوسی
#زندگی_با_قرآن
#مخاطبه
#رمضان۱۴۴۵
@AllaamehWisdom
زندگی با قرآن
۱۱ رمضان ۱۴۴۵
٣ فروردين ۱۴۰۲
﴿لَوْ أَنْزَلْنَا هَٰذَا الْقُرْآنَ عَلَىٰ جَبَلٍ لَرَأَيْتَهُ خَاشِعًا مُتَصَدِّعًا مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ ۚ وَتِلْكَ الْأَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ﴾
اگرچه ما ادعای اعتقاد به قرآن داریم و فکر میکنیم که آن چیزی که به نام قرآن است، برای ما مقدس است؛ اما در حقیقت چیزی از آن درک نمیکنیم و در مقام حقیقت، منکرش هستیم. قرآن حقيقتى است که خود می فرمايد: «اگر این قرآن، بر کوهها نازل میشد، آن کوه در حالت خشیّت قرار میگرفت.»
اين برای ما همچون افسانهای بیش نیست!
چگونه چنين چیزی امکان دارد که کوهی در مقابل قرآن به خشیّت بیفتد، اما براى ما که هر روز قرآن را میبینیم، میخوانیم، توجه و نگاه میکنیم، هرگز اثری نداشته باشد؟!
اما این حقیقت، برای ما هم قابل درک است؛ به شرطی که بسوی آن برويم. اگرچه آن مرتبه درك بالاى قرآن که اگر بر کوه نازل شود، به خشیّت مىافتد، برای ما قابل حصول نیست؛ اما عظمت قرآن و این که قرآن آثار عظیمی دارد، در وجود ما تا حدی قابل درک است.
ما در صورتی میتوانیم این حقیقت را درک کنیم که مواجهه با قرآن را به شکل حقیقی و صحیح در وجود خود پیاده کنیم. مواجه شدن و رودررویی با قرآن، و قرار گرفتن در آن مسیر و در آن مقام، و در حالتی که قرآن را همچون آینهای ببینیم كه گویی دربارهی ما صحبت میکند و ديدن خود در آن کلمات.
این کار برای ما، در همين ماه مبارک رمضان شدنی است. اگرچه این حقيقتی است که به تدريج در انسان پیاده میشود، اما چشیدن آن برای همهی ما ممکن است و میتوانیم بخشی از این حقیقت را درک کنیم، و بخشی از آن را در زندگی پیاده کنیم و بخشی از این حقیقت را ببینیم.
از جمله آیات و سوری که میتواند چنین نگاهی را در ما ایجاد کند، این آیات است:
«بسم الله الرحمن الرحيم
وَالْعَصْرِ
إِنَّ الإِنسَانَ لَفِي خُسْرٍ
إِلاَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ»
قسمى که به عصر خورده شده، با معانی گوناگونی که مفسرین ذکر کردهاند، از جمله زمان یا فشار یا هر آن چیز ديگرى که میتواند معنای عصر باشد؛ قسمی عظیم است به این که انسان در حال خسران است!
و این خسران، همين گذران زندگی است که پیوسته و همیشگی در حال انجام است.
هر لحظه که میگذرد، خسارتی بر ما وارد میشود و ما زیانکاریم، مگر آن لحظهای که به عمل میپردازیم؛ عمل صالحی که بعد از ایمان است. ایمان يعنی همین توجهی که به حقیقت نامتناهی میتوانیم بکنیم؛ توجه به این نیرویی که در ما هست، به این استعداد و به اين امکان که سرمايهی عمر را از خسارت نجات دهيم.
عمل صالح، یعنی همان کاری که در هر لحظه، بر اساس چیزی که میفهمیم، باید انجام دهيم؛ همان اجرايى که شأن همان لحظه است و شأن آن ظرف است.
سپس «وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ»
این رابطه متقابلی که انسانها میتوانند با هم برقرار کنند، و تواصی و سفارش و رابطه متقابل و دوگانهای که انسانها با هم دارند؛ برای ترغیب به حق و ترغیب به صبر.
ترغیب به حق، يعنی توجه به همان حرکت، به همان اقدام و همان وظیفهای که در آن لحظه داریم، و صبر برای رسیدن به مقامی که شایسته انسان است، براى هر کس در حد خودش.
در همین ماه مبارک رمضان، اين امکان برای ما فراهم میشود که به این آیه توجه کنیم و اقدام کنیم، به همان مقداری که ظرفمان کشش دارد؛ با توجه به استعدادهایمان و به اندازهاى كه اعمال گذشتهمان ایجاب میکند. به اين مرحله که رسیدیم، در این رمضان، همه ما امکان اين را داریم كه دوری از خسارت را بچشیم. زمانی که شروع به عمل کردیم، آن وقت این آیه و این آیات و این سوره براي ما معنیاى پيدا مىكند که قبل از این نداشته است.
#روز_يازدهم
#در_مكتب_علامه_طباطبايی
#محمد_حسین_قدوسی
#زندگی_با_قرآن
#مخاطبه
#رمضان۱۴۴۵
@AllaamehWisdom
خداوند در مخلوقات تجلی کرد، به تمام مخلوقاتش اختیار داد و انسان در قبول ولایت خداوند، ادعا کرد که نسبت به بقیه موجودات تسلیمتر است.
قبول ولایت یعنی خداوند متولی و سرپرست او باشد.
همان عرض امانتی که خداوند به کل مخلوقات عرضه کرد.
[إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَها وَ أَشْفَقْنَ مِنْها وَ حَمَلَهَا الْإِنْسانُ ] احزاب:۷۲
انسان ادعا کرد که من میتوانم خدایی تو را بپذیرم، تحت سرپرستی تو قرار بگیرم و من تسلیم مدیریت تو هستم. در این ادعا فقط ۱۴ معصوم صداقت حقیقی داشتند فلذا مخاطب قرآن که جلوه کتبی خودشان است، فقط آنها قرار گرفتند.
[انما یعرف القران من خوطب به]
بقیه انسانها ادعا کردند و این خلقت به این شکلی که الان هست به خاطر ادعای انسانهاست.
حضرت آدم علیهالسلام در مجموعه انسانها، پیشقدم شد در قبول این ولایت که نماینده انسانها باشد .
اما حضرت آدم هم به خاطر حرصی که نسبت به منزلت اهل بیت داشت[ که حقیقت آدمیت و حقیقت قبول ولایت بود] نتوانست به تعهدی که داده بود عمل کند.
چون حضرت آدم نماد همه انسانها بود در واقع بیانگر این حقیقت شد که نشان دهد ، توان تحمل بار ولایت را ندارد.
این متن هنوز تمام نشده است...
#آسمان_بار_امانت_نتوانست_کشید
#قرعهی_کار_به_نام_من_دیوانه_زدند
📌بیانات یکی از شاگردان سلوکی مرحوم سعادتپرور (ره)
@AllaamehWisdom
[وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً ]
طه:۱۱۵
آیه فوق اشاره به عدم جدیت در قبول ولایت و عدم تسلیم ولایت بودن در حضرت آدم هست.
روح هر کسی در قالب بدن شناخته میشود که چقدر روح متعالی دارد یا چقدر روح پستی دارد.
اگر الفاظ رکیک بر زبانش جاری میشود و یا نگاه شهوتآمیز دارد، اگر اختیار شکم و زبانش را ندارد، نشان دهنده روح ضعیف اوست.
اگر صبر و عقل زیادی دارد نشان دهنده روح متعالی اوست. چون روح مجرد است در قالب بدن خودنمایی میکند و عظمت و ذلتش را در بدن و کارکردهایش نشان میدهد. بلا تشبیه، چون خداوند مجرد است یعنی عین و حقیقت تجرد است، پس ولایت و سرپرستی خودش را در ولیالله نشان داد و اهل بیت عصمت و طهارت تجلی خداوند و خلیفةالله شدند.
این متن هنوز تمام نشده است...
#روح_مجرد
#ولایت
#خلیفةالله
📌بیانات یکی از شاگردان سلوکی مرحوم سعادتپرور (ره)
@AllaamehWisdom
[ إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً ]
بقره:۳۰
ولیالله شدند، علی ولیالله...
ولیالله شدن به این معنا که:
مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ.
هر کس من مولای او هستم علی مولای اوست. یعنی علی سرپرست اوست.
متولی تربیت اوست.
فلذا در شأن امیرالمومنین وارد شده که:
از امام صادق پرسیدند چرا به حضرت علی، امیرالمومنین گفته میشود؟
ایشان فرمودند:
توشه مومنین به دست امیرالمومنین است.
البته برای همه انسانها این توشه به دست ایشان است اما برای مومنین بهطور خاص هست.
اگر مومنین حرف خوبی میزنند و فکر خوبی دارند، اعتقاد خوبی دارند از خودشان نیست. اینها حوالهجات امیرالمومنین هست.
چیزی که در این بین به انسانها مربوط میشود، رد کردن است. غیر مومنین رد میکنند ولی مومنین قبول میکنند. حتی قبول کردن هم به عنایت خود اهل بیت است. فقط رد کردن توسط انسان انجام میشود.
کسی محروم است که قبول نمیکند.
این متن هنوز تمام نشده است...
#فقط_حیدر_امیرالمومنین_است
#مومنین
#ولی_الله
📌بیانات یکی از شاگردان سلوکی مرحوم سعادتپرور (ع)
@AllaamehWisdom
مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ.
هر کس من مولای او هستم علی مولای اوست.
آسمان بار امانت نتوانست کشید
قرعه کار به نام من دیوانه زدند...
به حول و قوه الهی و با عنایت مولا امیرالمومنین علیهالسلام، از این رمضان، در این کانال مطالبی با نگاه تعقلی بر حکمتهای نهجالبلاغه بارگزاری خواهد شد.
#حکمت
#نهجالبلاغه
#مشق_خط
@AllaamehWisdom
وَ قَالَ عليهالسلام وَ قَدْ تُوُفِّيَ سَهْلُ بْنُ حُنَيْفٍ اَلْأَنْصَارِيُّ بِالْكُوفَةِ بَعْدَ مَرْجِعِهِ مَعَهُ مِنْ صِفِّينَ وَ كَانَ أَحَبَّ اَلنَّاسِ إِلَيْهِ لَوْ أَحَبَّنِي جَبَلٌ لَتَهَافَتَ
درود خدا بر او، فرمود: (پس از بازگشت از جنگ صفّين، يكى از ياران دوست داشتنى امام، سهل بن حنيف از دنيا رفت.) اگر كوهى مرا دوست بدارد، در هم فرو مىريزد.
✨اگر کوه من را دوست داشته باشد، فرو میپاشد.
اشاره به یک قله انسانیست.
جنس عالم مصیبت است و انتخابهای انسان هم گاهی باعث مصیبت انسان میشود. گاهی انتخاب انسان طوری است که خود به خود بدون مشکلات نمیتوان به آنجا رسید.
امیرالمومنین، قله خاصی است.
خود حضرت میفرمایند در این مسیر کوه هم باشید و من را دوست داشته باشید متلاشی میشوید.
این، شرایط ذاتی این قله است به دلیل برتری و بزرگیاش. امکان ندارد انسان با یک زندگی عادی و راحت و بدون هیچ زحمتی و بدون هیچ دردسری
به آن قله رسید .
برخی انسانها بخشی از این راه را میروند، برخی همه راه را میروند که تبدیل به صحابه خاص آن حضرت شدند.
اهل بیت همگی یک نور واحد هستند اما در شرایط مختلفی که این ۱۴ معصوم بودند، هر کدام یک جنبهای از جلوههای نورانی مطلق آنها ظهور و بروز پیدا میکرد. در این میان امیرالمومنین علیهالسلام در درگیر شدن و سختیها و مشکلاتی که برای اهل بیت بود، تقریبا بالاترین حد را داشت.
با این اوصاف، کسی که بخواهد امیرالمومنین را دوست داشته باشد و به ایشان نزدیک شود اگر کوه هم باشد نابود میشود.
🖋بخشی از حکمت ۱۱۱
#حکمت
#نهجالبلاغه
#مشق_خط
#محمدحسین_قدوسی
@AllaamehWisdom
مناجاتِ سرنوشت
قراری در شبهای قدر
📌ساعت شروع ۲۳
♦️دهم تا چهاردهم فروردین ماه ۱۴۰۳
(شبهای نوزدهم تا بیستوسوم ماه رمضان)
📝متن ها
🔸دربارهٔ شبهای سرنوشت
🔸کمکردن درجهٔ خلوت
🔸رو در رو با قرآن
🔸مخاطبه با قرآن
🔸از لينك زير به فضای جلسه در نرمافزار اسکایپ وارد شوید.
https://join.skype.com/Eiw45Abi2mgI
#مخاطبه #شبهای_سرنوشت #مناجات_سرنوشت #محمد_حسین_قدوسی
@AllaamehWisdom
ان الراحل الیک قریب المسافة.mp3
2.96M
وَ أَنَّ الرَّاحِلَ إِلَیْکَ قَرِیبُ الْمَسَافَةِ
ابوحمزه ثمالی
۱۱ فروردین ۱۴۰۳
#شب_سرنوشت
#شب_قدر
#شب_یکم
@Allaamehwisdom
[ إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً ]
بقره:۳۰
ولیالله شدند، علی ولیالله...
ولیالله شدن به این معنا که:
مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ.
هر کس من مولای او هستم علی مولای اوست. یعنی علی سرپرست اوست.
متولی تربیت اوست.
فلذا در شأن امیرالمومنین وارد شده که:
از امام صادق پرسیدند چرا به حضرت علی، امیرالمومنین گفته میشود؟
ایشان فرمودند:
توشه مومنین به دست امیرالمومنین است.
البته برای همه انسانها این توشه به دست ایشان است اما برای مومنین بهطور خاص هست.
اگر مومنین حرف خوبی میزنند و فکر خوبی دارند، اعتقاد خوبی دارند از خودشان نیست. اینها حوالهجات امیرالمومنین هست.
چیزی که در این بین به انسانها مربوط میشود، رد کردن است. غیر مومنین رد میکنند ولی مومنین قبول میکنند. حتی قبول کردن هم به عنایت خود اهل بیت است. فقط رد کردن توسط انسان انجام میشود.
کسی محروم است که قبول نمیکند.
این متن هنوز تمام نشده است...
#امیرالمومنین
#ولایت
#خلیفةالله
📌بیانات یکی از شاگردان سلوکی مرحوم سعادتپرور (ره)
@AllaamehWisdom
خداوند تبارک و تعالی چون مجرد است، متولی و سرپرست بودنش را در قالب اهل بیت معرفی کرد که اینها ولیالله هستند.
علی ولیالله است. اولاد علی اولیاالله هستند. متولی بقیه مخلوقات هستند. هرکسی که تحت ولایت و سرپرستی اینها قرار بگیرد، به اندازه "ظرفیت وجودی" خودش به مراتبی از امامت راه پیدا میکند و جلوه امام میشود، همانطور که امام جلوه خداست.
بعد از این شرح، این سوال مطرح میشود که چرا اهل بیت و امیرالمومنین متولی و سرپرست شدند و دیگران نشدند که در پاسخ باید گفت اینها سبقت در قبول زحمت گرفتند. چون سرپرستی یک عده انسانی که جز تمرد و سرکشی و لج کردن با خداوند، عملکرد دیگری را نشان نداده، خیلی سخت است. همه انبیا مأمور بودند اول چوپانی کنند، چون میخواستند سرپرستی حیوانات را بر عهده بگیرند.
همه، قبول این زحمت را رد کردند چون دیدند که هم اینکار خیلی مشکل است و هم پاسخ دادن به خداوند بسیار کار دشواری است.
خود اهل بیت که قبول کردند متولی و سرپرست باشند به خداوند گفتند چون امر کردی، پذیرفتیم ولی از خودت درخواست میکنیم که با پوششهایی از نور بازگردیم و مصونیت پیدا کنیم.
اهل بیت متولیان بشریت و کل مخلوقات شدند که "هر مخلوقی را به کمالی که میخواهد" و طلب کرده برسانند.
این متن هنوز تمام نشده است...
#امیرالمومنین
#ولایت
#خلیفةالله
📌بیانات یکی از شاگردان سلوکی مرحوم سعادتپرور (ره)
@AllaamehWisdom
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
مشاهده در پیام رسان ایتا
🪻انسان بهشتساز
انسانی است که از شادی درونی او، بهشت ساخته میشود...
#رمضان
#بهشت
#مکتب_علامه_طباطبایی
#محمدحسین_رحیمی
@AllaamehWisdom
تعبیری در شأن اهل بیت وارد شده که:
ظهور "لاالهالاالله" و ظهور "توحید" به این انوار مقدسه است.
چون خداوند میخواست خدایی خودش را عرضه کند، اهل بیت را به زحمتی که [خودشان قبول کرده بودند] انداخت و چون آنها مقام خلیفةاللهی و آمدن میان این جماعت حیوانات، اولین انسانها تا آخرین آنها و بعد همه مخلوقات قبل و بعد و اجنه و شیاطین را قبول کردند، خداوند به آنها گفت شما به گردن من حق پیدا میکنید.
با اینکه آنها در مقابل خدا حقی ندارند ولی خداوند با رحمت و لطف واسعهای که دارد گفته:
بر منِ خدا، ادای حق اینها واجب است.
خداوند برای اینکه بشر قدردان خدایی خداوند باشد، جلوه بدلی هم قرار داد که جایگاه اختیار کاملا مشخص شود.
اختیار به این معنا که بشر اختیار داشته باشد که ولایت اهل بیت را رد کند.
یعنی به بشر این اختیار را داد که ولایت اهل بیت که ولایت خداوند است قبول نکند.
برای اینکه بشر قدرت اختیار داشته باشد در این رد کردن، برایش یک "بدل" قرار داد.
بدلی که به اختیار خود بشر این بدل شکل گرفت.
خداوند وقتی دید بشر حقیقتا اولیای او را نمیخواهند، از نخواستن آنها آتش را خلق کرد.
این متن هنوز تمام نشده است...
#امیرالمومنین
#ولایت
#خلیفةالله
📌بیانات یکی از شاگردان سلوکی مرحوم سعادتپرور (ره)
@AllaamehWisdom