آرزوی دزدان دریایی نه طلا بود نه گنجینه، آنها با ولع خواستار پریان دریایی بودند. همان دخترانی که چهره‌شان همچو قرص ماه در شب سیه بود و صدایشان صدای جنگ فرشتگان آسمانی. همان پریانی که با عشوه در آب شنا می‌کردند و هر آن دل ملوانان جوان و پیر را بیشتر می‌بردند...

پسران پیترپن. نام خودشان را چنین گذاشته بودند، دور از بزرگتر‌ها شادی می‌کردند و دور آتش جشن می‌گرفتند، آنها شب‌ها با سرکشی از روی سقف‌های چوبی می‌پریدند و به تمام دنیا نشان می‌دادند که کودکی کردن یعنی چه. آنها افسانه بودند، افسانه‌های جوان با هاله‌‌های سبز از سوی پیترپن.

یکی بود یکی نبود جادو بود اما جادوگر نه. سال‌ها گذشت یکی بود یکی نبود، حالا جادوگر بود اما جادو نه.