بسیار ضربه خورده ‌ام و یک سبب نداشت خون مردگی صورت من را عرب نداشت ظلم یزید این‌همه مارا روا نبود حتی گر التفات به اصل و نسب نداشت حرف از کنیز شد؟ پدرش را در آورم طوری غضب کنم که عمو هم غضب نداشت نان از تصدق سر ما می‌خورد جهان از ما کسی که میل به نان و رطب نداشت عمه به جای من کتک سیر خورده‌ است دیگر از او رقیه غذایی طلب نداشت جاماندم از مسیر کسی و آمد و مرا تا کاروان رساند ولیکن ادب نداشت می‌ترسم از خرابه و تاریک بودنش این شهر این خراب شده کاش شب نداشت خورشید را به نیمه شب آورده‌ام به شام این معجز از پیمبر اشکم عجب نداشت در آفتاب بوده سرش یا که در تنور وقتی که رفت از برم اینقدر تب نداشت با چشم گفت آمده‌ام تا ببوسمت خیلی تلاش کرد ولی حیف لب نداشت #شعر_شهادت_حضرت_رقیه_س #سید_محمد_حسین_حسینی @hadithashk

ندیده چشم دنیا جایی از این سینه پر غم تر شده ماه صفر با روضه های من محرم تر منم که جدم از موسی و ابراهیم، عیسی تر منم که جده ام از هاجر و حواست، مریم تر به زیر پای اسماعیل اگر جوشیده شد زمزم ز چشمانم بسازم چشمه ایی صد چشمه زمزم تر خرابه شد خراب از روضه ای که با سرت خواندم ز سوز ناله ی من دیده ها میگشت نم نم تر غزالی کوچکم گرگی در این صحراست دنبالم ندارد گوئیا این کاروان از زجر آدم تر اسیر چنگ او گشتم تورا محکم صدا کردم ولی او میزند سیلی به من هربار محکم تر تو که از خیزران سیمات مبهم بود باباجان ز دست زجر میبینم تو را هر لحظه مبهم تر در آغوش یزید و خولی شمر سنان رفتی گلایه دارم ای بابا چه دارد دامنم کم تر تو را می خواهمت مثل همیشه ای پدر ده تا ز ظلم ساربان می خواهی م بابا یکی کم تر #شعر_شهادت_حضرت_رقیه_س #سید_حسین_صمدی @hadithashk

تا سر تو روی نی در آسمان میشد بلند نه صدای من صدای کاروان میشد بلند از سنان پست بیزارم بیا دعواش کن من تورا می خواستم این بد زبان میشد بلند نجمه چشمان مرا می‌بست تا میدید که دست های شمر روی عمه جان میشد بلند تازه میشد داغ اصغر باز در قلب رباب حرمله هر جا که با تیروکمان میشد بلند روبه روی راس اکبر با غرض میزد مرا تا که از گلدسته ها بانگ اذان میشد بلند احترام قاری قرآن همیشه واجب است پای لبهایت اگر که خیزران میشد بلند چیست معنی کنیز آخر نفهمیدم پدر خواهرم از خواب هر شب ناگهان میشد بلند بشکند دستش،تمام راه یادت بوده ام هر کجا تا دست های ساربان میشد بلند #شعر_شهادت_حضرت_رقیه_س #سید_حسین_صمدی @hadithashk

روی قلبم غصه های بی کران افتاده است بعد تو در باغ ما رنگ خزان افتاده است هر که آمد کَند گلبرگی ز روی ساقه ام من همان یاسم که دور از باغبان افتاده است علتش ترس از بیابان است و خشم چشم زجر دختر شیرین زبانت از زبان افتاده است ارغوانم،زردم و نیلی ام و سرخ و‌کبود گوشه ی ویرانه ها رنگین کمان افتاده است زینت دوش تو بودم زینت دوش نبی زینتم حالا به دست این و آن افتاده است سهم اولادست آخر ماترک های پدر خاتمت از چه به دست ساربان افتاده ست غیرت الله حرم جان همه آمد به لب شمر با نیزه به جان عمه جان افتاده است این رد سنگ است یا نیزه ب روی صورتت یا به روی چهره ات داغ جوان افتاده است؟ داغ نان تازه مانده بعد تو روی دلم پس چرا بر صورت تو رد نان افتاده است مال تو از خیزران و مال من از دست زجر این که دندان های مان یک در میان افتاده است #شعر_شهادت_حضرت_رقیه_س #سید_حسین_صمدی @hadithashk

ما برای تو گریه کم کردیم پلک را زخم،نه، که نم کردیم ما کمک دست مادرت هستیم او به ما گفت، چای دم کردیم نوکر نوکرت ابالفضلیم دل دخیل پر علم کردیم شکر لله که قامت خود را بر در خانه تو خم کردیم برگه ی ما نخورده بود امضاء اشک را جوهر قلم کردیم روضه خواندیم هر کجا رفتیم همه جا یاد آن حرم کردیم #شعر_مناجات_سیدالشهدا_ع #بهمن_ترکمانی @hadithashk

ای حجازی که سر نی ز عراق آمده ای ماهتابی تو که بیرون ز محاق آمده ای یا که خورشیدی و در شام فراق آمده ای همه جفت اند در آفاق و تو طاق آمده ای زانکه با چشم سیه زهره ی زهرای منی منکه خون میچکد از لاله ی گوشم چکنم؟ منکه از خون شده پر گل بر و دوشم چکنم؟ به تو با اینهمه گل ، گل نفروشم چکنم؟ دختری در به در و خانه به دوشم چکنم؟ درد دل با که کنم جز تو که بابای منی ؟ تو خود عشقی و من عاشق مفتون توام فتنه ی چشم سیاه و لب میگون توام گر چه بابا تو و من دختر دلخون توام من درین بادیه دختر نه ، که مجنون توام تو درین قافله بابا نه ، که لیلای منی چند ای بر سر نی دار و ندار دل من میروی دور و میآیی به کنار دل من با سر توست به ویرانه قرار دل من بی قراری مکن ای نیزه سوار دل من که تو خود صبر و قرار دل شیدای منی خیزران از لب لعل تو چرا بوسه ربود؟ غیرتم میکشد این عشق که العشق و حسود ای که از بوسه ی او شد لب لعل تو کبود لب من از لب تو قابل یک بوسه نبود؟ که چنین دور به نی از من و لبهای منی سر نی موی تو شوریده تر از بخت من است مثل من خم خم و چین چین و شکن در شکن است وه چه خون ها که ازو در دل مشک ختن است ای که موی تو به نی نافه گشای سخن است تو به این نافه غزال غزل آرای منی شب که افتادم و فریاد زدم در طلبت تو دلیلم شدی آنجا و دویدم عقبت پایم از آبله شد زخم و دلم از تعبت ای طبیبی که رسد بوی شفا از دو لبت مرهم زخم دل و آبله ی پای منی گرچه در چشم صدف خواب ندارد جایی لولو چشم ترم باش و بخوان لالایی شود آیا گره موی مرا بگشایی؟ بزنی چنگ در آن موی و به من فرمایی چنگی عشقم و تو چنگ نکیسای منی کشت صیاد مرا بی ستمی کشت مرا گفت صید حرمی محترمی کشت مرا گرچه در راه غمت هر قدمی کشت مرا بین غمهای تو دانی چه غمی کشت مرا؟ اینکه میمیرم و دانم تو مسیحای منی یاد باد آنکه چراغ شب تارم بودی شام تا بام به صد قصه کنارم بودی شانه بر موی درازم زده یارم بودی مثل شبهای درازی که کنارم بودی گوش کن درد دلم را که تسلای منی به تماشای تو دل باختم این فال من است غزلی سوختم  و ساختم این حال من است شاعرت گرچه "یتیم" است بگو مال من است من یتیم و تو یتیم! این هم از اقبال من است من تو را دانم و دانم که تو دانای منی #شعر_شهادت_حضرت_رقیه_س #مرتضی_جام‌_آبادی #hadithashk

گوش کنید عاشقان قصه ی ناشنیده را کس نشنیده در جهان قصه ی این قصیده را خونجگر سه ساله ای با دل غرق ناله ای میزند این چنین صدا باب گلو بریده را وه چه شود اگر شبی بر لب من نهی لبی تا به لب تو بسپرم جان به لب رسیده را مانده سه غم به سینه ام شرح کدام یک کنم سیلی و گوشواره یا گوش ز هم دریده را ای لب تو ترک ترک زخمی چوب خیزران داغ لب تو میکشد دختر داغدیده را آه که داده در جهان؟ با سر باب تسلیت دختر خورده سیلی و داغ پدر کشیده را ای به فدای چشم تو جان سه ساله گوش کن قصه ی غصه ی من و عمه ی قد خمیده را موی تو داشت بوی جان از چه گرفته بوی نان هر چه که بوی میکشم موی سر بریده را اشکم اگر شود تمام دور سر تو ای امام باش که خون فشان کنم از غمت این دو دیده را گشته خرابه ام سرا هست وصیتی مرا عمه خرابه دفن کن جسم تکیده ی مرا عمه کفن مکن به تن مثل شهید بی کفن چادر پاره پاره بس جسم من شهیده را مرثیه ی یتیم را جز ز یتیم نشنوی گوش کنی اگر غم تک به تک آفریده را #شعر_شهادت_حضرت_رقیه_س #مرتضی_جام‌_آبادی @hadithashk

طفلی که بار محنت ایّام برده بود در عین خردسالگی‌اش سالخورده بود چون غنچه‌ای که در وسط آتش اوفتد اعضای پیکرش همه در هم فشرده بود سر زخم و شانه زخم و کمر زخم و چهره زخم از زخم ها تمام وجودش فسرده بود از بس که زخم داشت شبانگاه وقت خواب جای ستاره زخم تنش را شمرده بود زان روی مه که مشتری نازکش نداشت سیلی خصم گرد یتیمی سِترده بود بر صورتش که برده شباهت به فاطمه ردّی کبود داشت مگر ارث برده بود؟ قربان آن سه ساله شهیدی که وقت غسل پیراهنش به زخم تنش جوش خورده بود مُزدم ازین مصیبت و جا داشت حین غسل غساله گر ز غصه‌ی آن طفل مُزده بود دانی چه بود علت جان دادنش "یتیم" وقتی به سینه ، راس پدر را فشرده بود؟ میخواست بر لبان پدر بوسه بسپرد جان را به جای بوسه بر آن لب سپرده بود ارزان لبان تشنه مپندار بوسه زد بوسیدنش به قیمت جان آب خورده بود #شعر_شهادت_حضرت_رقیه_س #مرتضی_جام‌_آبادی @hadithashk

هرکسی بین روضه مهمان است به سر سفره ی حسن(ع) جان است غم میان دلم ندارد راه تا که تدبیر با کریمان است پادشاه است ، عادتش اما هم نشینیِ با گدایان است روزی ما به دست حضرت اوست رازق خلق رب منان است رعیت اینجا امیر میشود و سگ کویش هزار سلطان است از دمش شد مسیح (ع)صاحب دم او کلام کلیم عمران (ع) است عسل بر لبان قاسم (ع) او جام صهبای کوی مستان است اینچنینش مبین بدون حرم حرمش کل عرش رحمان است عرصه ی محشری که اوصافش همه در آیه های قرآن است آخر آنجا به چشم میبینیم مجتبی(ع) خویش صحنه گردان است مینویسم به روی قلب و تنم من مسلمان حضرت حسنم(ع) ای امیدم به وقت حیرانی السلام ای عزیز بارانی مرده ی ما دوشنبه احیا شد با دم قدسی حسن جانی! جایگاه تو از زبان قاصر خارج از درک های عقلانی هرچه غیر تو باشد آن هیچ است تو وجود خدای سبحانی مهر از چهره ات فروغ گرفت به چه خالیُ به چه مژگانی جلوه ای از رخ تو تابش کرد و همان گشت ماه کنعانی ملک الموت جان کند تقدیم گر که گیسوی خود بیفشانی آب و نان گدا رسد از تو برسان بر گدای خود نانی سفره ی درد و رنج من باز است تا به درد دلم تو درمانی با جذامی نشسته ای ، یکبار حجره ی ما بیا به مهمانی تا که این دل به یک نوا برسد شاید اینبار کربلا برسد از غمت میکنم بپا آتش یا بکش یا بزن مرا آتش روضه ات جام زهر جعده نبود روضه ات کوچه بود با آتش مادرت سوخت محسنش هم سوخت ذره ای هم نکرد حیا آتش فاطمه از هر آن که می آمد یا لگد خورده بود یا آتش قنفذ و خالد و مغیره ی مست میزدندش جدا جدا آتش قصد ثانی مگر که خانه نبود؟ معجرش را زده چرا آتش؟ حرفهایم گریز میگیرند روضه ام رفت کربلا ، آتش السلام علیک یا مکروب دیده او بین خیمه ها آتش دخترانش فرار میکردند همه ی تازیانه ها آتش حنجرش گرم شد به دست سنان که زده راس نیزه را آتش من بمیرم غریب بود حسین قتلگاهش عجیب بود حسین #شعر_مناجات_امام_حسن_مجتبی_ع #علی_اکبر_جمشیدی @hadithashk

آمدی دیر آمدی دیدار من بابا چرا؟ آمدی حالا که پیرم کرده این غم‌ها چرا ؟ بین دشمن ها رها کردی مرا تنها چرا ؟ آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟ با وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا؟ حال که شمع وجود من شده آب آمدی تا که لالایی بخوانی لحظه خواب آمدی فاتحه جایش بخوان بس دیر ای باب آمدی نوش دارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی ای پدر این زودتر می‌خواستی حالا چرا؟ این نفس دیگر رفیق طفل تنهای تو نیست آرزویی بر سرم غیر از تمنای تو نیست در تنم جان غیر یک بوسه ز لب‌های تو نیست عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست من که یک امروز مهمان توام فردا چرا؟ ما به عشق دیدن تو زندگانی داده ایم زندگانی را به شوق یار جانی داده ایم زیر بار زجرها قد کمانی داده ایم نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا؟ آنقدر بابا دویدم در پی ات آن شام تار یک بیابان خار شد از خون پایم لاله زار حال از رنج سفر افتاده‌ام در احتضار وه که با این عمرهای کوته بی اعتبار این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا؟ دخترت هر قدر سیلی خورد جز بابا نگفت تازیانه هرچه پرسید از لبم بابا شنفت با شب هجران دلم تنها ز صبح وصل گفت کربلا تا کوفه یک دم چشم‌های من نخفت اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا؟ دشمنت ما را به بزم خویش مهمان می‌کند پیش ما از تو پذیرایی به خزران می‌کند دیدن گل از قفس غم را دوچندان می‌کند آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می‌کند در شگفتم من نمی‌پاشد ز هم دنیا چرا؟ خسته‌ام پژمرده ام آشفته حال و خون جگر حال که دیگر برای من نمانده بال و پر شکوه‌ای دارم مرو یا که مرا با خود ببر شهریارا بی حبیب خود نمی‌کردی سفر این سفر راه قیامت می‌روی تنها چرا؟ #شعر_شهادت_حضرت_رقیه_س #موسی_علیمرادی @hadithashk

تشنه بود و به روی خاک نشست یارم آن وقت نیمه جان هم بود نیزه و تیغ و دشنه روی سرت زیر حلقوم تو سنان هم بود ای نماز شکسته ی زینب ذبح تو موقع ی اذان هم بود بین آن خیمه ای که سوخت حسین همه بودیم ساربان هم بود #گودال_قتلگاه #گودال #میلاد_افکاری @hadithashk

از اینرو دختری بابایی ام من که دستانم فقط در دست او بود ازاین رو دختری خوشبخت بودم که جایم روی زانوی عمو بود خرابه نیست جای دختر شاه که جای او حریر قصر نورست سر نی نیست جای شاه عالم که جای شه سریر قصر نورست پدر بگشای یکدم چشم خود را به گیسوی پریشانم نظر کن ز آتش گیسویم کز، معجرم سوخت پدر یک امشبی با من سحر کن مرا میداد زجر آن ضجر کافر کتک میزد مرا در دشت و هامون زگیسویم کشید و بر زمين زد که شد این صورتم غرقابه ی خون به روی خار با پای برهنه به من شلاق و گاهی مشت میزد کمک حالم چو میشد عمه زینب سنان ما را به قصد کشت میزد ز سویی خنده های شمر و خولی میان قافله میکشت ما را ز سوی دیگری از بهر آزار نگاه حرمله میکشت ما را کنون بخت بدم بین ای پدر جان خرابه گشته جای دختر تو به بزم من طبق آورده‌ اند و میانش تحفه ای شد از سر تو بگو روی و محاسن از چه خونین گلویت را چرا از کین بریدند یتیمم از چه در طفیلی نمودند تنت را از چه رو گرگان دریدند رقیه هستم و باب الحوائج ملیکه، دخت شاهنشاه عشقم کنار عمه جانم تا قیامت ملیکه، شاه بانوی دمشقم #شعر_شهادت_حضرت_رقیه_س #جواد_کریم_زاده @hadithashk