شب آمد مرا وقت غریدن است گه کار و هنگام گردیدن است به من تنگ کرده جهان جای را از این بیشه بیرون کشم پای را حرام است خواب بر آرم تن زردگون زین مغاک بغرم بغریدنی هولناک که ریزد ز هم کوهساران همه بلرزد تن جویباران همه نگردند شاد نگویند تا شیر خوابیده است دو چشم وی امشب نتابیده است بترسیده است از خیال ستیز نهاده ز هنگامه پا در گریز درخشید چشم غضبناک من گواهی بداد از دل پاک من که تا من منم به وحشت بر خصم ننهم قدم نیاید مرا پشت و کوپال، خم عدو کیست با من ستیزد همی ؟ ظفر چیست کز من گریزد همی ؟ جهان آفرین چون بسی سهم داد ظفر در سر پنجه ی من نهاد "نیما یوشیج" 🆔 @pendarak

علی علیه سلام فقط یک رهبر نبود این چه جامعه‌ای است که گروهی با عشقی عمیق، رهبری سیاسی را دوست می‌دارند و جان خود را فدای او می‌کنند، و در همان حال، گروهی دیگر او را مانع دین، پیشرفت و آرامش جامعه می‌دانند و برای مقابله با او هرکاری میکنند؟ علی(ع) گاه اهل مدارا بود و گاه با صلابت و استوار، چون کوه، بر تحقق حقی پافشاری می‌کرد. زمانی برای حفظ وحدت جامعه کوتاه می‌آمد و زمانی برای رشد و صیانت از حقیقت، کوتاه نمی‌آمد. این روش علی بود؛ و البته می‌توانست به هر شیوه‌ ی دیگری نیز حکومت کند. اما مسئله‌ی علی، تنها روش حکومت‌ او نبود. هر رهبر سیاسی، شیوه‌ای برای اداره‌ی جامعه دارد و طبعاً موافقان و مخالفانی نیز خواهد داشت. پرسش اینجاست که چرا موافقان علی تا سرحد جان‌فشانی پیش رفتند و مخالفانش تا نهایت دشمنی؟ به‌نظر می‌رسد علی(ع) بر مرزی ایستاده بود که حق و باطل را از یکدیگر جدا می‌کرد، در دوران پیامبر(ص) و پس از ماجرای سقیفه و سکوتش در برابر آنچه رخ داد، زمینه‌ای پدید آمد که بعدها بستر محبت دوستان و دشمنی دشمنان شد. علی، نسلی را پرورش داد که با منش او رشد کرد، با اندیشه و طرح او برای جامعه بالید و جهان را از دریچه‌ی نگاه او فهمید. همین امر، او را به خطرناک‌ترین دشمن برای گروه‌هایی بدل ساخت که طرح و اندیشه‌ی او را با منافع خود ناسازگار می‌دیدند. در مقابل، یاران علی نیز تنها حامیان یک حاکم نبودند؛ آنان نسلی تربیت‌یافته در مکتب او بودند که هم ایده و آرمانش را درک کرده و هم از هرچه جز آن بود، دل بریده بودند. سیدعلی خامنه‌ای نیز فقط یک رهبر نبود! دو نسل از ایرانیان با اندیشه و طرح او برای اداره‌ی جامعه پرورش یافته‌اند؛ سخنان و تقریراتش را بارها خوانده و بازخوانی کرده‌اند و در بزنگاه‌های تاریخی، چنان به او اعتماد داشته‌اند که سخن او را معیار تشخیص حق از باطل دانسته‌اند. او نسلی را تربیت کرده است که با همین مشی و تفکر رشد یافته‌ و مبنای تحلیل و عملش همین ایده‌هاست. از این رو، دلبستگی آنان به او، تنها تعلق به یک مقام سیاسی نیست؛ بلکه پیوندی عمیق با اندیشه و مسیری است که با آن زیسته‌اند. با رفتن علی(ع)، جامعه‌ی علی از میان نرفت؛ و با رفتن سیدعلی نیز، جامعه‌ای که بر اساس اندیشه او شکل گرفته، از میان نخواهد رفت. شخصیت‌های اثرگذار، با رفتنشان پایان نمی‌یابند؛ بلکه به الگویی تاریخی برای آیندگان بدل می‌شوند و آنچه می‌ماند، دلتنگی دیدار و شنیدن صدایی است که برای پیروانشان آرامش‌بخش بود؛ دلتنگی‌ای که در دل‌ها باقی می‌ماند، تا روزی که به او بپیوندند. 🆔 @pendarak

مطرح شدن گزاره "مذاکره" توسط ایالات متحده درحال حاضر تاکتیک عملیاتی است. مانند تاکتیک اغتشاشات در چهارشنبه سوری ، ترور فرماندهان ، حمله به زیرساخت ها ، حجاب و ... راهبرد اصلی همچنان ایجاد زمینه تضعیف ایران با تحریک شکاف های داخلی است ! اساسا دوگانه مذاکره یا مقاومت وجود ندارد، بلکه ملت ایران که رهبری جامعه در دوران پسا شهادت رهبر عزیز انقلاب را به عهده گرفت همچنان در مسیر حفظ عزت و قدرت ایران و اسلام ایستاده است و راهبرد تبدیل شدن به قدرت بین المللی را پیگیری میکند. لذا برای ایران هم مذاکره و مقاومت تاکتیک های اجرای همین راهبرد هستند. 🆔 @pendarak

آمد درست زیر شبستان گل نشست در بین آن جماعت مغرور شب پرست یک تکه آفتاب نه یک تکه از بهشت حالا درست پشت سر من نشسته است این بیت معطلع غزلی عاشقانه نیست این سومین ردیف نمازی خیالی است گلدسته‌ی اذان و من و های های های الله اکبرو انا فی کُل وادِ... مست سُبحان مَن یُمیت و یُحیی و لا اِله اِلا هُوَ الَّذی اَخَذ الْعَهْدُ فی اَلَست یک پرده باز پشت همین بیت می‌کشم او فکر می‌کنیم در بنِ پرده مانده است سارا سلام.... اَشهَد اَنْ لا اِلا تو با چشم‌های سرمه‌ای اَنْ لا اِله ...مست دل می‌بری که..... حَی علی..... های های های هر جا که هست پرتوی روی حبیب هست بالا بلند! عقد تو را با لبان من آن شب مگر فرشته‌ای از آسمان نبست باران جل جل شب خرداد توی پارک مهرت همان شب.... اَشهد اَن.... بردلم نشست آن شب کبو....(کبو).... کبوتری از بامتان پرید نم نم (نما) نماز تو در بغض من شکست سُبحانَ مَنْ یُمیتُ و یُحیی و لا اِله الا هُوَالّذی اَخَذَ الْعَهْدُ فی الست سُبحان رب هر چه دلم را زمن برید سبحان رب هر چه دلم را زمن گسست سُبحان رَبی الْـ... من و سارا ....بِحمده سُبحانَ رَبی‌ الْـ.... من و سارا دلش شکست سُبْحان رَبی اَلْـ.... من و سارا به هم رسیم سبحان تا به کی من و او دست روی دست زخمم دوباره واشد و اِیاک نَستعین تا اِهدناالـ....سرای تو راهی نمانده است مغضوب این جماعت پُر های و هو شدم افتادم از بهشت از این ارتفاع پست یک پرده باز بین من و او کشیده‌اند سارا گمانم آن طرف پرده مانده است... "محمدحسین بهرامیان" 🆔 @pendarak

از آن ساعت سه صبح که بار سنگین خبر شهادت رهبر عزیز روی دوشم افتاد و باید به بعضی دوستان اطلاع می‌دادم، تا امشب که برای مشورت و برنامه‌ریزی مراسم اربعین شهادت نشسته‌ایم، بغضی در گلویم گیر کرده... بغضی که هر لحظه می‌خواهد منفجر شود، اما من مدام قورتش می‌دهم برای وقتی دیگر... این ماجرا روزی چند بار تکرار می‌شود؛ هر بار سخت‌تر و دردناک‌تر از قبل! اولش فکر می‌کنم دلم نمی‌آید این همه بغض و دلتنگی و حسرت را دم‌دستی خرج کنم. اما اصل ماجرا چیز دیگری است: نمی‌دانم اگر این بغض یک روز بترکد و خدایی‌نکرده اشک، آن آتش درونم را سرد کند، دیگر چطور باید زندگی کنم... خدایا! باور داریم اگر نعمتی را بگیری، مثل همان یا بهترش را می‌دهی اما چه کنیم با این همه حسرت و دلتنگی... 🆔 @pendarak

آنهایی که فقط به پایان جنگ فکر میکنند، حتی اگر با عقب نشینی باشد، و آنهایی که تیم دیپلماسی ایران را نفوذی میدانند و جنگ مطلق را طلب میکنند، دو لبهٔ یک قیچی هستند اما حذف هرکدام از این دو، یعنی شکستن یک بال قدرت جمهوری اسلامی! پس بگذاریم هرکدام نظراتشان را بگویند و هیچکس را سرکوب نکنیم، اما تصمیم نهایی نباید بر اساس خواست یکی از آنها گرفته شود. تصمیم را فقط واقعیت ها، اهداف بلندمدت و ظرفیت های واقعی تعیین میکنند، نه شعار و نه ترس ... در این جنگ یک قدرت جدید ظهور کرد. قدرتی که در برابر تمام توان نظامی، سیاسی، اقتصادی و امنیتی ابرقدرت های اتمی جهان ایستاد. هیچ قطعنامه ای علیه اش صادر نشد. هیچ ذره ای از خاک و اعتبارش به تاراج نرفت. برعکس، هم انسجام ملی خود را تقویت کرد و هم به قطب معادلات منطقه ای تبدیل شد. 🆔 @pendarak

نکته‌ای که در بیانات اخیر رهبر فرزانه انقلاب، عمیقاً جلب توجه می‌کرد، وقوف ایشان بر جزئیات تحولات جاری کشور بود. اشاره مستقیم و معنادار به پویش خودجوش و مردمی «جانفدا» و اظهارنظر در باب تأثر عاطفی و بغض پرمعنای حضرت آیت‌الله جوادی آملی در جریان یک مصاحبه، گواه روشنی بر این مدعاست. بدیهی است هنگامی که دقت نظر ولی امر مسلمین تا این لایه از نبض اجتماعی و عواطف نخبگانی نفوذ دارد، احاطه و اشراف کامل ایشان بر کلان‌ترین امور و سیاست‌های راهبردی نظام، نه یک احتمال که یک اصل قطعی و تردیدناپذیر خواهد بود. 🆔 @pendarak

⚠️توجه ◀️اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ در راستای تسهیل و ترویج امر روشنگری در این برهه حساس نسبت به معرفی کانال ایتای اندیشه ورزان و همکاران این اندیشکده اقدام می نماید : دکتر مظفر نامدار 👇 https://eitaa.com/namejomhoor دکتر حسین بهمنش https://eitaa.com/okhan_hb دکتر مجید بهستانی https://eitaa.com/mbehestani دکتر محمد حسین ضمیریان https://eitaa.com/mhzamiryan دکتر محمد پورخوش سعادت https://eitaa.com/foumani میثم عبدالهی https://eitaa.com/ab_meysam1357 دکتر محمد صادق هدایت زاده https://eitaa.com/hedayat_zadeh دکتر روح الله پور اسماعیلی https://eitaa.com/Dedehban_enghelab57 میثم قلی‌پور https://eitaa.com/jahade_tabein313 سجاد ستوده https://eitaa.com/barane_adl سید مجتبی نعیمی https://eitaa.com/amhchn محمد درخشان https://eitaa.com/pendarak اسحاق اثری https://eitaa.com/eshaghasari مجتبی صالح روشن https://eitaa.com/iiizah سید رسول منفرد https://eitaa.com/QeyameNo حجت الاسلام مرتضی عبدالهی http://eitaa.com/abdollahi_morteza ✅لطفا نسبت به انتشار این فهرست اقدام نمایید . ❎چنانچه کانال قابل استفاده اندیشه ورزی سراغ دارید برای معرفی به آیدی ارگ ارسال نمایید . 🇮🇷اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank

شتاب‌زدگی پس از ۱۴۰۱ و بحران حلقه‌های میانی اندیشه سرعت تحولات اجتماعی پس از سال ۱۴۰۱ چنان بود که عملاً فرصت اندیشیدن را از همگان گرفت. این شتاب‌زدگی تاریخی، ضعف دستگاه اندیشه‌ورزی ما را آشکار کرد و در نتیجه، عمل‌گرایی افراطیِ ناشی از ترس از دست دادن میدان، جای محاسبات راهبردی و بلندمدت را گرفت. وقتی در مواجهه با مسائل نوپدید اجتماعی، هیچ پیشینهٔ ذهنی یا تجربه‌ای برای هدایت آنها نداریم، تصمیم‌گیری و اندیشه‌ورزی دچار اختلال می‌شود و انسجام اجتماعی خدشه‌دار می‌گردد. این ضعف، تنها به نبود فکر بازنمی‌گردد، بلکه می‌تواند ناشی از نقص در برساخت‌های ذهنی خود ما نیز باشد؛ به این معنا که ممکن است روایتی از مفاهیم دینی و انقلابی ساخته باشیم که از ریشه‌های اصیل خود فاصله گرفته است. چنین اختلالی در دستگاه اندیشه، جامعه را با دو نوع شکاف اجتماعی روبه‌رو می‌کند: نخست، فاصله افتادن میان جریان‌های میدانی و خیابانی با تودهٔ مردم. فارغ از اینکه خیابان در اختیار کدام تفکر باشد، همواره محل نزاع خواهد بود. دوم، چندپارگی درونی جریان‌هایی که خود را منسوب به انقلاب اسلامی می‌دانند. وقتی مراجع توسعه و تفسیر اندیشهٔ انقلاب فعال نباشند، حتی جریان‌های میدانیِ درون جبههٔ انقلاب نیز در برابر یکدیگر صف‌آرایی می‌کنند. ریشهٔ این وضعیت، اختلال یا فقدان حلقه‌های واسط و مرجع است؛ همان نهادها و کسانی که باید مفاهیم و ارزش‌های دینی و انقلابی را تعریف کنند. «تربیت و پرورش اجتماع» که در بیانیهٔ رهبر انقلاب به عنوان هنر رهبر شهیدمان یاد شده بود، مصداق بارز همین مرجعیت اندیشه است؛ هنری که ایشان به تنهایی بار آن را بر دوش می‌کشیدند. اما در این میان که نبود هدایت‌گران میانی از یک سو جبههٔ انقلاب را کم‌انرژی می‌کند و از سوی دیگر شکاف‌های اجتماعی را عمیق‌تر می‌سازد خطری بزرگ‌تر نیز در کمین است: کنار گذاشته شدن جریان‌های فکری! در غوغای میدان و خیابان، دستگاه اندیشه عقب زده می‌شود و این خطر، از خودِ ضعف اندیشه‌ورزی نیز جدی‌تر است. چرا که میدان، به‌مرور شروع به بازتولید قدرت و اندیشه می‌کند و چرخه‌ای خوداتکا و انحصاری می‌سازد که نقد و تعدیل آن بسیار دشوار خواهد بود. تحولات اجتماعی پس از ۱۴۰۱ شاید بازتابی از همین ضعف اندیشه، فقدان هدایت‌گران میانی و چرخهٔ خوداتکای میدان باشد. این پدیده دیگر صرفاً یک اختلاف سلیقه نیست، بلکه به نظر می‌رسد سلسله‌مسائلی مستقل و ریشه‌دار را شکل داده است. 🆔 @pendarak

آتش‌بس در لبنان شکننده است و معادلات منطقه چنان سیال و درهم‌تنیده‌اند که هر لحظه احتمال فروپاشی آن و گسترش دامنه تنش به ایران وجود دارد. با این حال، در تحلیل این تحولات نباید دچار خطای محاسباتی ناشی از هیجانات لحظه‌ای یا نقدهای مقطعی شد. واقعیت میدان این است که جبهه مقاومت طی دهه‌های اخیر توانسته است نظم سیاسی و امنیتی مورد نظر غرب در منطقه را بر هم زند؛ این یک دستاورد ژئوپلیتیکِ قطعی است. ایران نیز نزدیک به نیم قرن است که در مصاف با نظام سلطه قرار دارد و تجربه زیسته این سال‌ها نشان داده که جنگ نه محملی برای تخلیه خشم، که ابزاری پیچیده برای تحمیل اراده‌هاست. از همین رو، ضمن پذیرش نقدهای کارشناسی به تاکتیک‌ها یا اشتباهات احتمالی گذشته، نباید با نگاه تقلیل‌گرایانه، اصلِ راهبرد مقاومت و دستاوردهای کلان آن را تخطئه و تحقیر کنیم. خودتحقیری و نادیده گرفتن سرمایه‌های راهبردی، چه از سر عناد سیاسی باشد و چه از سر خستگی جبهه خودی، در هر دو صورت آفتی به‌غایت زیانبار است. 🆔 @pendarak

ابزارانگاری راهبردی؛ چرا تنگه هرمز نه باز است و نه بسته؟ روند انسداد یا بازگشایی تنگه هرمز، ذیل فرمان مبارک رهبری و در راستای احقاق حقوق حقه ملت ایران تعریف می‌شود. از این رو، به هیچ‌یک از دو وضعیتِ ظاهریِ «باز بودن» یا «بسته بودن» این آبراه راهبردی نباید اصالت و موضوعیت بخشید. این حالات، ذاتاً فاقد ارزش مستقل هستند و صرفاً به مثابه ابزارهایی در اختیار حاکمیت برای پیشبرد منافع ملی عمل می‌کنند. اصالت مطلق و تغییرناپذیر، تنها با احقاق حقوق مردم و کشور معنا می‌یابد و شیوه بهره‌برداری از این ابزارهای قدرتمند، منحصراً بر عهده نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران است. درک این پویایی را می‌توان در تمثیلی از نظم اجتماعی جستجو کرد: پلیس راهنمایی و رانندگی برای مدیریت ترافیک از چراغ‌های قرمز و سبز استفاده می‌کند. بدیهی است که در این میان، مسئله اصلی، رنگ چراغ نیست؛ چه آنکه اگر چراغ همواره سبز یا همواره قرمز بماند، دیگر نیازی به حضور و مدیریت پلیس نخواهد بود. آنچه موضوعیت دارد، اعمال قدرت مدیریت و اقتدار پلیس بر جریان ترافیک است. این قاعده راهبردی دقیقاً در خصوص مقولاتی چون مذاکره و جنگ نیز مصداق دارد. مذاکره و جنگ نیز فی‌نفسه اهدافی مطلوب یا نامطلوب نیستند، بلکه ابزارهایی در جعبه ابزار سیاست خارجی نظام هستند که بنابر مقتضیات زمان و مصلحت کشور، برای احقاق حقوق ملت به کار گرفته می‌شوند. لذا، معیار سنجش موفقیت، نه در رنگ چراغ دیپلماسی یا میدان، بلکه در میزان کارآمدی مدیریت کلان نظام در حفظ منافع ملی و عبور از بحران‌ها است. 🆔 @pendarak