#خاطرات_دفاع_مقدس
🇮🇷🇮🇷 #وقتی_مهتاب_گم_شد 🇮🇷🇮🇷
✒قسمت اول؛
مقدمه (۱):
"یا رفیق من لا رفیق له"
رفیقی داشتم که میگفت اینجا 《جزیره مجنون》جای دیوانههاست دیوانههایی که عاشقند. عاشقانی که میخواهند از راه میانبر به خدا برسند.
تابستان سال ۱۳۶۵ بود و من با این رفیق راه، راه را گم کرده بودم. کجا؟
در جزیره مجنون وقتی که از خط برمیگشتیم. همان دمدمای صبح. گرما بالای ۳۰ درجه بود و رطوبت هوا بالای ۷۰ درصد و ما برای رهایی از گرما و شرجی بالاپوشمان فقط یک زیر پیراهن سفید و خیس بود.
آنجا کسی را دیدم که کلاه پشمی زمستانی را تا پایین ابرو پایین کشیده و کنار نیزارها دراز به دراز خوابیده بود.
نگاه عاقل اندر سفیهی به او کردم و به رفیقم گفتم: راست گفتی که مجنون جای دیوانه هاست.
رفیق راه《جلیل شرفی》گفت: فعلاً چاره ای نیست جز اینکه مسیر و راه را از این دیوانه عاقل نما بپرسیم از نیروهای اطلاعات عملیات است و بلد راه.
پرسیدم: اخوی ما راه را گم کرده ایم. سهراه همت کدام طرف است؟
دو کلمه بیشتر نگفت؛ مستقیم برو میرسی به همت.
آنقدر بیخیال و بیمحل این دو کلمه را ادا کرد که از او خوشم نیامد. خست به خرج داده بود.
ولی همین دو کلمه مختصر را با رفیق راهم 《جلیل شرفی》 عقب جلو کردیم و سه معنی ژرف از آن بیرون کشیدیم.
اول این که؛ راه رسیدن به همت راه مستقیم است.
دوم اینکه؛ رسیدن به راه مستقیم همت میخواهد.
و سوم اینکه؛ راه همت راه مستقیم است و راه مستقیم راه همت.
تمام این جملات به یک نتیجه و مقصد میرسید.
یک ماه بعد، همانجا از جزیره مجنون، رفیق راهم 《جلیل شرفی》 رفت پیش حاج همت و آسمانی شد.
۲۰ سال گذشت و در سالهای بعد از جنگ، همان بلدچی بیخیال که راه مستقیم را نشانمان داده بود، رفیقم شد و در این دنیایی که جز رفاقت خدا روی رفاقت کسی نمی شود حساب کرد، آنقدر رفیق شدیم که از او پرسیدم:
مرد حسابی آن چه جور آدرس دادن بود؟!
که با این سوال دست مرا گرفت و به کوچه های خاطراتش برد.
از روزگاری که شش ساله بود و در خرمشهر گم شد تا روزی که شانزده ساله شد، و بعد از آشنایی با حاج احمد متوسلیان در مریوان، بلد راه شد. تا راه و مسیر فتح را برای آزادسازی خرمشهر به گردانها نشان بدهد.
شنیدن خاطرات علی خوشلفظ، از سیمای آن دیوانهی عاقل نما، رمزگشایی کرد و تازه فهمیدم که او چقدر راه عبور به عمق خطوط دشمن را برای ترسیم مسیر رزمندگان در شب حمله خوب میشناخته.
از سر پل ذهاب تا دژ اسطورهای کوشک در عملیات رمضان، و از عمق کردستان عراق در عملیات والفجر ۲ تا کوه طلسم شده "گیسکه" در عملیات مسلم بن عقیل و سومار، و از مهران و چنگوله تا جزیرهی مجنون.
همان جزیرهای که از او عاقلی دیوانهنما ساخت. آنجا که از آفت بلدچی پرآوازه گریخت تا خود واقعیاش را پیدا کند.
آن خودی که تکهای از آن وسط میدان مین در سومار روی خاک مانده بود.
پارهی تن او علی محمدی بود که او را به آبراه گمنامی دلالت کرد و از آنجا؛ سر تیم زبدهی اطلاعات عملیات، رانندهی تانکر آب شد.
او در جزیره مجنون سلوک سقایی داشت به همه آب میرساند. اما خودش تشنه آب بود. آبی که او را به سرچشمهی بقا برساند
◀️ ادامه دارد ...
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/314
🖋سالن مطالعه، با کلی کتاب، مقاله و ... مفید و خواندنی
@salonemotalee
🌺🌺 پایـی که جا مانـد 🌺🌺
🇮🇷 قسمت هشتاد و پنجم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/307
✒صدای خندهی بچهها بلند شده بود. بچهها که خندیدند، جمیل گفته بود: لیش تضکحون؟ (چرا میخندید؟) به جمیل گفته بودند: سیدی! به ریش نمیگن گوش! جمیل گفته بود: لحیه شینو بل فارسی؟ (ریش چی میشه به فارسی) کریم به جمیل گفته بود: به فارسی یعنی ریش. او فهمید اعضاء و جوارح بدن را اشتباهی یادش دادهام، جمیل عصبانی شد و سراغم آمد. من که به عاقبت این شوخی فکر نکرده بودم، حرفی برای گفتن نداشتم. جایی برای دفاع نبود.
جمیل در قبال هر کلمهی اشتباهی که به او یاد داده بودم، یک سیلی محکم به صورتم زدم! وقتی سیلیها را نوش جان کردم، توی این فکر بودم این چه کاری بود من کردم. سیلیها حقم بود. با هر سیلی به آن اعضاء اشاره میکرد، فارسی اشتباهی آن را تکرار میکرد و از من میپرسید: به این چی میگن! من هم همان کلمات اشتباهی را که به او یاد داده بودم با هر سیلیای که میخوردم تکرار میکردم.
کتکها که تمام شد، محمدکاظم بابایی که شاهد کتک خوردنم بود، سراغم آمد و گفت: قضیهی تو شد مثل ملانصرالدین؛ از او سؤال کردند چند سال داری؟ گفت: چهل سال. سی سال بعد ازش پرسیدند: ملا چند سال داری؟ گفت: چهل سال. گفتند: ملا سی سال پیش هم گفتی چهل سال. ملا گفت: حرف مرد یکییه.
محمد کاظم ادامه داد: وقتی یه چیزی رو اشتباهی یادش دادی هی دوباره اونا رو تکرار میکنی! گفتم: محمدکاظم حرف مرد یکییه، لحیه بل فارسی مو ریش!
امروز اولین روز سال ۱۳۶۹ بود. عید را مثل سال قبل سفرهی هفتسین نداشتیم. برای سال جدید تقسیم کار کردیم. قرار شد در بازداشتگاه وظایف و کارهای روزانه در قالب چهار وزارت خانه انجام شوند. وزارت بهداشت و درمان، وزارت آموزش و پرورش، وزارت اطلاعات و دفاع و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی!
اصل مطلب پیشنهاد جلال رحیمیان بود. جلال که مسئول بازداشتگاه بود، گفت: این اردوگاه کشور کوچکی است در گوشهای از کشور عراق؛ همهی ایران در یکجا جمع شدهاند، باید برای کارها وزیر داشته باشیم. چهار نفر برای تصدی مسئولیت چهار وزارتخانه به بچههای بازداشتگاه پیشنهاد شدند. قرار شد افراد معرفی شده، از اسرای بازداشتگاه رأی اعتماد بگیرند. من برای وزارت دفاع و اطلاعات معرفی شدم و توانستم از اسرا رأی اعتماد بگیرم. کسب اطلاعات لازم از عراقیها و دادن اطلاعات سوخته به آنان، بحث اسرای سیگاری که آدم فروشی میکردند، ... به عهدهی من بود.
وزیر بهداشت و درمان مسئول پیگیری درمان، تهیهی داروهای لازم از طرق گوناگون، معاوضهی آثار دستی با دارو و ارتباط با پزشکان عراقی بود.
وزیر آموزش و پرورش مسئولیت ساماندهی کلاسها در سطوح مختلف، تهیهی کاغذهای سیمان و زرورق سیگار برای استفادهی بچهها و ترجمهی روزنامههای عراقی را بر عهده داشت.
وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز برگزاری مراسم مختلف شامل جشنها، میلادها و رحلت ائمه اطهار را با توجه به شرایط خاص زمانی بر عهده داشت. بحث امنیت اجرای برنامههای فرهنگی بازداشتگاه و مسئولیت آیینهدار پنجره هم برعهدهی وزارت اطلاعات و دفاع بود.
◀️ ادامه دارد . . .
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/313
مسئول کانال: @Mehdi2506
سلام و عرض ادب
در این کانال کتابها و داستانهایی با هدف معرفی سبک زندگی اسلامی ایرانی بصورت روزانه یک قسمت ارائه میشود.
امیدواریم راهگشا باشد و تا آخر همراهمان باشید.
قسمت اول داستان واقعی، درسآموز و پر از هیجان "بی تو هرگز":
https://eitaa.com/salonemotalee/5
قسمت اول "رنگ عشق"، داستان جذاب از زندگی دانشجوی کانادایی:
https://eitaa.com/salonemotalee/84
قسمت اول داستان آموزنده و تکان دهنده "اعترافات یک زن از جهاد نکاح"
https://eitaa.com/salonemotalee/96
قسمت اول داستان نوجوان ۱۶ساله در زندان اسارت عراق، کتاب بینظیر "پایی که جا ماند":
https://eitaa.com/salonemotalee/111
قسمت اول "دختر ستپوشی که سرباز حاج قاسم شد"
https://eitaa.com/salonemotalee/218
قسمت اول "لالایی فرشتهها"؛ داستانهای قرآنی گویا برای بچهها https://eitaa.com/salonemotalee/250
خاطرات علی خوشلفظ از جانبازان و شهدای همدانی در کتاب "وقتی مهتاب گم شد"؛ قسمت اول: https://eitaa.com/salonemotalee/308
ارتباط با مدیر کانال:
@Mehdi2506
🌺🌺 پایـی که جا مانـد 🌺🌺
🇮🇷 قسمت هشتاد و ششم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/309
✒امروز دوشنبه ۳ اردیبهشت ۱۳۶۹ رفتار عراقیها با روزهای قبل تفاوت داشت. عراقیها با ملایمت با بچهها رفتار میکردند. نامهی روز قبل صدام به رئیس جمهور کشورمان در روزنامههای عراق منتشر شده بود، صدام در این نامه از آقای هاشمی رفسنجانی خواسته بود، برای برقراری صلح، در مکهی معظمه با او دیداری داشته باشند. نامهی صدام را یاسر عرفات به مقامات ایرانی تحویل داده بود.
روزنامههای امروز عراق در تمجید از صدام به عنوان مردِ صلحِ خاورمیانه افراط کردند. روزهای بعد که مقامات ایرانی پیشنهاد ملاقات با صدام در مکهی معظمه را نپذیرفتند، طبق معمول به بدگویی و فحش و ناسزا به آقای هاشمی رفسنجانی پرداختند.
شنبه ۸ اردیبهشت، به مناسبت جشن تولد صدام اجازه دادند بچهها والیبال بازی کنند. قبلاً بچهها فقط اجازه داشتند تنیس روی میز بازی کنند. بچهها با نگهبانها کمتر تنیس بازی میکردند. به جز سلوان که در بازی تنیس روی میز مهارت خاصی داشت، دیگر نگهبانها در مقابل بچهها کم میآوردند. بچهها برای اینکه از ضرب و شتم بعد از پیروزی در امان بمانند، سعی میکردند با اختلاف کم بازی را ببازند. در مسابقهی تنیس هر کس برنده میشد کتک میخورد. وقتی عراقیها کم جنبه بودنشان را با زدن بچهها نشان میدادند، بچهها حاضر نمیشدند با آنها بازی کنند.
در مسابقهی امروز، ترکیب اصلی تیم والیبال را بچههای شمال تشکیل میدادند. بهترین بازیکنان تیم، بچههای بندر ترکمن از جمله نورتاغن غراوی بود.
اوایل مسابقه، بازی چندان مطلوب نگهبانها نبود. آنها نورتاغن یکی از بهترین بازیکنان تیم را اخراج کردند. نتیجه بازی با پیروزی تیم اسرای ایرانی به پایان رسید. نگهبانها عصبانی شدند. یکی، دو نفرشان که آدمهای با جنبهای بودند، باختشان را قبول داشتند، اما ولید و رافع عصبانی شدند و دنبال تلافی بودند.
نورتاغن به عراقیها گفت: ما چون اسیریم حتماً باید شکست بخوریم؟ باید ببازیم تا شما خوشتون بیاد؟ جام مسابقه را یکی از بچههای تبریز با گچ درست کرده بود. این مسابقهی تلخ، جام زیبایی داشت که نگهبانها جام را بردند.
از چند شب قبل گفته بودند قرار است به خاطر جشن تولد صدام با اسرای ایرانی مسابقه بدهند. بچهها شرط کرده بودند اگر تیم اسرا برد، آنها کتک نزنند. نگهبانها هم قول داده بودند به نتیجهی مسابقه احترام بگذارند. جام قهرمانی دو رو داشت. یک طرف نقشهی ایران بود و روی دیگرش نقشهی عراق. جام قهرمانی امروز نصیب تیم شکست خورده شد. در دنیای اسارت این کار یک امر عادی بود، اما در دنیای ورزش نه!
◀️ ادامه دارد . . .
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/316
مسئول کانال: @Mehdi2506
🇮🇷🇮🇷 وقتی مهتاب گم شد 🇮🇷🇮🇷
✒ قسمت دوم؛
مقدمه (۲):
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/308
گمنامی علی خوش لفظ زیر کلاه پشمی انزوا چندان پنهان نماند.
او که تازه از خود عبور کرده بود لو رفت و حالا به دستور فرماندهان باید دست گردان را میگرفت و در جاده فاو-بصره از میان ۲۰۰ تانک عبور می داد.
همان شگرد و ترفندی که او در فتح خرمشهر چند بار تجربه کرده بود.
علی خوش لفظ یک قهرمان ملی است.
این را زخمهای نشمردهای که از او "علی خوشزخم" ساخته گواهی میدهد.
علی خوشزخم نیازی به مدال ملی شجاعت ندارد.
بچه بازیگوش محله "شترگلوی همدان که روزگاری از دیوار راست بالا میرفت، پس از یازده بار مجروحیت با تیر و ترکش و موج و شیمیایی، حالا نمی تواند روی تخت بیمارستان بنشیند. تیر کالیبر تانک در آوردگاه شلمچه و کربلای ۵ بعد از ۲۶ سال همسایه نخاع اوست
علی خوش لفظ به تعبیر همرزمانش علی خوش رفیق است که ۸ سال جنگ ۸۰۰ نفر از رفقایش شهید شدهاند، که با ۹۰ نفر از آنان رفیقتر و عقد اخوت بستهبود.
از این جماعت ۸ نفر شان پایه پارهی تنش بودهاند.
برادرانی چون علی محمدی، حبیب مظاهری، رضا نوروزی، عباس علافچی، بهرام عطاییان، جمشید اصلیان، و علی چیتساربان که به رفیق اعلا رسیدند.
علی خوش رفیق برای هیچ کدام از آنها رفیق نیمه راه نبود.
کتاب خاطرات او مرامنامهی برادریست.
علی خوشلفظ پای دو برادر شناسنامهای جعفر و امیر را نیز به جبهه باز کرد. اندو نیز خدایی شدند و شیرازهی کتاب خاطرات علی با آن دو بسته میشود
علی خوشلفظ به تعبیر استاد و مرادش آیت الله حاج آقا رضا فاضلیان علی خوشمعناست. در قید و بند لفظ و تکلف گفتار و آرایههای کلامی نیست. و به شدت دور از بزرگنمایی و ریب و ریا، و صادق در روایت و دقیق در نقل حوادث. لذا با صاحب این قلم چند شرط برای بازنویسی و نگارش خاطراتش گذاشته است؛
اول اینکه قول بدهم اگر برای خدا نیست ننویسم.
دوم اینکه برای تایید مطالب به ویژه فراز و نشیبها در عملیات ها یا چند و چون گشت و شناسایی ها، مطالب را از چند همرزم دیگر بپرسم، اگر تایید کردند بنویسم.
و سوم اینکه به روایت او چیزی نیفزایم که شائبه تخیل پیدا کند.
روایت خاطرات علی خوش لفظ در قالب تاریخ شفاهی است. واقعی و صادقانه متکی بر اسناد و بینیاز از نازک اندیشی خیال، حتی در آن شب شوکرانی.
وقتی مهتاب گم شد قصه نیست. داستانپردازی و اسطوره سازی هم نیست،بلکه واقعیتی است شبیه اساطیر.
واقعیت زندگی و رزم مردی که خود واقعی اش را در "شبی که مهتاب گم شد" پیدا کرد.
امید آنکه رفیق راه او باشم. همان راه مستقیم همت که در جزیره خیبر مجنون نشانم دادم.
حمید حسام
همدان
زمستان ۱۳۹۱
◀️ ادامه دارد ...
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/324
🖋سالن مطالعه، با کلی کتاب، مقاله و ... مفید و خواندنی
@salonemotalee
🌺🌺 پایـی که جا مانـد 🌺🌺
🇮🇷 قسمت هشتاد و هفتم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/313
✒امروز پنج شنبه ۱۱ مرداد ماه سال ۱۳۶۹ روز عاشوراست. صدای هلهله و شادی عراقیها بلند شد. نمیدانم چه خبر بود. دلم میخواست بدانم چرا عراقیها در روز عاشورا این همه خوشحالند، از خوشحالی عراقیها استفاده کردیم و برنامهی سینهزنی روز عاشورا را در بازداشتگاه اجرا کردیم. با این که تهدیدم کرده بودند نوحه نخوانم، اهمیتی ندادم. عراقیها از بس خوشحال بودند کاری به کارمان نداشتند. حدس میزدم باید اتفاق مهمی افتاده باشد که برای عراقیها عزاداری عاشورا اهمیتی نداشت.
سراغ سامی رفتم ببینم چه خبر است. سامی گفت: امروز ارتش عراق، کویت را اشغال کرد! خبر عجیبی بود. باورش سخت بود. خبر که پیچید همه تعجبزده شدیم. برایمان سؤال بود که چرا کویت؟ چرا در روز عاشورا.
کویت در خوش خدمتی برای عراق کم نگذاشته بود؛ این دیگر چه بلایی بود که به روزش میآمد. ظاهراً این حق امیر کویت نبود. خدمات امیر کویت به صدام در جنگ هشت ساله ارزش این را داشت که صدام کاری به کویت نداشته باشد. بچهها گفتند، صدام چه کار به این مینی کشور داشت! به قول رامین حضرتزاد با یک مینی کاتیوشا هم میشد این مینی کشور را تصرف کرد. غروب صدام در تلوزیون ظاهر شد و برای مردم عراق سخنرانی کرد. صدام گفت: ارتش عراق با یک یورش دو ساعته کویت را اشغال کرد. این جمله صدام در تیتر اول روزنامهی القادسیه در ذهنم نقش بسته است. کویت جزء من العراق فی العهد العثمانی ... کویت در عهد عثمانی جزئی از عراق بوده و باید به عراق ملحق میشد. صدام در مصاحبهی تلوزیونی رسماً کویت را به عنوان استان نوزدهم عراق اعلام کرد.
بچهها با طعنه به نگهبانها گفتند: شما هر چند وقت یک بار به کشوری حمله میکنید و یکی از استانهای اون کشور را استان نوزدهم خودتون اعلام میکنید. یک روز استان خوزستان، حالا هم کویت فلکزده! اوایل جنگ عراقیها استان خوزستان را به نقشهی خود ضمیمه کردند. نقشهای را که در کتابهای دورهی ابتدایی عراق چاپ شده بود دیدم. علی جاراللّه برایم آورده بود. استان خوزستان در نقشهی عراق ضمیمهی خاک عراق بود. میخواستند به کودکان عراقی القا کنند خوزستان متعلق به شماست. تا ندیدم باور نکردم.
◀️ ادامه دارد . . .
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/323
مسئول کانال: @Mehdi2506
🌺🌺 پایـی که جا مانـد 🌺🌺
🇮🇷 قسمت هشتاد و هشتم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/316
✒عراق کویت را به نام استان کاظمه و استان نوزدهم عراق ضمیمهی نقشهی جغرافیایی خود کرد. روزهای بعد بیشتر مطالب و تیتر روزنامههای عراق بحث کویت بود. گویا صدام با وجود کمکهای بلاعوضی که از کویت دریافت کرده بود، از سران کویت دل پری داشت. صدام میگفت: بدهی عراق به کویت که بیش از سی میلیارد دلار است، باید بخشوده شود؛ زیرا عراق به خاطر حمایت از منافع اعراب در مقابل ایران جنگیده است.
جملات صدام در روزنامهی الثوره ارگان حزب بعث عراق خطاب به سران کشورهای عربی چاپ شده بود. صدام گفته بود: تنها مجاهدت ارتش عراق امیران و شیوخ مصرفگرا و ترسو را حفظ کرد و آنان را بر اریکهی قدرت نگه داشت. در جایی دیگر صدام گفته بود: خون جوانان عراقی در جنگ با ایرانی که قصد صدور انقلابش را داشت، بر زمین ریخت تا شیوخ عرب آسوده باشند، اما هیچ سپاس و بزرگداشتی مشاهده نمیشود. شیخهای شکمگنده، گردن کلفت، هوسران و میلیاردر، تابستانها را در سواحل مدیترانه و کشورهای اروپایی میگذراندند و به فکر جبران فداکاریهای ملت عراق نیستند.
صدام در یک مصاحبهی مطبوعاتی گفت: اگر پای پاسداران خمینی به کویت، قطر و دوبی رسیده بود، آن وقت آقایان شیوخ میدیدند چه به روزگارشان میآمد، پاسداران خمینی آنها را میبلعیدند!
صدام در سالروز انقلاب عراق در ۲۶ تیر ماه مواضع خود را در مقابل کویت اعلام کرده بود. علاقه داشتم ببینم روزنامههای عراق چه میگویند. حکیم خلفان روزنامهها را برایم ترجمه میکرد. راست یا دروغ گویا کویت از مخازن نفتی رمیله در مناطق مرزی عراق، مقادیر فراوانی از نفت عراق را دزدیده و صادر کرده بود. عربستان و کویت سی و پنج میلیارد دلار به عراق وام داده بودند، در حالی که عراق به تنهایی بار جنگ را به دوش کشیده و آنان را از دست ایرانیها نجات داده است!
صدام از کویت و عربستان که به تعبیر خودش کاسبکارانه پولها را مطالبه میکردند، عصبانی بود و از این دو کشور خواسته بود، این پولها را ببخشد. عراق از کویت خواسته بود از مطالبات زمان جنگ صرفنظر کند و علاوه بر آن، سیزده میلیارد دلار دیگر برای بازسازی عراق بدهد. از مدتها قبل درگیریهای لفظی بین سران بغداد و کویت شدت گرفته بود. دعوای بین عزت ابراهیم الدوری با برادر امیر کویت هم به رسانههای عراق کشیده شده بود. کار به جایی رسید که عزت ابراهیم در جلسهای که با برادر امیر کویت داشت، نعلبکی را به طرف او پرت کرده بود. عزت ابراهیم در آن جلسه به برادر امیر کویت گفته بود: آقای برادر امیر کویت! اگر ما نبودیم، اگر ما در جنگ با ایرانیها صدها هزار کشته نمیدادیم، اکنون جای جناب عالی و برادر شما کجا بود؟! لابد در جهنم. ایرانیها درستهدرسته شما را میخوردند!
همهی این صحبتها و جر و بحثهای سران عراق و کویت اخبار داغ این روزهاست. طوری که عراقیها میگفتند گویا ۲۹ سال قبل یکبار سران عراق الحاق کویت به سرزمین شان را اعلام کرده بودند. آن روز حاکم کویت از انگلستان کمک خواسته بود و آنها هم به کمکشان آمده بودند. هیچوقت فکر نمیکردم این دعواها و جر و بحثها به اشغال کویت بیانجامد، هر چند از صدام هیچ کاری بعید نبود.
◀️ ادامه دارد . . .
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/325
مسئول کانال: @Mehdi2506
🇮🇷🇮🇷 وقتی مهتاب گم شد 🇮🇷🇮🇷
✒ قسمت سوم؛
فصل اول
کوچه باغهای محله شترگلو
قسمت قبل:https://eitaa.com/salonemotalee/314
در صفحه اول شناسنامه کهنه من نوشته است؛ جمشید خوشلفظ، تاریخ تولد ۸/۸/ ۱۳۴۳ شهرستان همدان.
مثل خیلی از آدمها، از طفولیت چیزی یادم نیست.
بزرگتر که شدم مادرم تعریف میکرد؛ اسم جمشید را آقات خدابیامرز انتخاب کرد.
میگفت؛ اسم شیک و جدیدی است. شاید هم آقات به خاطر این، این اینقدر حظ میکرد که روز و ماه و تولد تو، دو سه روز بعد از تولد پسر شاه (رضا پهلوی) بود.
اما اسم برادر کوچکترت جعفر را حضرت رضا انتخاب کرد.
شب تولد جعفر شب تولد امام رضا بود. یک شب سرد زمستانی. در نیمههای شب درد زایمان به سراغم آمد و تنها تو و خواهرت در خانه بودید. خواهرت رفت تا قابله را خبر کند که من همانجا برای چند ثانیه کنار سماوری که قلقل میکرد، خوابم برد.
خودم را در صحن حرم امام رضا دیدم. قنداقه جعفر بغلم بود و تو در صحن بازی میکردی.
پایت یک جا بند نبود نمیتوانستم تو را نگه دارم از چند نفر خواستم تو را بگیرند، اما از وسط دست و پایشان فرار میکردی.
یک لحظه از تیررس نگاهم رفتی و در انبوه جمعیت گم شدی. داد زدم جمشید! جمشید! کجایی؟! و با گریه گفتم: یا امام رضا جمشید را از تو می خواهم.
همین لحظه سیدی نورانی پیش روی من ظاهر شد و گفت: نگران نباش جمشید کنار توست. فقط به حرمت جد ما، اسم این نوزادت را جعفر بگذار.
از خواب بیدار شدم. خواهرت قابله را آورد و بلندگوی مسجد داشت اذان صبح را می داد که جعفر به دنیا آمد.
برای جعفر به حرمت امام رضا هیچ مراسم و جشنی نگرفتیم. اما تو عزیز دردانه بودی.
برای تولد و پاقدمی تو تا چند شب قوم و خویش و همسایه میهمان ما بودند.
وقتی مادرم خاطرات تولد من و جعفر را تعریف میکرد و از جشن و سور و سات مهمانی برای من حرف میزد، معلوم بود که به خاطر احترام به نظر شوهرش پایبند این رسوم و آداب شده است.
فضای تربیتی که او میخواست محیطی مومنانه و خداشناسانه بود. لذا با تمام احترام برای پدرم میکوشید آموزه های دینی و اعتقادی را در محیط پنج فرزندش حاکم کند.
پدرم را مشاسدالله صدا میزدند. یک راننده پرتلاش، و نانآوری سخت کوش که با کامیون ولوو تابستانها در همدان و اطراف آن کار میکرد و زمستانها در خرمشهر و اروندکنار و گاهی همه اعضای خانواده را با خود به جنوب میبرد.
◀️ ادامه دارد ...
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/326
🖋سالن مطالعه، با کلی کتاب، مقاله و ... مفید و خواندنی
@salonemotalee
🌺🌺 پایـی که جا مانـد 🌺🌺
🇮🇷 قسمت هشتاد و نهم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/323
✒امروز جمعه ۱۲ مرداد ۱۳۶۹ اخبار روزنامههای عراق را دنبال میکردم. صدام شخصی به نام حسین علی الیاس را به عنوان رئیس جدید حکومت کویت منصوب کرد. اولین باری بود که نام او را میشنیدم. خود عراقیها هم نمیدانستند این فرد کیست که از سوی صدام حاکم کویت شده. بعدها فهمیدیم این شخص همان حسین کامل المجید داماد صدام است. عراقیها برادر امیر کویت فهد الاحمد الصباح را به طرز فجیعی کشتند اما امیر کویت به عربستان گریخت و از معرکه جان سالم به در بُرد.
نگهبانهای مغرور و سرمست از اشغال کویت کاری به کاریمان نداشتند. ستوان فاضل گفت: چون روز عاشورا بدون هیچ مشکلی کویت را اشغال کردیم، امام حسین (ع) خودش به یاری ارتش عراق آمده بود! امروز بحث ما با عراقیها شدت گرفته بود. افسران و نگهبانها با غرور و افتخار از اشغال کویت صحبت میکردند، بچهها نمیتوانستند ساکت بمانند. از کویت دل پری داشتیم. بیشتر از همه حسن بهشتیپور، اصغر اسکندری، مرتضی واحدپور و بهزاد روشن با عراقیها بحث میکردند. ستوان فاضل و ستوان قحطان در مقابل صحبت های بهشتیپور کم آوردند.
بهشتیپور با طعنه به ستوان فاضل گفت: ما از سابقهی درخشان شما با اطلاع هستیم. شما سال ۱۹۷۰ در جنگ داخلی اردن به بهانهی کمک به مردم مظلوم فلسطین وارد خاک اردن شدید، قسمتهایی از خاک این کشور رو به تصرفتون درآوردید، تا قبل از جنگ تحمیلی از خروج نیروهای نظامیتون از اون منطقه خودداری میکردید. اون موقع خاک اردن رو اشغال کردید، اوایل جنگ خوزستان رو، حالا هم کویت فلکزده رو، ما که از کار شما سر در نمییاریم!
میدانستم کویت در جنگ هشت ساله چقدر به ما خیانت و به صدام خدمت کرده بود. به ستوان فاضل که دوست داشت بداند چه نظری دارم، گفتم: این همه کویت به شما کمک کرد، شما کمکهای کویت رو نادیده گرفتید، ولی مطمئن باش کویت رو نفرین ما ایرانیها بیچاره کرد نه ارتش عراق!
اصغر اسکندری به ستوان قحطان گفت: در جنگ دلارهای کویت به مهمات و بمبهای شیمیایی تبدیل شد و خیلی از ایرانیها رو تکهتکه کرد، چوب خدا صدا نداره! دکتر بهزاد روشن به حامد گفت: رهبر ما این روز رو پیشبینی کرده بود؛ بعد با طعنه به ستوان فاضل گفت: شما به کویت مدیون هستید، هواپیماهای شما چطور دلشون اومد برن کویت رو بمباران کنن، خلبانان شما نباید نمکنشناسی میکردن. ستوان فاضل به بهزاد خیره شده بود. میدانست منظورش چیست. آنها میدانستند دکتر روشن در مورد بمباران سکوهای نفتی خارک از طریق پایگاه هوایی علی السام صحبت میکند.
عراقیها فراموش کرده بودند که جنگندههای ارتش عراق از طریق این پایگاه هوایی در کویت سکوهای نفتی خارک را بمباران میکردند تا مسافت خلبانان عراقی دویست کیلومتر کوتاهتر باشد. آنها خیلی زود این محبت کویت رو فراموش کرده بودند.
افسران ونگهبانها ترجیح میدادند در برابر صحبتهای اسرای ایرانی سکوت کنند و دربارهی اشغال کویت چیزی نگویند. شب عادل عقله خوانندهی معروف و مورد علاقهی صدام در وصف صدام میخواند: مضمون شعرهایش این بود: صدام ای خداوند تو را برای ما حفظ کند. جوانی تو را از تو نگیرد....
◀️ ادامه دارد . . .
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/327
مسئول کانال: @Mehdi2506
🇮🇷🇮🇷 وقتی مهتاب گم شد 🇮🇷🇮🇷
✒قسمت چهارم؛
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/324
فصل اول
کوچه باغهای محله شترگلو (۲)
خرمشهر آن سالها، یعنی روزگاری که من پنجشش سال بیشتر نداشتم، مثل یک تصویر سرسبز و باطراوت در ذهنم نقش بسته است.
همان روزهایی که در کنار شط، دستم از چادر مادرم جدا شد و در هیاهوی پر ازدحام حاشیهی کارون گم شدم.
پلیس من را پیدا کرد.
جایی را بلد نبودم اسم.
مامان و بابا را با زبان کودکانهام گفتم.
بعد از ساعتی ماندن در پاسگاه پلیس، پدر و مادرم مرا پیدا کردند.
محله ما در همدان، در انتهای باغ های کمالآباد بود. با چشمهای پرآب و زلال که قدیمیها به دلیل قوس و پیچ چشمه به آن شترگلو میگفتند.
زنها ظرفها و دبههای خالیشان را از سرچشمه پر میکردند، و کمی پایینتر عدهای دیگر لباسهایشان را داخل تشت می شستند.
و پایین تر از آنجا، بچههای بازیگوش مثل من با بستن مسیر آب حوضچهای ساخته بودیم و زیر برق آفتاب تابستان تن به آب میزدیم.
گاهی زنها کلافه میشدند و لنگه کفش یا دمپایی برایمان پرت میکردند. ما هم با همان لنگهکفشها فوتبال بازی میکردیم.
زنها به بزرگترهای ما شکوه میکردند و ما هم به خاطر اینکه دوباره مجال و آمدن به چشمهی شترگلو را پیدا کنیم مثل بچههای خوب، دبههایشان را از آب پر میکردیم و کشانکشان تا خانههایشان میبردیم.
آن زمان هیچ خانهای آب لولهکشی نداشت و آب شرب از همین چشمه شترگلو بود
هفت ساله که شدم، پدرم مادرم نفس راحتی کشیدند و مرا در مدرسهای به نام عارف گذاشتند.
همان سال از فرط بازیگوشی یکضرب مردود شدم.
سال بعد که کمی بزرگتر و مثلاً عاقلتر شدم.
باز هم سر به هوا بودم و البته پر از انرژی و تشنه مردمآزاری از نوع کودکانهی آن.
با بهرام عطائیان یکییکی زنگ خانهها (بیشتر خانه پولدارها) را میزدیم و فلنگ را میبستیم.
یک روز یکی از همان همسایههای کلافه، مراقب و فالگوش پشت در خانهاش ایستاده بود. به محض این که دست من روی زنگ رفت در را باز کرد و مچم را گرفت.
یک آدم هیکلی و گنده که به چشم من به غول چراغ جادو میمانست.
با زور دستم را کشیدم و این بار هم قصر در رفتم.
حرفهای شده بودیم. هر دفعه به یک کوچه و محله ناشناس سرک میکشیدیم و زنگ میزدیم.
برای برگشتن ناچار بودیم از مسیر کوچهباغها مسافت زیادی را طی کنیم تا به خانه برسیم. آن وقت بود که میوههای رسیده و نرسیده و کال از دست ما در امان نبودند.
گناه ما کودکانه بود. اما همین مسیر از اراذل و اوباش پر بود که به هر خلافی دست می زدند.
در همین روزها با پنجهبوکس آشنا شدم تا برای دفاع از خودم در مواجهه با خطرات احتمالی به ویژه اراذل توی باغها از آن استفاده کنم.
باغها به گونهای به هم پیوسته و در هم تنیده بود که گاهی گم میشدیم ولی بالاخره راه پیدا می کردیم و از هر باغی هرچه دستمان میرسید و میلمان میکشید میخوردیم...
◀️ ادامه دارد ...
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/330
🖋سالن مطالعه، با کلی کتاب، مقاله و ... مفید و خواندنی
@salonemotalee
🌺🌺 پایـی که جا مانـد 🌺🌺
🇮🇷 قسمت نودم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/325
✒بعدازظهر بچهها کنار در ورودی کمپ جمع شده و بیرون را نگاه میکردند. چند ساختمان و سوله در ضلع جنوبشرقی کمپ ملحق قرار داشت. عراقیها یکی از سولههای اردوگاه ۱۵ را که در مجاورت کمپ ملحق قرار داشت، خالی کرده بودند. قبل از ظهر، تعدادی از کویتیها را آنجا آوردند. حدود دویست نفری میشدند. اول فکر میکردم شاید اسرای ایرانی باشند. سامی گفت: کویتیاند! دشداشهی سفید عربی تنشان بود.
نگهبانها بچهها را از جلوی در ورودی کمپ متفرق کردند. آنها سعی داشتند اسرا نفهمند آنها کویتیاند. از سامی پرسیدم: کویتیها در اردوگاه اسرای ایرانی چه میکنند؟ گفت: در حملهی ارتش ما به کویت، اینا مقاومت کردند! عراقیها تعدادی آمریکایی و انگلیسی مقیم کویت را نیز گروگان گرفته بودند.
صدام اعلام کرده بود که این گروگانها را به تأسیسات و مراکز مهم نظامی و غیر نظامی خواهد برد تا آمریکاییها و انگلیسیها نتوانند مراکز مهم نظامی عراق را بمباران کنند.
شب، حال نگهبانها حسابی گرفته شد. بعضیشان که روزهای پایانی خدمتشان را میگذراندند، ناراحت بودند. انگار نه انگار آنها بودند که پریروز هلهله و پایکوبی میکردند. کشورهای غربی و اروپایی حامی کویت، صدام را تهدید کرده بودند. مرخصی نظامیان عراقی لغو شده بود. کسانی که سالها بعد باید به خدمت سربازی میرفتند باید همان سال خودشان را به دایرهی وظیفهی عمومی عراق معرفی میکردند و به خدمت سربازی میرفتند. تلوزیون عراق طی اطلاعیهی رسمی از سوی فرماندهی ارتش عراق اعلام کرد: کلیهی سربازان عراقی که خدمت سربازیشان به اتمام رسیده و هماکنون در عراق به سر میبرند، یک هفته، و سربازانی که خدمت سربازیشان به سر رسیده و خارج از عراق به سر میبرند دو هفته مهلت دارند، خودشان را به آخرین یگان خدمتیشان معرفی کنند... سرپیچی از این دستور خیانت به ملت عراق است و عواقب بدی را به دنبال خواهد داشت. لحن اطلاعیه دستوری و تهدیدآمیز بود. اطلاعیه به مزاج نگهبانهای عراقی خوش نبود.
تا قبل از اشغال کویت، عراقیها میگفتند: ایران دشمن قسم خوردهی اعراب است. صدام در سالهای جنگ در سخنرانی هایش احساسات اعراب را تحریک میکرد که ایران دشمن اعراب است و عراق به نمایندگی از امت عرب با دشمن اعراب میجنگد! کشورهای عربی هم واقعاً باورشان شده بود صدام به نمایندگی از اعراب مقابل صدور انقلاب ایران میجنگد، به همین خاطر، شیوخ مرتجع کشورهای عربی با سرازیر کردن دلارهای خود به جیب رژیم بعثی عراق، صدام را به طور کامل تجهیز کرده بودند. صدامی که بعدها دامن خودشان را گرفت و بلای جانشان شد.
ستوان شفیق قاسم اقرار میکرد که چون ما با شما میجنگیم آمریکاییها حملهی اشتباهی جنگندهی عراقی به ناو آمریکایی را به مثابه زدن سیلی برادر کوچکتر به صورت برادر بزرگتر میدانستند. بیشتر از همه ستوان فاضل و جمیل تا قبل از اشغال کویت با اسرا بحث میکردند و میگفتند: شما ایرانیها دشمن اعرابید! آن روز به جمیل گفتم: شما که میگفتید ایران دشمن اعراب است؛ حالا با اشغال کویت توسط خودتون، ما دشمن اعرابیم یا شما؟! جمیل جوابی نداشت. دلم میخواست حرفهایی را که سالها در دلم مانده بود میگفتم. حاج حسین شکری به ستوان فاضل گفت: ما با حمایتمون از مردم فلسطین ثابت کردیم که دشمن اعراب نیستیم.
◀️ ادامه دارد . . .
از قسمت اول داستان نوجوان ۱۶ساله در زندان اسارت عراق، کتاب بینظیر "پایی که جا ماند":
https://eitaa.com/salonemotalee/111
مسئول کانال: Mehdi2506@
🌺🌺 پایـی که جا مانـد 🌺🌺
🇮🇷 قسمت نود و یکم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/327
✒قبل از ظهر امروز دوشنبه ۱۵ مرداد ۱۳۶۹ وسایلمان را جمع کردیم و روانهی سولهها شدیم. امروز برای همیشه از کمپ ملحق خارج شدیم. وقتی از ملحق میرفتم، تلخ و شیرین این کمپ برایم مجسم میشد. با این که خیلی این جا اذیت شده بودم، دلم برایش تنگ میشد!
وارد سوله که شدم، فهمیدم نامههایی که مخفیانه برای غلامرضا کریمی، رضا محمدی و علیاکبر فیض نوشته بودم، به دستشان نرسیده. به علیاکبر گفتم: مگه نامههامو دکتر مؤید بهت نداد؟! گفت: نه چیزی بهم نداد! گفتم: کپسول آنتیبیوتیک بهت نداد؟ گفت: چرا داد، دادمشون بچههایی که مریض بودن، خوردن! خندیدم.
علیاکبر میدانست بچهها در کپسول نامهنگاری میکنند. تصورش این بود که کپسولهایی که از طریق دکتر مؤید در اختیار او قرار داده میشود، نامه نیست. دکتر مؤید معاون درمانگاهِ اردوگاه بود. علیاکبر کپسولهایی را که علی جارلله به او داده بود، خوانده بود و نامه حساب میکرد. اما کپسولهای دکتر مؤید را به مریضها داده بود! روش نامهنگاری در کپسول های آنتیبیوتیک بهترین و مطمئن ترین بود. برای این کار ابتدا کپسولها را خالی میکردیم، زرورق سیگار را به شکلی میبریدیم که در داخل کپسولها جا شود. مطلب مورد دلخواه را مینوشتیم، داخل آن جا میدادیم و در کپسول را میبستیم. کپسولها از طریق دکتر مؤید، سامی و هر نگهبانی که رابطهی خوبی با ما داشتند، دست بچهها میرساندیم.
روز بعد عراقیها اجازه دادند مجروحین حمام کنند. در فصل تابستان با مشکل کمبود آب مواجه بودیم. به همراه مجروحین بیرون سوله سر صف ایستاده بودیم. یکی از نگهبانهای جدید الورود که تا امروز او را ندیده بودم به ما که از دیگران کم سن و سالتر بودیم، گفت: شما بچهها چرا اومدید جبهه؟ یاد صحبتها و آخرین مثال حسن بهشتیپور افتادم. به نگهبان تازه وارد گفتم: یکی از دوستانم یه مثال خوبی زد، فکر میکنم جواب سؤال شما هم باشه. بعد ادامه دادم: وقتی جایی از بدن انسان زخم میشه، میکروبها از اون محل به بدن حمله میکنن، همیشه میکروبها میخوان بدن آدمها رو نابود کنن. تو این بین گلبولهای سفید که در خون شناورند، آرپی جیزنها و تک تیر اندازهای بدن هستند. گلبولهای سفید از خودشون فداکاری نشون میدن، برای دفاع از جان و سلامت آدمها میکروبخواری میکنن و میکروبها رو نابود میکنن. ما در حملهی شما به کشورمون نقش گلبولهای سفید رو داشتیم. امیدوارم تونسته باشم منظور خودمو بیان کنم!
◀️ ادامه دارد . . .
از قسمت اول داستان نوجوان ۱۶ساله در زندان اسارت عراق، کتاب بینظیر "پایی که جا ماند":
https://eitaa.com/salonemotalee/111
مسئول کانال: Mehdi2506@
وقتی مهتاب گم شد 🇮🇷🇮🇷
✒قسمت پنجم؛
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/326
فصل اول
کوچه باغهای محله شترگلو(۳)
... مادربزرگم که شوق و علاقه مرا به پرسه در باغات میدید نصیحتم می کرد که؛
جمشید جان! ما خودمان در دره مرادبیک باغ داریم. هر وقت میخواهی بیا و هر چقدر میخواهی بخور ولی به باغ مردم دست درازی نکن.
وقتی پایم به باغ مادربزرگ - که حاجی جان صدایش میکردیم - می رسید، کمتر درختی از تاراج من بینصیب میماند. میخوردم تا جایی که دل درد می گرفتم. وقتی هم از خوردن کلافه می شدم، از درختهای راجی بلند بالا میرفتم و از آن بالا خودم را پرتاب می کردم.
مادر و مادربزرگم همچنان نگران روحیه ماجراجویانه و شلوغکاری من بودند. این را از حرف زدن مدام آنها با هم می فهمیدم. اما من کارم را می کردم.
به باغ آجی جان هم راضی نبودم چون در باغ او درخت گلابی نبود و من عاشق گلابی بودم. میوه ای که در باغ همسایه یعنی باغ غلام لبشکری پر بود.
غلام شکارچی قهاری بود که که با تفنگ ساچمهای پرنده شکار میکرد. اتفاقاً پارگی لب او از انفجار ساچمه جلوی دهانش ایجاد شده بود و اسم لب شکری را به او داده بود.
به هر صورت من در آرزوی چیدن گلابیهای سفید و آبدار از باغ بودم غلام در باغ زندگی می کرد و برای امنیت خود سه قلاده سگ سیاه و گنده در چند طرف باغ بسته بود پای غریبه که به باغ می رسید سگها عوعو و پارس میکردند و غلام لبشکری مثل اجل معلق سر وقت دزد و معتاد و هر نامحرمی که پا به باغ گذاشته بود میرسید.
من قلق و فرمول رد شدن و پنهان ماندن از چشم سگ ها تا رسیدن به درخت گلابی را می دانستم آرام روی زمین سر می خوردم مقداری سینهخیز میرفتم و از لابلای بوته ها میخزیدم تا میرسیدم به پای درخت ها.
البته سگها گاهی بوی غریبه را استشمام میکردند و با سر و صدا غلام را با ترک آلبالو بالای سرم میرساندند.
کمکم میوه دزدی من در باغ غلام لبشکری لو رفت و شکوائیه آقا غلام به مادر و مادربزرگم رسید. غیر از مادر و آجیجان، خالهام نیز از شیطنت من خسته و درمانده شده بود چون گاهی با پسرهای او حمید و مجید به سراغ میوه ها میرفتیم.
روزی در باغ آجی جان بودیم که خانه آمد و دامنش را جوری گرفته بود که انگار پر از میوه است داخل اتاق رفت و گفت بچه ها بیاید داخل از این سیبهای گلاب که چیدهام بخورید ما چهار نفر یعنی من و برادرم جعفر و پسرخالههایم حمید و مجید با شوق و ولع داخل خانه باغ دیدیم.
خاله به محض ورود ما در اتاق را محکم بست و چراغ را خاموش کرد. شصتم خبر داد که به جای سیب گلاب باید ترکه آلبالو بخوریم.
داخل دامنش شلاق و چوب بود. یکباره فریاد کشید: آبروی ما را شما میان در و همسایه بردید و با گریه توام با عصبانیت گفت؛ "چقدر می روید داخل باغ های مردم برای حرام خواری؟" و امانمان نداد ...
◀️ ادامه دارد ...
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/336
🖋سالن مطالعه، با کلی کتاب، مقاله و ... مفید و خواندنی
@salonemotalee
🌺🌺 پایـی که جا مانـد 🌺🌺
🇮🇷 قسمت نود و دوم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/329
✒نگهبان سکوت کرد و مانده بود چه بگوید. همیشه حسن بهشتیپور به ما تأکید میکرد، هر وقت عراقیها ازتون پرسیدند چرا اومدید جبهه، قضیهی گلبولهای سفید رو مطرح کنید. این صحبت بهشتیپور مرا یاد محمود آقاسی و شوخیهای بچههای تخریب در عملیات کربلای ۵ میانداخت. در المیمونه مقر سپاه چهارم عراق از صحبتهای محمود آقاسی استفاده کردم. وقتی نگهبانی که رافع نام داشت به صحبتها و بحثهایش ادامه داد، گفتم: من و بسیجیهای امثال من رو، عدنان خیرالله وزیر دفاع شما خوب میشناخت! جملهی عدنان خیرالله را برایش تکرار کردم: عدنان بعد از شکست حصر آبادان، در جمع نظامیان عراقی گفته بود: اگر ما نیروهایی مثل بسیجیهای ایرانی داشتیم جهان را تسخیر میکردیم!
این جملهی عدنان خیرالله را بارها و بارها از محمود آقاسی جانشین فرماندهی تخریب تیپ ۴۸ فتح در کردستان، قبل از این که برای عملیات نصر ۴ به عنوان تخریبچی گردانهای رزمی به گردانها اعزام شویم، شنیده بودم.
عصر قبل از اینکه سوت آمار به صدا درآید، از پشت سیمخاردار توپی سولهی سه، کریم را دیدم. او را که دیدم ظلمها و خیانت هایش برایم تداعی شد. خداوند، کریم را ذلیل کرده بود. او بعد از آن همه خوش خدمتیهایش به عراقیها، تاریخ مصرفش تمام شده بود. سال قبل که بچهها از دست او به ستوه آمده بودند، هنگام بازدید یکی از افسران عالیرتبه، از کریم شکایت کردند. افسر عراقی که آدم تأثیرگذار و منطقی بود، برای خواست اسرا ارزش قائل شد و دستور داد کریم از مسئولیت خلع و به جای دیگری تبعید شود. سروان خلیل علی رغم میل باطنیاش دستور مافوقش را اجرا کرد. امروز عصر شاهد بدبختی و ذلت او بودم. با وجود توهینها و خیانتهایش که از او دیده بودم، وقتی او را در محوطهی سوله پشت سیمهای خاردار تنها در حال قدم زدن دیدم، دلم برایش سوخت.
خیلی تنها و منزوی شده بود. او را صدا زدم و گفتم: کریم! من که تو رو بخشیدم، ولی بیا و به خاطر کارهای بدی که کردی، توبه کن و از بچههایی که بهشون ظلم کردی حلالیت بطلب! کریم خجالت میکشید نگاهم کند. جوابم را نداد. بچههای سولهی ۳ میگفتند: کریم از اعمال گذشتهاش پشیمان بود و اظهار ندامت کرد.¹
[۱] سالها بعد یک روز در خیابان نادری اهواز او را دیدم. صدایش زدم. ایستاد. مرا که دید تعجب کرد. ناراحت بود که در فهرست قرمز قرار گرفته؛ از دیدنم خوشحال نشد، وقتی بهش گفتم: کریم! چند پاکت سیگار برات بخرم، بدش آمد. بدون خداحافظی از من جدا شد و دیگر هیچوقت او را ندیدم.
◀️ ادامه دارد . . .
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/335
مسئول کانال: Mehdi2506@
🌺🌺 پایـی که جا مانـد 🌺🌺
🇮🇷 قسمت نود و سوم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/331
✒فرق یک زندانی عادی با یک اسیر جنگی در این است که زندانی معمولی میزان و مدت محکومیت خود را میداند، اما اسیر جنگی نه. به قول غلامرضا کریمی ما مثل یک بیمار سرطانی هستیم که پایان مرگ خود را نمیدانیم.
عراقیها گفته بودند ساعت ۹ صبح قرار است تلوزیون عراق خبر مهمی را اعلام کند. اهمیت ندادم. به بچهها گفتم: حتماً خبر مهمشان بعد از کویت تصرف عربستان است! بچهها جلو تلوزیون جمع شدند. خبر که اعلام شد، خشکم زد. هاج و واج بچهها را نگاه میکردم. این بار واقعاَ فکر میکردم خواب میبینم.
در زندگیام دو حادثهی باورنکردنی برایم پیش آمده بود؛ یکی اسیر شدنم، دیگری این خبر. عباس بهنام در حالی که میخندید و اشک میریخت، گفت: سید! بالاخره آزاد شدیم!
تصورم این بود که چند سال دیگر را مهمان عراق هستیم.
خبرنگار تلوزیون در حال قرائت نامه صدام، خطاب به آقای هاشمیرفسنجانی بود. وقتی بند چهار نامه، تبادل اسرای جنگی از تلوزیون قرائت شد، بچهها سر از پا نمیشناختند. بغض بچهها ترکید و کمتر کسی بود که اشک شوق نریزد. گویا تولدی دوباره بود. خوشحالترین خبر دوران عمرم را میشنیدم. خبری که آرزوی شنیدنش را داشتم. بعضی نگهبانها خوشحال بودند، اما بعضیشان نه. بچهها نماز شکر به جا آوردند. خود عراقیها هم شوکه بودند.
رژیم بعث عراق به خواستههای به حقمان تن داده بود. صدام در سپتامبر سال ۱۹۸۰ (۱۳۵۹) یادداشتی برای دولت ایران نوشت که قرارداد ۱۹۷۵ (۱۳۵۴) الجزایر از نظر بغداد معتبر نیست. او در ۲۶ شهریور ۱۳۵۹ عهدنامهی مرزی و حسن همجواری ۱۹۷۵ الجزایر را در پارلمان عراق در مقابل نمایندگان مجلس، خبرنگاران و رسانههای خبری با غرور و مستی پاره کرد و گفت این قرارداد را به رسمیت نمیشناسد! او میخواست نظام اسلامی را سرنگون کند، ژاندارم منطقه شود و رهبری جهان عرب را بعد از جمال عبدالناصر در سر میپروراند.
رهبری حضرت امام خمینی (ره)، وحدت و هوشیاری مردم، حضور به موقع مردم در صحنههای مختلف دفاع از کشور، خون شهدا، مجاهدت رزمندگان، ایثار جانبازان و صبر و استقامت آزادگان، خواب راحت را از چشمان صدام و اربابانش ربود و صدام را مجبور به پذیرش خواستههای به حق ایران کرد.
آخرهای شب، تعدادی از بچهها برای گرفتن انتقام سراغ جاسوسها و منافقان رفتند. بچهها قصد کشتن بعضیهاشان را داشتند. تعدادی از آنها جرمشان سنگین بود و جای ترحم و گذشتی نگذاشته بودند. با میانجیگری بزرگترهای اردوگاه بچهها کوتاه آمدند.
◀️ ادامه دارد . . .
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/337
مسئول کانال: Mehdi2506@
🇮🇷🇮🇷 وقتی مهتاب گم شد 🇮🇷🇮🇷
✒قسمت ششم؛
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/330
فصل اول
کوچه باغهای محله شترگلو (۴)
... شلاق میان هوا میچرخید و به جان و تن ما می نشست. فضای تاریک اتاق مجالی بود که من پشت یک صندوق میوه قایم شوم. صندوقی که پر بود از برگهای خشک شده زردآلو. و حالا هم کتک میخوردم هم برگه زردآلو.
حاجی جان اگر چه بهتر از بقیه به شیطنت های من واقف بود، نازم را میکشید و به من اعتماد میکرد.
یک شب منزل ما مهمانی بود و من باید وسیلهای را از باغ او به خانه میآوردم. مادربزرگم گفت: جمشید جان با احتیاط به باغ برو و وسیله را بردار و بیاور.
گفتم: چشم
از خانه ما در محله شترگلو تا باغ حدوداً ۴ کیلومتر بود و باید تمام مسیر را پیاده میرفتم و برمیگشتم.
از تاریکی شب و دوری راه نمیترسیدم ولی نگران همان اراذل اوباش بودم که باغ های خلوت پاتوق شان بود.
از قضا مسیر زیادی از راه را نرفته بودم که خودم را در حلقه محاصره ۵ نفر از آنها که هر کدام شان ده پانزده سال از من بزرگتر بودند دیدم.
یکی از آنها کارد داشت و عربده میکشید و فحش میداد.
جلوتر که آمد، دستم را داخل جیبم بردم.
می ترسیدم؛ اما جسارت هم داشتم و این دو یعنی ترس و جسارت با هم قاطی شد و دستم به پنجهبوکس رفت.
قدش خیلی بلندتر از من بود. پریدم و با پنجهبوکس ضربهای محکم وسط صورتش زدم.
جای معطلی نبود. اگر می ماندم تکهتکهام میکردند.
مثل تیری که از چلهی کمان رها شود دویدم و از چشمان آن گرگهای طماع دور شدم.
مادرم مرا در میدان روستای مراد بیک پیش یک بستنی فروش گذاشت که کار کنم بی جیره و مواجب؛ فقط با سهم هر روز یک بستنی.
اسم این اوستا هم آقا غلام بود. اسمش هیبت نام غلام لبشکری را داشت ولی اخلاقش مثل او نبود.
ملایمت او به من جسارت میداد که دور چشمش در یخچال را باز کنم و با کاردک به جان بستنی ها بیفتم. گاهی هم که میدانستم استاد غلام حالا حالاها آفتابی نمی شود، داخل یخچال میپریدم و آنقدر میخوردم که از دل درد میمردم.
تابستان تمام شد و من باز به مدرسه رفتم حالا کلاس دوم شده بودم.
با شروع سال تحصیلی چشمم به یک بوتهی هندوانه بود که فراش مدرسه گوشه حیاط لب خانهاش کاشته بود.
شاید هفته اول بود که به داد آن هندوانه رسیده هم رسیدم.
همان سال گفتند که فرح دیبا همسر شاه به همدان آمده و قرار است آپارتمانهای روبروی محله ما در کمال آباد را افتتاح کند.
باز رگ شیطنتم جنبید.
رفتم و دیدم خیابان را بستهاند و کارگران شهرداری آب و جارو میکنند و آن طرفتر گوش تا گوش صندلی چیدهاند.
هنوز مراسم شروع نشده بود، چون عده ای داشتند روی میزها میوه و شیرینی میچیدند آهسته آهسته رفتم زیر یک میز که رویش با رومیزی بلندی تزیین شده بود نشستم. دقایقی بعد کسی انگار داشت میوه و مشروب روی میز میچید.
بوی میوه ها را میشناختم. آرام گوشهی رومیزی را کشیدم که یک دفعه سیبهای سرخ و پرتقال ها از بالا ریختند کف خیابان.
سیبها میغلطیدند و چشم من دنبالشان بود و چشم کارگران دنبال من که آن زیر بودم.
با یک عده مامور کراواتی آمدند که اسلحه داشتند. مأموران مرا زیر مشت و لگد گرفتند.
آن روز اولین بار بود که اسلحه واقعی میدیدم ...
◀️ ادامه دارد ...
با ما همراه باشید با هر روز یک قسمت از داستان زندگی قهرمان ملی همدانی در کتاب "وقتی مهتاب گم شد"
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/343
🖋سالن مطالعه، با کلی کتاب، مقاله و ... مفید و خواندنی
@salonemotalee
🌺🌺 پایـی که جا مانـد 🌺🌺
🇮🇷 قسمت نود و چهارم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/335
✒پنج شنبه بیست وپنجم مرداد 1369- تکریت- اردوگاه16
عطیه که آدم نرمالی نبود از اینکه اسرای دو کشور آزاد می شدند خوشحال نبود. عطیه به بچه ها گفت:«خیلی خوشحال نباشید تا پاتون واردخاک کشورتون نشده خوشحالی نکنید. هرلحظه امکان داره صدام پشیمون بشه، تو عراق بمونید و مهمان کابل های ما باشید!»
هرچند عطیه دیگر مثل قبل نمی توانست از روی خشونت برخورد کند، اما جلوی مکنونات قلبی اش را هم نمیگرفت. اگر ازاد می شدیم بازار عطیه کساد میشد.
عطیه گفت: «شما مفقود الاثرها مشمول این نامه صدام نمی شید!» برای اینکه لج او را در آورده باشم، گفتم: «من به خود نامدم اینجا که به خود باز روم/انکه اورد مرا بازبرد در وطنم! خودتان ما رو آوردید اینجا، خودتون هم برامون میگردانید. » ناراحت شد، اما کاری به کارم نداشت.
به سید محمد شفاعت منش گفت: «خوشحالی که داری میری ایران؟» سید گفت:«ما سی ،چهل هزار اسیر ایرانی حاضریم در عراق بمونیم ،تا حق سی، چهل میلیون ایرانی در جنگی که شما شروع کردید، ثابت بشه !»
عطیه که از سابقه حاضر جوابی های سید محمد اطلاع داشت، بعد از چند فحش و ناسزا گفت: «اینا معلولاشونه، سالم هاشون دیگه چه جونورایی اند!»
به عطیه گفتم: «بالا خره زمستان رفت و روسیاهی به زغال ماند. مامیریم ایران ولی با کوله باری از خاطرات تلخ! چی می شد ما با خاطرات خوبی عراق رو ترک می کردیم و همیشه به نیکی از تون یاد می کردیم .»
امروز سروان عباس ،فرمانده جدید اردوگاه، به نگهبان ها رسما دستور داد کابل ها را دور بیندازند. نگهبانها حق نداشتند از کابل و باتوم استفاده کنند. عراقی ها نمیخواستند وقتی اسرای ایرانی به کشورشان بر میگردند، جای کابل و باتوم روی بدنشان باشد. و دوربین خبرنگاران روی بدن کبودشان متمرکز شود.
بعد از ظهر، سلوان سراغم امد واز من عذر خواهی کرد.دلش میخواست بداند آیا واقعا از ته قلب او را بخشیدهام یا نه؟ بهش گفتم : «سلوان! تو که این همه برات مهمه بدونی آیا اسیری مثل من از ته قلب تو را بخشیده یا نه ، چرا خوبی نکردی ؟!»
سلوان عذاب وجدان میکشید. از بچه ها حلالیت طلبید. من که از ته قلب سلوان را بخشیدم، اما ولید را نه. با اینکه بارها از او کتک خورده بودم. چندبار کمکم کرده بود. مخصوصا زمانی که خورش روی عکس صدام در صفحه اول روزنامه ریخته بودم ، به ماجدگفته بود کاری به کارم نداشته باشد. ماجد با غرور و نخوت به محمد کاظم بابایی که کنارم ایستاده بود،گفت:«من شما رو اذیت کردم، دست خودم نبود. اینجا ما وظیفهمون رو انجام میدادیم.»
محمد کاظم به ماجد گفت: «اشکالی نداره، نیش عقرب نه ازسرکین است/اقتضای طبیعتش این است.»
برخوردهای عطیه که یادم میآمد خندهام میگرفت. بارها پیش میآمد عطیه صدایم میزد و میگفت :« ها ناصر استخباراتی، من ازتو خیلی بدم میاد، انت حرس خمینی!»
میگفتم:«حالا باید چه کار کنم؟» پوتینش را جلوی دهانم میآورد و می گفت:«کفش منو گاز بگیر!» مدت ها قبل وقتی زیاد خیرهاش شدم، بهم گفت :«چیه؟» گفتم: «هیچی با یه من عسل هم نمیشه خوردت!»
عطیه واقعا قاطی داشت. بچه ها از انحراف چشم او خاطرات تلخی دارند. بارها کاردستمان داده بود. به شخص دیگری نگاه میکرد، اسیر دیگری را صدا می زد!
به همین خاطر، چون عطیه هنگام صدا زدن به فرد مورد نظر خود نگاه نمیکرد، همیشه شخص دیگری که نگاهش متوجه او بود در مقابلش حاضر می شد. عطیه به جان ان اسیر بیچاره میافتاد، کتکش میزد و میگفت: «تورو که صدا نزدم!» یا بر عکس شخصی را که صدا کرده بود هم کتک میزد .به او می گفت: «قشمار! چرا صدات زدم نیامدی؟»
◀️ ادامه دارد . . .
از قسمت اول داستان نوجوان ۱۶ساله در زندان اسارت عراق، کتاب بینظیر "پایی که جا ماند":
https://eitaa.com/salonemotalee/111
مسئول کانال: @mehdi2506
🌺🌺پایی که جاماند🌺🌺
🇮🇷 قسمت نود و پنجم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/337
✒شنبه بیست وهفتم مرداد ۱۳۶۰ - تکریت - اردوگاه ۱۶
امروز دهمین سالگرد حادثه " ده بزرگ" است. روز قبل اولین گروه از اسرای ایرانی به ایران برگشتند. هر سال ۲۷ مرداد ماه برای من روز تلخی است. ده سال قبل ،حادثه ده بزرگ رخ داد. حادثه ای که برای من جانگداز بود. هرسال در این روز خاطرات آن حادثه عذابم می دهد .گویا قرار بود امسال دراین روز کمتر به آن حادثه فکر کنم .لطف خدا را دراین روز شاهد بودم .خدا می خواست امسال با نامه ای که صدام نوشت و ازادی اسرای جنگی رسما اعلام شد، مرا خوشحال کند و اواخر مرداد ماه که برای من بدترین روز زندگی ام بود، بهترین روز زندگی ام باشد. خدا میخواست یک روزقبل از سالگرد ان حادثه تلخ، اولین گروه از اسرای ایرانی آزاد شوند وبه ایران برگردند تا من خوشحال شوم وبه این روز فکر نکنم ،یا کمتر فکر کنم .
راستش هیچ خبری به جز ازادی ،کام تلخ مرا از اواخر مرداد شیرین نمی کرد. من این لطف خدا را با تمام وجود لمس کردم .از بس خوشحال بودم سعی کردم به حادثه ده بزرگ فکر نکنم.از اینکه از زندان تکریت و از شر ولید خلاص می شدم ،خوشحال بودم.
دوشنبه بیست و نهم مرداد ۱۳۶۹ -تکریت-اردوگاه ۱۶
سروان عباس فرمانده اردوگاه به اتفاق افسر مسئول دایره توجیه سیاسی وارد اردوگاه شدند. دستورداد اسرا در محوطه اردوگاه جمع شوند. اسرا که جمع شدند شروع به سخنرانی کرد. صحبت هایش حساب شده بود. نمیدانم با چه رویی بعضی حرف ها را می زد. فرمانده اردوگاه از اسرا خواست ازآنچه در اردوگاه های عراق گذشته ، در ایران چیزی نگوییم.
او گفت: «کام خانواده هایتان رابا بیان خاطرات اسارت تلخ نکنید، به جای اینکه به فامیل ها دوستانتون بگید در اردوگاه ها چه گذشت، ازدواج کنید، به فکر تشکیل زندگی باشید ،خوش باشید بالا خره هرچه بود، گذشت. گذشته را باید فراموش کرد وبه تاریخ سپرد. خاطرات جنگ خوبش هم بد است. خاطرات جنگ تلخ است، زندگی را هم تلخ می کند!»
سروان عباس صحبت هایش رابا ذکر این جمله خاتمه داد: «تمام خاطرات تلخ دوران زندان را همین جا دفن کنید و بر گردید کشورتون!»
این کار برای من سخت تر از بقیه بود. تا امروز کدها و رمز های خاطرات فراموش نشدنی اسارت را ثبت کردهبودم. دوست داشتم دفترچه روز نوشت خاطراتم را برای یادگاری داشته باشم تاراحت تر بتوانم خاطراتم را برای دیگران تعریف کنم.
بعد از او افسر بعثی بخش توجیه سیاسی اردوگاه گفت: «ما با هم برادریم ، این جنگ را نا خواسته آمریکاییها بر ما تحمیل کردند، ما تاوان زیادی دادیم !»
سه شنبه سی ام مرداد ۱۳۶۹
تکریت -اردوگاه ۱۶
کاریکاتور یکی از اسرا باعث شد با وجود دستور سروان عباس، عراقی ها از کابل استفاده کنند. بعد از اینکه صدام طی نامه ای به آقای هاشمی رفسنجانی قرداد ۱۹۷۵ الجزایر را به رسمیت شناخته بود یک کاریکاتور، فضای سوله را به سمت خشونت و کابل برد. علی سعادتی گفت : «کاریکاتور کار مسعود شفاعت است.» کاریکاتور روی کاغذ پاکت سیمان کشیده شده بود. مسعود، لج نگهبان ها را در آورد. عراقی ها حق داشتند عصبانی شوند. سمت چپ کاریکاتور ، صدام در حالی که به توپ دوربرد تکیه داده بود و سران کشورهای آمریکا، شوروی و بعضی از کشورهای عربی مثل ملک فهد، حسنی مبارک و حسین اردنی، پشت سرش ایستاده بودند، قرداد ۱۹۷۵ الجزایر را پاره کرده بود .پایین کاریکاتور صدام ، نوشته شده بود: سال ۱۳۵۹ -قرداد ۱۹۷۵ الجزایر را قبول ندارم، خوزستان وشط العرب را ظرف سه روز از ایران خواهم گرفت .در طراحی سمت راست کاریکاتور اقای هاشمی رفسنجانی روی مبلی لم داده بود، دستش را جلو آورده بود ، صدام درحالی که قرداد ۱۹۷۵ الجزایر دستش بود، دست آقای رفسنجانی را می بوسید.
◀️ادامه دارد.....
از قسمت اول داستان نوجوان ۱۶ساله در زندان اسارت عراق، کتاب بینظیر "پایی که جا ماند":
https://eitaa.com/salonemotalee/111
مسئول کانال: @Mehdi2506
وقتی مهتاب گم شد 🇮🇷🇮🇷
✒قسمت هفتم؛
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/336
فصل اول
کوچه باغهای محله شترگلو (۵)
همهی قوم و خویش به مادرم گفتند که دوای درد این طفل بیقرار تو، رفتن به جلسات قرآن است.
مرا به جلسات آقای مسکین فرستادند.
جلسه هفتهای دو بار بود و مسافت منزل ما تا محل جلسه بسیار زیاد. اما شوق آشنایی با قرآن و احکام دین به ویژه نماز، من و بقیه هم سن و سالهایم را به جلسات کشاند.
در این جلسات با همان گروه بازیگوش باغ و محله همراه بودیم. با هم میخواندیم و با هم تمرین می کردیم.
یادم نمیرود که مادرم به من یاد داده بود که این آیه را زیاد تکرار کنم: "ربنا آتنا فی الدنیا حسنه و فی الآخره حسنه و فنا عذاب النار".
اتفاقاً روزی در جلسه، مربی از بچهها خواست اگر کسی آیه یا سوره جدیدی را حفظ کرده بخواند.
من بلند شدم و این آیه را اشتباه، پس و پیش خواندم و همه خندیدند.
من از خجالت آب شدم و همان جا جلسه را رها کردم.
وقتی با گریه به خانه میآمدم یک کیف جیبی پر از پول پیدا کردم با چشم های اشکی کیف را به مادرم دادم که به معتمد محلمان بدهد و گفتم دیگر به جلسه نمیروم.
مادرم گفت: جمشید جان از جلسه قرآن دلسرد نشو اگر تو امروز این کیف پر از پول را به صاحبش برمیگردانی، تاثیر همان جلسات قرآن و نماز است.
کلاس چهارم نوع بازی و سرگرمی من متفاوت شده بود. دوچرخه سواری، فوتبال و الک دولک، جای پرسه در باغات را گرفته بود.
درسم خیلی خوب نبود اما معلمان مثل گذشته از من شاکی بودند. تنها خطای من در ان سال، آن روز بود که یکی از معلمان مدرسه به من فحش داد و خواست پشت بندش لگدی هم بزند که خیلی تیز و فرز جاخالی دادم و زمین خورد. بچه ها خندیدند و من باز از مدرسه فرار کردم.
کلاس پنجم پایم به نماز و مسجد باز شد خیلی مراقب بودم که خطایی از من سر نزند به درسم فکر می کردم و به جلسه قرآن و گاهی به بازی فوتبال.
اما از بد حادثه، اتفاق و ماجرا سراغم میآمد و مرا باز به حاشیه میبرد.
یکی از این اتفاق های پیش بینی نشده، این بود که روزی تیم فوتبال محله رو به رو برای مسابقه آمدند آنها یک توپ تازه فوتبال به همراه داشتند.
سر نیمه که شد سه نفر از بچههای محل ما در گوشی به هم گفتند که توپ میهمان را بدزدند و بفروشند و از فروش آن سهمی هم به من بدهند.
توپ را دزدیدند بعد از بازی تیم میهمان در به در دنبال توپشان بودند. رفتم به اصل ماجرا و توطئه هم تیمیها را به آنها گفتم.
توپ به آنها برگشت، اما ماجرا به اینجا ختم نشد. فردا صبح زنگ خانه ما خورد.
همین که در را باز کردم سه هم تیمی خود را دیدم که دزدیشان را لو داده بودم.
دونفر پریدند و دستانم را از چپ و راست گرفتند و نفر سوم یا همان دزد اصلی و طراح توطئه با یک پنجه بوکس به وسط پیشانیم کوبید.
به ثانیه ای خون فوران کرد. دماغم از چند جا شکست.
مردم رسیدند و قبل از اطلاع به خانواده راهی بیمارستان شد.
همان شب پدرم به همدان رسید و چون فکر میکرد سهم من در این دعوا کمتر از طرف مقابل نیست به آزادی ضارب رضایت داد. اما اگر چه من پنجهبوکس را کنار گذاشته بودم، کینه او برای تلافی در دلم ماند.
◀️ ادامه دارد ...
با ما همراه باشید با خاطرات قهرمان ملی همدانی در کتاب "وقتی مهتاب گم شد"؛ قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/349
🖋سالن مطالعه، با کلی کتاب، مقاله و ... مفید و خواندنی
@salonemotalee
🌺🌺 پایـی که جا مانـد 🌺🌺
🇮🇷 قسمت نود و ششم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/335
✒قبل از ظهر مجروحین را در حیاط اردوگاه جمع کردند. نگهبانها گفتند: قرار است معلولین را زودتر از بقیه آزاد کنند. خوشحال بودم. از دوستانم خداحافظی کردم. قبل از این که سوار اتوبوس شوم، برای آخرین بار به محوطهی اردوگاه خیره شدم. تمام خاطراتم در مقابلم مجسم میشد. با این که سختی های زیادی کشیده بودم، تعلق خاصی به اردوگاه و کمپ ملحق داشتم. دلم گرفته بود. به در و دیوار و زمین خاکیاش عادت کرده بودم. میدانستم از اسرا که جدا شوم دیگر خیلی از آنها را نخواهم دید.
عراقیها میخواستند اسرای مجروح را از دیگر اسرای سالم جدا کنند تا در افکار عمومی کمتر زیر سؤال بروند. نمیخواستند رسانههای خبری جهان تصویر اسرای قطع عضو را در اردوگاه های مخفی تکریت در کنار اسرای سالم پخش کنند. از مدتها قبل نام و نامخانوادگی بیش از چهارصد اسیر را در لولهی عصایم جاسازی کرده بودم. اسرایی که قرار بود به محض آزادی مشخصاتشان را تحویل سازمان هلال احمر ایران بدهم، زودتر از من آزاد شدند.
اتوبوسها از پادگان صلاحالدین خارج شدند، بهترین لحظات زندگیام را سپری میکردم. تعدادی از نگهبانها از بچهها حلالیت طلبیدند. سامی، علی جارالله و دکتر مؤید هنگام خداحافظی با اشک بدرقهمان کردند. یکی از بهترین گلدوزیهایم را برای یادگاری به دکتر مؤید دادم. در بین نگهبانها ولید سعی نکرد و نخواست آزار و اذیتهایش را از دل من در آورد.
اتوبوس دژبانی پادگان صلاحالدین را پشت سر گذاشت. از تکریت که خارج شدم به دوسال قبل فکر میکردم، وقتی از همین جاده ما را به اردوگاه میآوردند. گنبد و بارگاه امامان شیعه حضرت امام علیالنقی (ع) و امام حسنعسکری(ع) را که دیدم اشکم درآمد.
نزدیک غروب اتوبوس حامل مجروحین وارد بیمارستان ۱۷ تموز شد. ما را به سالن بزرگی در گوشهای از بیمارستان انتقال دادند. وارد سالن که شدم، معلولین و مجروحین دیگر اردوگاههای تکریت آنجا بودند. گرسنه و تشنه بودیم. برخورد نگهبانهای بیمارستان بد نبود. آسایشگاه تلویزیون داشت. تا دیروقت بچهها بیدار بودند. آخرهای شب جعفر دولتی مقدم متن سخنرانیاش را تنظیم میکرد. جعفر گفت: آزاد که شدم قبل از خطبههای نماز جمعه زابل برای مردم شهرم سخنرانی میکنم! جعفر که روح حماسی و لطیفی داشت، گفت: به مردم زابل خواهم گفت: در شلمچه چه شد... خواهم گفت روح قاسم میرحسینی از بچههای زاهدان راضیه، خواهم گفت: ایران بی خمینی برای ما زندان است. ای کاش امام بود و ما بر میگشتیم!
امشب تصمیم گرفتم به محض این که آزاد شدم به یکی از مساجد شهرم بروم و از آن چه در اردوگاههای مخفی عراق گذشته بود، برای مردم حرف بزنم.
فردا صبح افسر عراقی که درجهی سروانی داشت وارد آسایشگاه شد. بعد از این که مشخصات فردیمان را نوشت، گفت: امروز و فردا صلیب سرخیها میآن این جا، شما حق ندارید بگید ما در تکریت با اسرای سالم زندگی میکردیم.
گفتم: بگیم کجا زندگی میکردیم؟ گفت: بگید ما تو همین بیمارستان زندگی میکردیم!
محمدکاظم بابایی گفت: سیدی! پایههای ستون ساختمان دروغ خیلی شلِ، زود فرو میریزه! چند روز بعد تعدادی از نظامیان عراقی که در جنگ کویت مجروح شده بودند را به بیمارستان ۱۷ تموز آوردند. گویا جوانان کویتی در قالب گروههای مقاومت با عراقیها به جنگ خیابانی پرداخته بودند. عصر در روزنامهی الثوره نقشهی جدیدی که کویت به عنوان استان نوزدهم ضمیمهی خاک عراق شده بود را دیدم. به شعبان نگهبان بخش گفتم: جوانان کویتی این نقشهها رو دیدن که مقاومت میکنن و با شما میجنگن.
در بین نگهبانهای بیمارستان، انور علاوی با ما رفیق شده بود. دوست داشت ایران بیاید. آدرس دو، سه نفرمان را نوشت. اهل کوت بود. میگفت پسر عمویم خلبان است، بارها و بارها اهواز و دزفول را بمباران کرده بود. آن طور که میگفت پسر عمویش در یک سانحهی رانندگی خانم و پسر ش را از دست داده بود. قضیهی تصادف پسرعموی خلبانش به سال ۱۹۶۸ یعنی سال ۱۳۶۵ بر میگشت. میگفت بعد از آن تصادف پسر عمویم سمیر میگوید: این تصادف انتقام خدا بود؛ خودش اقرار میکرد که من خون بیگناهان زیادی از غیر نظامیان خوزستانی را به زمین ریختهام.
شب جلوی تلوزیون عراق جمع شده بودیم و تبادل اسرای دو کشور را تماشا میکردیم. عراقیها از تلوزیون آسایشگاه ما استفاده میکردند، مثل کمپ ملحق. وقتی تلوزیون اسرای عراقی را نشان داد، عراقیها را خوشحال نمیدیدم. آنها نتوانستند مکنونات قبلیشان را از ما پنهان کنند. یکیشان گفت: ایرانیها از اسرای عراقی مشتی آخوند پرورش دادند!
◀️ ادامه دارد . . .
از قسمت اول داستان نوجوان ۱۶ساله در زندان اسارت عراق، کتاب بینظیر "پایی که جا ماند":
https://eitaa.com/salonemotalee/111
مسئول کانال: Mehdi2506@
🔴 پایـی که جا مانـد 🔴
🇮🇷 قسمت نود و هفتم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/344
✒صدام از اسرای عراقی به بمبهای اتم تعبیر کرده بود. اسرای عراقی همه پیراهن سفید آخوندی پوشیده بودند و بعضاً دکمهی آخر پیراهنشان را بسته بودند. نگهبانهای بیمارستان از این شکل لباس پوشیدنشان ناراحت بودند. میدانستند ایرانیها به اسرای عراقی رسیدگی کردهاند و برایشان کم نگذاشتهاند.
بیست ودو روز از تبادل اسرای دو کشور سپری میشد. روزانه قریب به هزار اسیر جنگی از هر کشور آزاد میشدند.
حوصله مان سر رفته بود. برای آزادی لحظه شماری میکردیم. سیزده روز قبل که ما را از تکریت آوردند، گفتند قرار است فردای همان روز آزاد شویم. صبح فردا، قبل از ورود نمایندگان صلیبسرخ، نظامیان اردوگاه ۱۳ رمادیه تهدیدمان کردند از زندگی نابسامان اردوگاه و سرنوشت کسانی که در اردوگاهها جان دادهاند، حرفی نزنیم. آنها گفتند: نمایندگان صلیب سرخ که رفتند، ما هستیم و شما، اگه حرف بزنید، نمیذاریم بروید ایران.
بازرسان با دیدن اسرای قطع عضو تعجب کردند! اردوگاه رمادیه ۱۳ محل نگهداری اسرایی بود که در جزیرهی مجنون اسیر شده بودند. دیوارهای رنگ و رو رفتهی اردوگاه پر از نوشتههای کج و معوج و اسامی و تاریخ های اسارت و شهرستان محل سکونت افراد بود. شب به دور از چشم نگهبانها شروع به نوشتن نامهای به آقای کورنیلیو سومارو - رئیس سازمان صلیبسرخ جهانی - کردم. میخواستم با این کار صدای مظلومیت اسرای مفقودالاثر را به گوششان رسانده باشم.
امروز سهشنبه اعضای صلیب سرخ برای تکمیل اطلاعاتشان به اردوگاه آمدند. یکی از مجروحین سراغشان رفت و نامهای داد. بازرسان که رفتند، نگهبانها سراغش آمدند و با لگد به جانش افتادند. میخواستند بدانند در نامه چه نوشته است. هر چه کتکش زدند چیزی نگفت. وقتی دژبانها رفتند حقیقت را به ما گفت: عراقیها حسین پیراینده بچهی سراب را در روزهایی که اسرای دو کشور مبادله میشدند، هدف گلوله قرار داده و شهید کردند. این اتفاق در اردوگاه ۱۸ بعقوبه رخ داد. میگفت: شهید پیراینده خوشحال بود که اسرای ایران و عراق آزاد میشوند، آن طور که او میگفت: شهید پیراینده نذر کرده بود، آزاد که شد از شهرستان سراب تا مشهد مقدس را پیاده به زیارت آقا علیبنموسالرضا (ع) برود!!
امروز صبح ، افسر عراقی که درجه سروانی داشت، وارد آسایشگاه شد. بعداز اینکه مشخصات فردی مان را نوشت، گفت: «امروز و فردا صلیب سرخی ها میان اینجا ،شما حق ندارید بگید ما در تکریت با اسرای سالم زندگی می کردیم .»
گفتم :«بگیم کجا زندگی می کردیم ؟» بگید ماتو همین بیمارستان زندگی می کردیم! محمد کاظم بابایی گفت :«سیدی! پایه های ستون ساختمان دروغ خیلی شل،زودفرو می ریزه!»
پنج شنبه هشتم شهریور 1369
رمادیه-بیمارستان17 تموز
امروز، تعدادی از نظامیان عراقی که در جنگ کویت مجروح شده بودند را به بیمارستان 17 تموز آوردند. گویا جوانان کویتی در قالب گروه های مقاومت با عراقی ها به جنگ خیا بانی پرداخته بودند. نگهبان بخش ما که شعبان نام داشت می گفت که این ها در منطقه جابریه کویت مجروح شده اند. عصر ،در روزنامه الثوره، نقشه جدیدی که کویت به عنوان استان نوزدهم ضمیمه خاک عراق شده بود را دیدم .در این نقشه کویت استان نوزدهم بود ،اما بخش های شمالی کویت شامل وربه وبوبیان به استان بصره ملحق شده بود.
به شعبان ،نگهبان بخش گفتم : «جوانان کویتی این نقشه ها رو دیدن که گروه های مقاومت تشکیل دادن و با شما می جنگن.»
شنبه دهم شهریور 1369
رمادیه -بیمارستان17 تموز
برای آزادی لحظه شماری می کنم. ساعتها و روز ها خیلی دیر میگذرد. سخت تر از روز هایی که خبری از آزادی نبود . اما عراقیها برای آزادیمان امروز و فردا می کنند.
روزانه حدود هزار اسیر از دو کشور آزاد می شوند.
قبل از ظهر، یکی از اسرای عراقی که گویا ده، دوازده روز قبل، از ایران آزاد شده بود آمد ه بود بیمارستان ،به زبان فارسی مسلط بود. در ادای بعضی کلمات مشکل داشت. نامش امجد بود. متوسط و صورت سبزه ای داشت. از قیافه اش پیدا بود در ایران به او خوش گذشته است. کت وشلوار سرمهای رنگی که ایرانی ها هنگام تبادل اسرا به او داده بودند، تنش بود. گویا قبل از اسارت در این بیمارستان کار میکرد. آمده بود سری بزند به محل کار قبلیاش. واردبیمارستان که شد همکارانش به او گفتند؛ تعدادی از اسرای معلول ایرانی اینجا هستند. سراغمان آمد. وقتی گفت در ایران اسیر بودم، احساس کردم بوی ایران میدهد.
◀️ادامه دارد....
قسمت اول داستان نوجوان ۱۶ساله در زندان اسارت عراق، کتاب بینظیر "پایی که جا ماند":
https://eitaa.com/salonemotalee/111
🌺🌺پایی که جاماند🌺🌺
🇮🇷 قسمت نود و هشتم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/345
✒از او پرسیدم : «شما را در ایران اذیت میکردن ؟»
گفت: «چرا این سئوال رو میپرسی؟»
گفتم :«منظوری دارم از این سئوال.»
گفت: «خدا میدونه ایران برای ما اسرای عراقی بهتر از عراق بود وخیلی از اسرا پناهنده شدند و در ایران ماندند. اگر بحث دلتنگی و دوری این سال ها نبود ایران میماندم .
بهش گفتم : «تو رو خدا این حرفا روبه این عراقی ها و این نگهبان ها بگو.اینا همیشه میگن شما اسرای مارا فلان کردید و تو ایران خورد و خوراک اسرای ما علف است.»
شبها، از تلویزیون عراق تبادل اسرا را تماشا میکردیم. ایرانی ها به اسرای عراقی کت و شلوار و پیراهنهای شیک داده بودند و عراقیها به اسرای ایرانی لباسهای نظامی آستین کوتاه خاکی که در انبار هایشان خاک میخورد!
دوشنبه دوازدهم شهریور 1369
رمادیه-بیمارستان17 تموز
قبل از ظهر، مجروحان دیگر اردوگاهها را آوردند. بین آن ها لطیف دهقان را دیدم. خیلی خوشحال شدم .به طرفش رفتم. بغلش کردم و به تلافی دو سالی که ندیده بودمش زیاد بوسیدمش. باور نمیکردم اورا ببینم. نصیحتهای دلسوزانهاش را در بیمارستان الرشید فراموش نکرده بودم. لطیف جملهای از صدام را برایم ترجمه کرد: «نحن مستعدون للحرب مع ایران، العراق مستعد الدفاع لحاکمیته ولشرف العراق؛
مااماده جنگ با ایران هستیم، عراق اماده هر نوع جنگی برای دفاع از حاکمیت و شرف خود است.»
این جمله. صفحه اول روزنامه القادسیه بود. روزنامه مربوط به سالها قبل بود. عراقی ها برای جلوگیری از نور خورشید، روزنامه را به شیشه پنجره چسبانده بودند. جمله صدام را یاداشت کردم .جمله مربوط به آوریل سال ۱۹۸۰ (۱۳۶۹) بود.
یاد جملهای افتادم که روی دیوار پادگان سپاه چهارم عراق در المیمونه نوشته شده بود:
«من یقاتل بشرف یستحق المجد؛ کسی که برای شرف می جنگد، مجد و عظمت سزاوار اوست.» وقتی لطیف این جمله رابه فارسی برایم ترجمه کرد، گفتم: «لطیف! ما که داریم ازاد میشیم، به این عراقیها بگو مگه کی به شرف و حاکمیت شما تجاوز کرده که صدام اینو گفته؟!»
گفت:
سید! مثل بیمارستان الرشید بغداد برامون شر چاق نکن و ماجراجویی نکن. نه به اون آهنگران خوندنت که کار دست من داد، نه به این ماجراجوییات. ول کن تو رو خدا، این چند روز مونده به ازادی درد سر درست نکن .بذار آزاد بشیم و از شرشون خلاص شیم!
از امجد پرسیدم: « اسرای آزاد شده عراقی رو چه کارشون می کنن؟ گفت: «خدا میدونه!» بعد ادامه داد: «افسر استخبارات گفت؛ اگر خانوادههاشون پیشتون اومدند و سراغ این اسرا رو گرفتند، شما اظهار بیاطلاعی کنید!»
بعدها شنیدم صدام گفته من با اسرای عراقی که در ایران مصاحبه کردهاند و با آبروی عراق در برابر مجوسهای ایرانی بازی کردهاند، حسابها دارم !
گفتم : «از اینکه واقعیت رو به مصاحبهگر ایرانی گفته بودند، پشیمان نبودند؟! نگفتند ای کاش هیچی نمیگفتیم تا حالا میرفتیم خونهمون و گرفتار استخبارات نمیشدیم؟!» مکثی کرد، آهی از ته دل کشید و گفت : «این چندسالی که ایران بودیم، خیلی چیزها برامون روشن شد. اسیرهای ما پشیمون نبودند که حقیقت رو گفتند. بعضی وقتها آدم رو برای گفتن حقیقت میکشند، زندان میکنند، کتک میزنند، تو عراق که این جوریه. این چیزها تو تاریخ عراق زیاده!»
امجد ادامه داد: « روزی که اسیر شدیم، دو نظامی بعثی که مجروح شده بودند وخون زیادی ازشان رفته بود، اجازه ندادند بهشان خون تزریق کنند. می گفتند: ما بمیریم اجازه نمیدهیم خون مجوس ها به بدنمان تزریق شود. یکی از همان بعثیها را در اردوگاه حشمتیه دیدم. بهم گفت: امجد ایرانیها ان طوری که تو عراق تبلیغ میکردن نیستن. خیلی آدمهای خوبیاند.»
انگار که با یک اسیر ایرانی حرف می زدم. قسممان داد چند روزی که در عراق هستیم از آنچه برایمان گفته، مخصوصا به پرسنل بیمارستان که بعضی از آنها همکارانش بودند، حرفی نزنیم. امجد ایرانیها را آدمهای باصداقت و راز نگهداری میدانست. به ما اعتماد کرده بود. او گفت: «چون ایرانی هستید این حرف ها را بهتون گفتم اگه عراقی بودید، بهتون اعتماد نمیکردم!»
◀️ادامه دارد.....
از قسمت اول داستان نوجوان ۱۶ساله در زندان اسارت عراق، کتاب بینظیر "پایی که جا ماند":
https://eitaa.com/salonemotalee/111
مسئول کانال: @mehdi2506
🌺🌺پایی که جاماند🌺🌺
🇮🇷 قسمت نود و نهم
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/347
آن طور که میگفت گویا در قرنطینه استخبارات، ماموران دنبال اسرایی میگشتند که سال ۱۳۶۲ در تظاهرات سراسری اسرای عراقی درخیابانهای تهران، علیه صدام شعار داده بودند.
عراقیها از روی فیلم تظاهرات آن روز، عده ای از اسرای عراقی را شناسایی و به استخبارت برده بودند. امجد گفت: «وارد عراق که شدیم، افسر ان عراقی گفتند بعضی از شماها در ایران با ابروی عراق و رئیس القائد صدام بازی کردید. بعثیها سراغ اسرای عراقی که ان سال ها درنماز جمعه تهران شرکت می کردند، نیز رفته بودند.»
حرف که میزد، نمیتوانست جلوی گریهاش را بگیرد. وقتی از وضعیت اسرای عراقی در ایران از او پرسیدم، گفت: «شما بوی ایران می دهید، دلم برای ایران تنگ میشه. الان که عراق هستم قدر ایران رو بهتر میدونم!»
اعضای صلیب سرخ درمورد وضعیت ما از عراقیها سئوال کردند و افسران عراقی جواب های بی سروته میدادند. افسران و نگهبان ها لحظهای بازرسان را رها نمیکردند. مواظب بودند حرفی خلاف میل و مصالح عراق نزنیم. دنبال فرصتی بودم تا نامهای به رئیس سازمان صلیب سرخ درباره آنچه در این مدت بر ما گذشته بود بنویسم. امید داشتم مفید واقع شود وروزی به عنوان یک سند از یک اسیر قطع عضو ایرانی در صلیب سرخ جهانی ثبت شود.
یکشنبه هیجدهم شهریور ۱۳۶۹
رمادیه - اردوگاه ۱۳
اردوگاه رمادیه ۱۳ ، محل نگهداری اسرایی بود که درجزیره مجنون به اسارت در آمده بودند. دیوارهای رنگ و رو رفته اردوگاه، پر از نوشتههای کج و معوج و اسامی و تاریخهای اسارت و شهرستان محل سکونت افراد بود. دوستان و همرزمانم که در پد خندق اسیر شده بودند، آنجا بودند. اردوگاه مرتبی بود. زیر نظرصلیب سرخ جهانی اداره میشد. بچه ها شانس آوردند، که صلیب سرخ انها را ثبت نام کرده بودند. نام تعدادی از دوستان و همشهریهایم را روی دیوار آسایشگاهها خواندم. زمان چه زود گذشت. انگار حماسه پد خندق همین دیروز بود!
شب از یکی از نگهبانها خودکار و کاغذ خواستم. ساعتی بعد سراغم آمد و خودکار و چند برگ کاغذ در اختیارم گذاشت. میخواستم به رئیس سازمان صلیب سرخ نامه بنویسم. به یکی از بچه ها که به زبان انگلیسی مسلط بود، گفتم.
دوشنبه نوزدهم شهریور ۱۳۶۹
رمادیه - اردوگاه ۱۳
غروب روز قبل که ماموران سازمان صلیب سرخ به اردوگاه آمدند، از یکشان پرسیدم: «رئیس سازمان صلیب سر خ جهانی کیه؟» او که سوئدی بود، گفت: "مستر کورنیلیو سومارو" شب، با کمک محمد کاظم بابایی و لطیف دهقان به دور از چشم نگهبانها شروع به نوشتن نامهای به اقای کورنیلیو سومارو کردم. می خواستم با این کار صدای مظلومیت اسرای مفقودالاثر را به گوششان رسانده باشم.
◀️ ادامه دارد...
قسمت اول داستان نوجوان ۱۶ساله در زندان اسارت عراق، کتاب بینظیر "پایی که جا ماند":
https://eitaa.com/salonemotalee/111
🇮🇷🇮🇷 وقتی مهتاب گم شد 🇮🇷🇮🇷
✒قسمت هشتم؛
قسمت قبل: https://eitaa.com/salonemotalee/343
فصل اول
کوچه باغهای محله شترگلو (۶)
... در سال ۱۳۵۷ تمام شهر ها آبستن یک حادثه تاریخی بزرگ به نام انقلاب بود. اتفاق بزرگی که امثال من برای تحقق آن از هر اقدامی فروگذار نمیکردیم.
در آن سالها در مدرسه هم معلم زن داشتیم و هم معلم مرد. با خانم معلمهای بیحجاب میانه خوبی نداشتم و به هر بهانهای اذیتشان میکردم. اما برای خانمهای محجبه احترام خاصی قائل بودم.
مردها نیز با همان شلوارهای پاچه گشاد و کراواتهای پهن و درازشان به دو طیف موافق و مخالف انقلاب تقسیم میشدند.
معلمهای ضد انقلاب بیشتر با کنایه مخالفت خود را با بروز انقلاب ابراز میکردند.
من و عده ای از دانش آموزان که سرمان برای به تعطیلی کشاندن مدرسه و به خیابان رفتن، درد میکرد، زنگ تفریح از دور میایستادیم و با تیروکمان پنجرهها و شیشههای کلاس و حتی دفتر را نشانه میگرفتیم.
مدرسه گاه و بی گاه تعطیل می شد اما من در هر وضعیتی خود را به خیل مردمی میرساندم که فریاد "یا مرگ یا خمینی" آنان هر کوی و برزنی را پر کرده بود.
وقتی به انبوه جمعیت می پیوستم انگار خود را پیدا میکردم، خود واقعیام را.
رحلت روحانی و فقیه یگانه شهر همدان "آیت الله آخوند ملاعلی معصومی" و تشییع ایشان مرحله جدیدی از حرکت مردم برای تحقق انقلاب بود که به تیراندازی رژیم شاه و درگیری خیابانی منجر شد.
آن روز ضرب اولین باتومهای پاسبانها را در حوالی امامزاده عبدالله نوش جان کردم و به تلافی آن به جان کیوسکهای تلفن و پارکومترها افتادم.
با کمک مردم مثل درخت آنها را تکان میدادیم و از بیخ میکندیم.
یادم نمیرود بانک سپه خیابان شورین را همان روز آتش زدیم. ساختمان دو طبقه بانک یک پارچه آتش شده بود و گرما و حرارت لاستیکهایی که جلوی بانک روشن کرده بودیم سوزش چشمهایمان را که از گازهای اشک آور میسوخت التیام می داد. در این ماجرا پسر خالهام حمید صلواتی همراهم من بود.
کار که به اینجا رسید نظامیان وابسته به حکومت شاه با تفنگ ژ۳ مردم را به گلوله بستند.
صدای سنگین و گوشخراش ژ۳ تمام خیابان را گرفته بود که سربها را به سینه میدوخت. پیر و جوان، زن و مرد هم آماج رگبار مأمورانی بودند که از فراز "کاخ دایی قاسم" به مردم تیراندازی میکردند.
من یاد گرفته بودم که وقتی وزوز تیرها به سمتم میآمد پشت دیوار یا درخت قایم میشدم رگبار که قطع میشد میپریدم وسط خیابان و شعار میدادم "قسم به خون شهدا شاه تو را میکشیم".
◀️ ادامه دارد ...
با ما همراه باشید با هر روز یک قسمت از داستان زندگی قهرمان ملی همدانی در کتاب "وقتی مهتاب گم شد"
قسمت بعد:https://eitaa.com/salonemotalee/351
🖋سالن مطالعه، با کلی کتاب، مقاله و ... مفید و خواندنی
@salonemotalee