صبح عاشوراے مهدے(؏ـج)
🌹 نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹 #آیه_های_جنون #قسمت_نود_و_پنجم #بخش_دوم ابروهایم را بالا میدهم:ا
🌹 نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_نود_و_پنجم
#بخش_سوم
لبخندش را مے خورد و چیزے نمے گوید،دو سہ دقیقہ بعد جلوے پاساژ میرسیم.
داخل شلوغ است و صداے همهمہ و خندہ بہ گوش مے رسد!
دست یاسین را رها میڪنم:خب داداشے تو برو!
لبش را ڪج مے ڪند:باشہ!
میخواهد وارد پاساژ بشود ڪہ سریع مے گویم:مراقب خودت باش! نیم ساعت دیگہ میام دنبالت همین جا باشیا!
سرش را بہ نشانہ ے مثبت تڪان میدهد،میخواهم عقب گرد ڪنم ڪہ دست هاے ظریفے از پشت روے چشم هایم مے نشیند!
متعجب دست هایم را بالا مے برم و روے دست هایش مے گذارم:شما؟!
صداے خندہ ے یلدا مے پیچد:خانم گرگہ!
مے خندم:سلام خانم گرگہ!
دست هایش را بر مے دارد و پر انرژے مے گوید:سلام!
بہ سمتش بر مے گردم و با ذوق در آغوشش مے ڪشم:سلام! خوبے؟! دلم برات یہ ذرہ شدہ بود!
محڪم مے فشاردم:آرہ معلومہ! از شرڪت نمے تونیم بندازیمت بیرون!
آرام مے خندم:نڪہ تو مدام خونہ ے مایے یا بهم زنگ میزنے؟!
لبخند دندان نمایے میزند:تو تلگرام ڪہ هستم!
دستش را پشت ڪمرم مے گذارد و ادامہ میدهد:دارے بر مے گردے خونہ؟!
لبخند تصنعے اے میزنم:نہ!
بہ یاسین اشارہ میڪنم:من ڪار دارم! یاسینو آوردم برہ پیش دوستاش!
یاسین سریع مے گوید:سلام!
یلدا مهربان نگاهش مے ڪند و دستش را بہ سمتش دراز مے ڪند:سلام عزیزم! چقدر شما شیرینے!
یاسین لبخند میزند:ممنون!
یلدا مے گوید:بیا بریم یہ نگاهے بنداز ببین چطورہ! بالاخرہ توام تو شرڪت بودے! بیا بچہ ها خوشحال میشن!
خودم را جمع میڪنم:نہ! ڪار دارم!
ابروهایش را بالا میدهد:ناز نڪن! دو دقیقہ بیا بریم! منم دیر رسیدم تنهام!
_بچہ هاے شرڪت هستن دیگہ!
مے خندد:با تو بیشتر بهم خوش میگذرہ!
بہ سمت پاساژ هلم مے دهد،لبم را مے گزم:اِ زشتہ یلدا!
بے توجہ دنبال خودش مے ڪشاندم،وارد پاساژ میشویم.
یاسین با ذوق دنبالمان مے آید،نگاهے بہ پاساژ مے اندازم ڪہ خیلے شیڪ و بزرگ است!
چهار طبقہ بہ نظر مے رسد،آفتاب از سقف شیشہ اے بہ داخل مے تابد و توجہ را جلب مے ڪند.
همہ در حال رفت و آمد هستند،یلدا بہ طبقہ ے دوم اشارہ مے ڪند:بچہ هاے شرڪت اونجان!
یاسین بہ سمت دوستانش مے رود ڪہ مشغول تماشاے شعبدہ بازے در وسط پاساژ هستند.
همراہ یلدا بہ سمت پلہ برقے مے رویم،بہ طبقہ ے دوم مے رسیم.
با چند نفر از بچہ هاے شرڪت سلام و احوال پرسے میڪنم. نگاهم بہ روزبہ مے افتد ڪہ مشغول صحبت با یڪ زن و مرد میانسال است.
لیوان آبمیوہ اش را با یڪ دست گرفتہ و لبخند خاصے بہ لب دارد!
حواسش بہ ما نیست،بچہ ها از پاساژ و زحمتے ڪہ ڪشیدہ اند تعریف مے ڪنند.
ساڪت نگاهشان مے ڪنم،بہ طبقہ ے سوم مے روند و با دقت همہ جا را از زیر نظر مے گذرانند.
یلدا هم سرش گرم شدہ،بہ سمت نردہ هاے شیشہ اے مے روم و نگاهے بہ طبقہ ے دوم مے اندازم.
_نیوفتے؟!
متعجب و با استرس سر بر مے گردانم،شهاب لبخند بہ لب در چند قدمے ام ایستادہ.
شلوار جین مشڪے رنگے همراہ پیراهنے سفید بہ تن ڪردہ.
لیوان آبمیوہ اش را نزدیڪ لب هایش مے برد و چند جرعہ مے نوشد،همانطور ڪہ آبمیوہ اش را مے نوشد لیوان آبمیوہ ے دیگرے ڪہ در دست دارد بہ سمتم مے گیرد.
نگاهے بہ لیوان آبمیوہ مے اندازم و از دستش نمے گیرم.
لیوان را از لب هایش جدا مے ڪند،پوزخند میزند:نترس توش سم نریختم! فشارت میوفتہ برات خوبہ!
چند قدم فاصلہ مے گیرم:لازم نیست شما نگران فشار من باشے!
نگاهے بہ دور تا دور پاساژ مے اندازد و مے گوید:هرچند روزبہ و فرزاد راضے نبودن اما من بہ دعوت ساجدے بزرگ اینجام! ڪم براے اینجا زحمت نڪشیدم!
دوبارہ لیوان را مقابلم مے گیرد:از قصد اینجا رو انتخاب ڪردہ بودم!
چند نفر نگاهمان مے ڪند،بخاطرہ نگاہ هاے خیرہ لیوان را از دستش میگیرم اما نمے نوشم!
سنگینے نگاہ ڪسے را حس میڪنم،بے اختیار سر بر مے گردانم.
روزبہ با اخم بہ من و شهاب دوختہ! نگاهم را از روزبہ مے گیرم.
ادامه دارد...
🍃🍃🍃🍃
✍نویسنده: #لیلی_سلطانی
🌹 نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_نود_و_پنجم
#بخش_چهارم
میخواهم براے رفتن قدم بردارم ڪہ شهاب سبزے چشم هایش را بہ چشم هایم مے دوزد:بهت گفتہ؟!
متعجب نگاهش میڪنم،با سر بہ سمت روزبہ اشارہ مے ڪند:روزبہ! گفتہ من ازش خواستہ بودم استخدامت ڪنہ؟!
قلبم مے لرزد اما باور نمے ڪنم،دوبارہ قصد میڪنم براے رفتن ڪہ مے گوید:پس نگفتہ! همہ تعجب ڪردہ بودن چرا روزبہ تو رو استخدام ڪردہ! نہ تجربہ داشتے! نہ مدرڪ! نہ مثل مطهرہ پارتے!
هیچوقت از خودت نپرسیدے چرا استخدامت ڪرد؟!
آب دهانم را با شدت فرو میدهم و چیزے نمے گویم،نگاہ سردش را بہ چشم هایم مے دوزد! تیر خلاص را مے زند!
_مادرمو ڪہ دیدے! مادرمو ڪہ میشناسے! میدونے ڪہ چقدر برام مهمہ! بہ جونش قسم من ازش خواستم استخدامت ڪنہ!
لیوان آبمیوہ از دستم مے افتد،صداے شڪستنش در گوشم مے پیچد!
بدنم سست میشود! نگاہ متعجب چند نفر رویمان میخڪوب میشود!
نفس عمیقے میڪشم و نگاهم را بہ روزبہ مے دوزم ڪہ بہ ما چشم دوختہ!
پایم را روے شیشہ هاے شڪستہ میگذارم،صداے قدم هاے ڪسے پشت سرم مے پیچد.
با عجلہ بہ سمت پلہ برقے ها مے روم،از خودم بدم مے آید! از حماقتم بدم مے آید!
صداے عصبے روزبہ مے پیچد:چے بهش گفتے؟!
با عجلہ از پلہ هاے برقے پایین مے دوم،صداے قدم هاے تندش پشت سرم مے پیچد!
مے خواندم:آیہ! وایسا! آیہ!
بے توجہ بہ نگاہ هاے خیرہ بہ سمت در مے روم،بلند مے گوید:زشتہ صدام برہ بالا میگم وایسا! شهاب بهت چے گفت؟!
بہ سمتش بر مے گردم،تمام تنم مے لرزد!
با چهرہ اے بر افروختہ مقابلم ایستادہ و نگاهش روے تمام اجزاے صورتم مے لغزد!
در چشم هایش دلتنگے را مے بینم! پوزخند میزنم:چیزے ڪہ باید میگفتو گفت! بہ اندازہ ے ڪافے بہ دوستت ڪمڪ ڪردے نمایش بسہ!
با حرص مے گوید:چے میگے تو؟!
دوبارہ پوزخند میزنم و بے توجہ رو بر مے گردانم،اگر ڪمے دیگر بمانم منفجر میشوم! مثل ڪوہ آتشفشان!
از پشت چادرم را مے ڪشد:جوابمو بدہ! چے بهت گفت ڪہ بہ هم ریختے؟!
با حرص بہ سمتش برمے گردم و چادرم را از دستش مے ڪشم:حد خودتو بدون!
انگشت اشارہ اش را بہ سمتم مے گیرد،صورتش سرخ شدہ و رگ هاے گردنش متورم!
_من آدم آرومے ام اما تا وقتے ڪسے نخواد آرامشمو بہ هم بریزہ! آدم ملاحظہ گرے ام تا وقتے کسی نخواد با آبروم بازے ڪنہ! شهاب پاشو روے این دو تا گذاشتہ! آب از سرم گذشتہ!
اگہ نگے چے گفت همین الان میرم وسط پاساژ انقدر میزنمش ڪہ با دهن پر خونو نیمہ جون خودش بگہ چہ چرت و پرتایے گفتہ!
سرد نگاهش میڪنم:ڪسے با آرامش شما ڪار ندارہ! راجع بہ خودم بود!
بلند و محڪم مے گوید:آرامش من یعنے تو! بفهم!
سرد نگاهش میڪنم:دروغگو!
صورتش سرخ تر میشود،لبش را بہ دندان مے گیرد و وارد پاساژ میشود!
چند ثانیہ بعد صداے همهمہ از داخل پاساژ بلند میشود...
با ترس از پشت شیشہ بہ داخل چشم مے دوزم.
روزبہ ڪتش را بہ دست مهندس تقوے مے دهد و بہ سمت شهاب مے رود!
دستش را مے گیرد و با عجلہ بہ سمت در پشتے مے بردش...فرزاد سریع بہ دنبالش مے رود!
مضطرب بہ سمت ڪوچہ مان راہ مے افتم...
❤️نمازم را ادا ڪردم
بہ تڪبیر دو چشمانت
مگر در عمق چشمانت
موذن زادہ را دارے!؟❤️
#لاادرے
ادامه دارد...
🍃🍃🍃🍃
✍نویسنده: #لیلی_سلطانی
صبح عاشوراے مهدے(؏ـج)
#حدیث 🌹پیامبر اکرم ص: 🌷هرجوان مومنی که قرآن بخواند،قرآن باگوشت و خون او در می آمیزد و خداوند او ر
#حدیث
امام على عليه السلام :
در ماه رمضان، بسيار استغفار و دعا كنيد؛ زيرا با دعا از شما دفعِ بلا مى شود و با استغفار، گناهانتان پاك مى گردد
کافی، جلد4، صفحه88
🆔 @tark_gonah_1
صبح عاشوراے مهدے(؏ـج)
#حدیث 🌹پیامبر اکرم ص: 🌷هرجوان مومنی که قرآن بخواند،قرآن باگوشت و خون او در می آمیزد و خداوند او ر
#حدیث
امام على عليه السلام :
در ماه رمضان، بسيار استغفار و دعا كنيد؛ زيرا با دعا از شما دفعِ بلا مى شود و با استغفار، گناهانتان پاك مى گردد
کافی، جلد4، صفحه88
🆔 @tark_gonah_1
صبح عاشوراے مهدے(؏ـج)
🌷امام موسی کاظم ع: 🍀دعوة الصائم تستجاب عند افطاره؛ 🌹دعاى شخص روزه دار هنگام افطار مستجاب مى شود.
🌷امام موسی کاظم علیه السلام:
🍀دعوة الصائم تستجاب عند افطاره؛
🌹دعاى شخص روزه دار هنگام افطار مستجاب مى شود.
📚بحار الانوار ج ۹۲ ص ۲۵۵ و مکارم الاخلاق ص۲۷
و روایتی دیگر از امام کاظم ع :
👇🌷👇
هر که در هنگام #افطار این #دعا را
اَللّهُمَّ لَکَ صُمتُ
وَعَلى رِزقِکَ اَفْطَرتُ
وَعَلَیْکَ تَوَکَّلتُ
را بخواند، #خداوند به او #ثواب هر کسى را که در این روز #روزه داشته عطا کند.
خدایا براى تو روزه گرفتم
و با روزى تو افطار کنم
و بر تو توکل می کنم
📚#اقبال_الاعمال،ج۱،ص ۱۱۳
#اللهم_عجل_لولیک_فرج
🌷❤در این ماه مبارک؛ خصوصا در لحظه ی افطار ما رو از دعای خیرتان محروم نکنید ❤🌷
#التماس_دعا
👉 🆔 @tark_gonah_1
صبح عاشوراے مهدے(؏ـج)
📌 #طرح_مهدوی 📝 #رمضان ( #دعای_افتتاح ) 🔆 امام زمان فرمودند: دعای افتتاح را در تمام شب های ماه رمضان
📌 #طرح_مهدوی
📝 #رمضان ( #دعای_افتتاح )
🔹 و أَیِّدْهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ
🔆 بار الها، (امام زمان را) با روح القُدُس تأییدش کن
@tark_gonah_1
13.28M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🎥 عهد شکنی با امام زمان (عج)
👤استاد احسان عبادی
🆔 @tark_gonah_1
1526812796255.mp3
4.12M
#جزء_خوانی (ویژه رمضان)
⭕️ جزء چهارم
👤 استاد معتز آقائی
🆔 @tark_gonah_1
صبح عاشوراے مهدے(؏ـج)
🌹 نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹 #آیه_های_جنون #قسمت_نود_و_پنجم #بخش_چهارم میخواهم براے رفتن قدم
🌹 نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم 🌹
#آیه_های_جنون
#قسمت_نود_و_ششم
#بخش_اول
با ترس از پشت شیشہ بہ داخل چشم مے دوزم.
روزبہ ڪتش را بہ دست مهندس تقوے مے دهد و بہ سمت شهاب مے رود!
دستش را مے گیرد و با عجلہ بہ سمت در پشتے مے بردش...فرزاد سریع بہ دنبالش مے رود!
مضطرب بہ سمت ڪوچہ مان راہ مے افتم...
با قدم هاے بلند خودم را نزدیڪ ڪوچہ مے رسانم ڪہ یاسین با عجلہ بہ سمتم مے دود و گوشہ ے چادرم را محڪم میان مشتش مے گیرد.
چشم هایش ترسیدہ اند:چے شدہ آبجے؟! چرا دوییدے بیرون؟!
دستش را مے گیرم:هیچے یاسین!
_مگہ من بچہ ام جواب سر بالا میدے؟!
پوفے میڪنم:الان اصلا حوصلہ ے یڪے بہ دو ڪردن ندارما!
چند نفر از همسایہ ها ایستادہ اند و متعجب بہ نقطہ اے خیرہ شدہ اند!
لبم را بہ دندان مے گیرم و از میان شان عبور میڪنم،یاسین هم پشت سرم مے آید.
روزبہ یقہ ے پیراهن شهاب را گرفتہ و بہ دیوار چسباندہ! فرزاد سعے دارد از هم جدایشان ڪند!
شهاب خونسرد ایستادہ و لبخند ڪجے ڪنج لبش دیدہ میشود! خوب میداند این حالتش آدم را بیشتر عصبے مے ڪند!
صورت روزبہ را نمے بینم،بلند مے گوید:شهاب! خوب میدونے من با بقیہ یہ فرق بزرگ دارم! اگہ بخواے با منم بازے ڪن مے سوزنمت!
سپس یقہ اش را رها مے ڪند و انگشت اشارہ اش را بہ سمتش مے گیرد:پس بڪش ڪنار!
شهاب پوزخند میزند:خیلے براش جوش میزنے!
فرزاد سریع مے گوید:بس ڪن دیگہ! حداقل حرمت نون و نمڪے ڪہ باهم خوردیمو نگہ دار!
سپس با آرامش رو بہ روزبہ ادامہ میدهد:همہ دارن نگاہ میڪنن! تو پاساژ نمیدونے چہ ولولہ اے افتادہ؟! آبرومون رفت! ڪارمندا دارن پچ پچ میڪنن!
روزبہ دستش را میان موهایش مے برد و نفس عمیقے میڪشد.
شهاب نگاهش را بہ من مے دوزد،تنم یخ مے زند!
مے ترسم جلوے همسایہ ها حرف نامربوطے بزند یا اسمے از من ببرد!
سرفہ اے مے ڪنم و سریع ڪلید را در قفل در مے چرخانم و وارد حیاط میشوم،یاسین را هم داخل میڪشم،در را نیمہ مے بندم و مے ایستم.
ڪمے از صورت شهاب و فرزاد را مے بینم،روزبہ همچنان پشت بہ من ایستادہ.
صداے مادرم از پشت سر مے آید:بہ چے نگاہ میڪنے؟!
نفس بلندے میڪشم و سرم را برمے گردانم:هیچے! دعوا شدہ!
ابروهایش را بالا میدهد:از ڪے تا حالا وایمیسے دعوا تماشا مے ڪنے؟!
دوست ندارم شهاب را ببیند و داغ دلش تازہ شود،نگاهے بہ بیرون مے اندازم،روزبہ بہ طرفم سر بر مے گرداند اما نگاهم نمے ڪند!
فرزاد دستش را روے شانہ اش مے گذارد:الان برات آب میارم! یڪم هوا بخور بعد بیا داخل!
اخم غلیظے تحویل شهاب مے دهد:بهترہ برے! اگہ بخاطرہ حرف بابام نبود...
حرفش را ادامہ نمے دهد،محڪم با دست بہ تخت سینہ ے شهاب مے ڪوبد:بہ اندازہ ے ڪافے بہ زندگے همہ مون گند زدے! خب تموم شد برو!
حالت چشم هاے شهاب ترسناڪ میشود،سریع در را مے بندم.
مادرم اخم غلیظے تحویلم مے دهد و چیزے نمے گوید،سریع رویش را بر مے گرداند و وارد خانہ میشود.
نفسم را با شدت بیرون میدهم،یاسین با اخم نگاهم مے ڪند!
توجهے نمے ڪنم و چادرم را از روے سرم برمیدارم،صداے زنگ موبایلم بلند میشود.
نگاهے بہ نام تماس گیرندہ مے اندازم،نام یلدا روے صفحہ نقش بستہ!
دوبارہ موبایل را داخل جیبم مانتویم برمے گردانم،حوصلہ ے بیست سوالے ندارم!
گردنم را تڪان میدهم،صداے شڪستن استخوان هایش حالم را جا مے آورد!
وارد خانہ میشوم،مادرم با حرص مشغول خورد ڪردن هویج است!
بہ سمتش مے روم و روسرے ام را برمیدارم،همانطور ڪہ دڪمہ هاے مانتویم را باز میڪنم مے گویم:بدہ من خورد میڪنم!
بدون اینڪہ نگاهم ڪند جواب میدهد:نمیخواد!
مے خندم:بہ قول خودت دیگہ بیست سالمہ! تمام هنرم تو آشپزے نیمرو و املت پختنہ!
جوابے نمیدهد،مانتویم را از تنم در مے آورم و صندلے رو بہ رویے اش را عقب میڪشم.
_سر چے بحثشون شدہ بود؟!
گلویم را صاف مے ڪنم و جوابے نمے دهم،هویج بیچارہ را رها مے ڪند و چشم هایش را بہ صورتم مے دوزد:سر تو؟!
_اختلاف بین خودشون بود!
_بین خودشون شامل تو نمیشہ؟!
_نہ! نمیشہ!
پوفے مے ڪند:خدا عاقبتونو ختم بہ خیر ڪنہ!
دوبارہ بہ جان هویج مے افتد!
_فرزانہ زنگ زدہ بود!
ڪنجڪاو نگاهش میڪنم:خب!
آهستہ مے گوید:میپرسید تو برنامہ ے خاصے براے دومین سالگرد هادے ندارے؟! گفت یہ سرے بهشون بزنے!
انگشت هایم را در هم قفل میڪنم:هنوز یہ ماہ موندہ! تو چے گفتے؟!
_گفتم بهش میگم!
_خب چرا بہ خودم زنگ نزد؟!
خورد ڪردن هویج تمام میشود،چاقو را روے تختہ ے چوبے میگذارد.
با دقت نگاهم میڪند:چون برنامہ ریزے براے سالگرد هادے بهونہ بود! برات خواستگار پیدا ڪردن!
اخم هایم در هم مے رود:براے من؟!
_آرہ براے تو!
ادامه دارد...
🍃🍃🍃🍃
✍نویسنده: #لیلی_سلطانی