نقد یکی از روایات تحریف قرآن در دلائل الإمامة https://alasar.blog.ir/1401/02/05/dalael4 @gholow

🌀ظهور امیرالمؤمنین در ادوار پیشین؛ بررسی موردی: داستان فرعون و فارِس یکی از انگاره‌های غالیانه درباره امیرالمؤمنین (ع)، ظهور ایشان در امم پیشین به صورت‌های مختلف است. داستان‌های زیادی در این باره شکل گرفته که بازگشت آن‌ها به خداانگاریِ امیرالمؤمنین (ع) و نگاه تناسخی و ادواری به عالم است. این داستان‌ها یا در کتب غلات نقل شده یا در کتبی که واسطه انتقالِ روایاتِ غلات به منابعِ شیعه بوده‌اند. مثلاً مشارق أنوار الیقین رجب برسی، تعدادی از این داستان‌ها را در خود جای داده است. یکی از این داستان‌ها چنین است: «موسی و هارون وارد کاخ فرعون شدند و از او احساس ترس کردند. ناگهان سوارکاری پیشاپیش آن دو پیدا شد که بر تنش لباسی از طلا و در دستش شمشیری از طلا بود؛ و فرعون طلا دوست داشت. سوارکار به فرعون گفت: این دو را اجابت کن و گر نه تو را می‌کشم. فرعون نگران شد و به موسی و هارون گفت: فردا نزد من بازآیید. وقتی آن دو رفتند، دربان‌ها را صدا زد و توبیخشان کرد و گفت: چگونه این سوارکار بدون اذن بر من وارد شد؟ دربان‌ها به عزت فرعون سوگند خوردند که جز این دو نفر کسی وارد نشدند. آن سوارکار، مثال علی (ع) بود که خداوند با آن پیامبران را پنهانی و محمد (ص) را آشکارا یاری کرد؛ زیرا او بزرگترین کلمه خدا است  که خداوند در هر صورتی خواسته برای دوستانش آشکار کرده و با آن یاریشان کرده است.» 📘مشارق أنوار اليقين، ص۱۲۷، با اندکی تصرف در ترجمه متأسفانه این داستان به آثار سید هاشم بحرانی (البرهان، ج۴، ص۲۶۵؛ حلیة الأبرار، ص۱۶؛ مدینة المعاجز، ج۱، ص۱۴۳) و برخی منابع متأخر راه یافته است. برسی پس از آوردن این داستان، ادعا می‌کند که ابن عباس در تفسیر آیه «وَ نَجْعَلُ لَكُما سُلْطاناً فَلا يَصِلُونَ إِلَيْكُما بِآياتِنا» گفته است: بزرگترین نشانه موسی و هارون، همین سوارکار بود! (مشارق أنوار اليقين، ص۱۲۸) این تفسیر از ابن عباس جای دیگری یافت نشد و بدون شک ساختگی است. میرزا شریف شیروانی در این باره می‌نویسد: «این روایت موضوع است و در کلام احدی از علما و رُوات نیست، و نسبت آن به ابن عباس بهتان است.» 📘مرغم الغلاة، ص۱۴۲ قبلا نشان داده‌ایم که رجب برسی روایاتِ بسیاری به ابن عباس نسبت داده كه از دیگران سرقت كرده است: https://eitaa.com/Gholow/441 🔸اما اصل این داستان از کجا آمده است؟ چنان که می‌دانیم رجب برسی واسطه انتقال بسیاری از آموزه‌های فرقه‌ای غلات قدیم بوده است. پیش از رجب برسی (قرن ۸ ق)، میمون طبرانی (د. ۴۲۶ ق) که از مهم‌‎ترین نویسندگان و رهبران غلات نصیری است (اکبری، نصیریه، ص۲۵۰) این داستان را در «الرد علی المرتدّ» آورده است. به گفته میمون طبرانی، این داستان را ابو علی اسماعیل بن علی قمی در کتاب الظهورات به روایت از مفضل بن عمر نقل کرده است (الرد علی المرتد، ص۱۳۰، ج۱۱ سلسله تراث علوی). اسماعیل بن علی قمی، شاگرد علی بن حسکة و از بزرگان و مشاهیر غلات خطابیه و به ویژه مخمسه است (اکبری، نصیریه، ص۵۴). کتاب الظهورات نیز اثری غالیانه بوده که بعضاً مانندِ بسیاری دیگر از مجموعه‌های غالیانه به مفضل بن عمر منسوب شده است (اکبری، نصیریه، ص۱۷۷). موضوع این کتاب با توجه به مطالبی که از آن نقل شده، احتمالاً ظهور معنی (= ذات خداوند که در نگاه غلات همان امیرالمؤمنین (ع) است) در قالب بشر در زمان‌های مختلف بوده است (طبرانی، الرد علی المرتد، ص۱۳۵؛ طبرانی، البحث والدلالة، ۲۰۱۶م، ص۵۰؛ طبرانی، الجوهریة، ۲۰۱۶م، ص۳۵). داستانی که طبرانی از اسماعیل بن علی قمی نقل کرده، نسبت به نقل خلاصه‌شده برسی، جزئیات بیشتری دارد که به شناخت ریشه تناسخی و تألیهی آن کمک می‌کند. در این متن با اشاره به الوهیت علی (ع) و ظهور او در صور مختلف آمده است: «جل من یظهر كیف یشاء لمن یشاء كما یشاء» (الرد علی المرتد، ص۱۳۱). مضمون این جمله در متن برسی نیز آمده بود. همچنین در این داستان، بر اساس عقیده تناسخی غلات درباره «اضداد»، ادعا شده که فرعون همان ابلیس بود که در زمان موسی (ع) به صورت فرعون ظهور کرد. لذا فرعون به علی (ع) می‌گوید: اگر به همان صورت که در عالم حجب، ظاهر شدی، ظاهر می‌شدی تو را می‌شناختم! و ادعا شده که علی (ع) همان یوشع بود! در پایان آمده است که امیرالمؤمنین (ع) به آسمان رفت در حالی که عبدالله بن سبا (نماد غلو) پیشاپیش او بود! (الرد علی المرتد، ص۱۳۱) گفتمان موجود در این اسطوره را با آیات صدق و حقیقت مقایسه کنید که در آن بصیرت‌هایی است: «فلولا ألقي علیه أسورة من ذهب أو جاء معه الملائکة مقترنین» (زخرف، ۵۳) «وما کنت بجانب الغربي إذ قضينا إلى موسى الأمر وما كنت من الشاهدين» (قصص، ۴۴) این یک نمونه از قصص ظهورِ علی (ع) در امم پیشین که تمام شواهد متن، سند و منبع، نشان‌دهنده خاستگاه غالیانه آن است و قصص مشابه را نیز می‌توان به همین صورت پیگیری کرد. #مخمسه #تناسخ #اضداد #برسی @Gholow

🔵 آموزه‌های غالیان جلسه اول: چارچوب کلی اندیشه‌های غالیان 🎙علی عادل زاده در جوار امام علی بن موسی الرضا (ع) ۱۲ شهریور ۱۴۰۴ #آموزه‌های_غالیان @Gholow

🔵 آموزه‌های غالیان جلسه دوم: بررسی عقلی وساطت فیض و وجوه درست و نادرست آن 🎙سید محسن هندی قم، ۴ مهر ۱۴۰۴ #آموزه‌های_غالیان #تفویض @Eategadat @Gholow

جنبش مردمی حذف برندهای حامی اسرائیل از ایران https://eitaa.com/qlist_ir

‌ 🔻 در حالی که توسل اســـ.ـــرائیل به خشونت برای متوقف ساختن حداقل 40 فروند کشتی از ناوگان صمود و دستگیری غیرقانونی چند صد تن فعال مردمی قطعی است، سرنوشت دیگر کشتی‌‌ها در هاله‌ای از ابهام مانده. آنچه مسلم است این است که رژیم صهیونی تتمه آبروی تکه پاره خود را در این آدم‌ربایی بین‌المللی به حراج گذاشته تا اجازه ندهد به اندازه حتی یک قاشق شیر خشک راه به نوار غزه باز شود. 🟢 صمود نام انسان‌هایی است که جان خود را گروگان وحشی‌ترین رژیم سیاسی مستقر در عصر حاضر ساخته‌اند با این هدف که جهانیان واقعیت را ببینند... 🟢 اجازه ندهیم فریادشان خاموش شود. #قرنطینه | جنبش مردمی حذف برندهای حامی اسرائیل از ایران 🆔 @qlist_ir 🌐 qlist.ir

🔵 آموزه‌های غالیان جلسه سوم: بررسی نقلی اعتقاد به تفویض 00:00 آیات رد تفویض 35:12 روایات رد تفویض 52:10 بررسی مستندات قرآنی تفویض 1:15:00 بررسی مستندات روایی تفویض 🎙عمیدرضا اکبری قم، ۱۱ مهر ۱۴۰۴ #آموزه‌های_غالیان #علم_غیب #تفویض @Gholow

⚠️خبر تکبر با متکبران ✍️ عمیدرضا اکبری روایتی در فضای مجازی و بعضاً منابر به ائمه علیهم السلام و به طور خاص به نهج البلاغه منسوب می‌شود: «التَّكَبُرُ علي المتكبِّرِ هُوَ التّواضُعِ بِعَيْنِهِ. نهج البلاغه، حكمت 410» (نمونه) همین روایت مورد توجه برخی بزرگان معاصر نیز واقع شده است (نمونه استاد مطهری که البته با تعبیری محتاطانه‌ آن را نقل کرده‌اند.) اما چنین مطلبی در نهج البلاغه نیامده، و در واقع در شرح ابن ابی الحدید (م656ق) در میان حکمت‌های منسوب آمده است (ج20، ص298). اما جالب است که پیش‌تر ابوطالب مکی (م386ق)، ابوحیان توحیدی (م400ق) و خرگوشی (م407ق) به ابن مبارک (م181ق) منسوب کرده‌اند (قوت القلوب 2/ 88؛ البصائر الذخائر، 2/ 51؛ تهذيب الاسرار، ص425). سپس ثعالبی (م429ق) و انصاری (م453ق) از يحيى بن معاذ (م258ق) نقل کرده‌اند که: «التكبر ‌على ‌المتكبر تواضعٌ.» (التمثيل والمحاضرة، ص410؛ زهر الآداب وثمر الألباب، 4/ 1054) برخی هم مضمون آن را به بعض اهل العرفة منسوب کرده‌اند (علم القلوب، ص136). و در دوران بعد فخر رازی (م606ق) چنین آورده است: «فِي الْكَلَامِ الْمَشْهُورِ التَّكَبُّرُ ‌عَلَى ‌الْمُتَكَبِّرِ صَدَقَةٌ.» (التفسير الكبير، 15/ 366). شاید نسبت این کلام به بشر حافی (ابن الملقن، طبقات الأولياء، ص101) از همه متأخرتر باشد. روشن است که با این وضع، نقل متأخر ابن ابی الحدید که تنها به عنوان حکمتی منسوب آمده، چیزی را اثبات نمی‌کند. البته نقلی مشابه را نیز سمرقندی (م373) به عنوان خبری نبوی بدون سند به ابن عمر نسبت داده است: «إِذَا ‌رَأَيْتُمُ ‌الْمُتَوَاضِعِينَ فَتَوَاضَعُوا لَهُمْ. وَإِذَا رَأَيْتُمُ الْمُتَكَبِّرِينَ فَتَكَبَّرُوا عَلَيْهِمْ. فَإِنَّ ذَلِكَ لَهُمْ صَغَارٌ وَمَذَلَّةٌ وَلَكُمْ بِذَلِكَ صَدَقَةٌ» (تنبيه الغافلين، ص186) که غزالی (م505ق) آن را غریب خوانده است (إحياء علوم الدين، 3/ 341). و در منابع متقدم دیگر اثری از آن نیافتیم (نیز نک‍: مجموعه ورام، 1/ 201) هرچه هست این اخبار یا در منابع پرتسامح صوفیه و یا از اشخاص مورد توجه صوفیه و بدون سند نقل شده‌اند، و در مصادر امامیه نیز جایی نداشته است. فارغ از این‌که این کلام مطلبی صحیح باشد، یا نه، قیاس آن با تعبیر قرآنی «اعزة علی الکافرین» (مائده: 54) نیز وضعیت تاریخی خبر را روشن نمی‌کند. خصوصاً استنادات برخی به این خبر برای کنار زدن اصل متواتر تقیه و یا حتی اموری کلان چون مواجهه با امریکا (نمونه) استناداتی غیر علمی‌ است. گفتنی است بسیاری از روایات اخلاقی بی‎سند منسوب به ائمه ع در منابع متأخر گرفتار مشکل انتساب‌های موازی هستند، و بسیاری اوقات انتساب‌های دیگر مسند، متقدم‌تر، پرتکرارتر و پذیرفتنی‌تر هستند. و هرچند واقعاً بعضی از این اخبار حکیمانه باشند، نمی‌توان آن‌ها را با استحسان از معصومان ع شمرد. به ویژه که در مواردی ریشه این استحسانات نیز همین دست ادله ضعیف هستند. #انتساب‌های_موازی @Gholow

کاوشی در پدیدآورندۀ کتاب الاختصاص مجید معارف محمدعلی حیدری مزرعه آخوند چکیده: مؤلف کتاب الاختصاص شناخته‌شده نیست؛ برخی او را احمد بن حسین مؤمن و برخی شیخ مفید می‌دانند. کنار این نظریه‌ها، نظریۀ دیگری هم هست و آن اینکه الاختصاص تلخیص شدە کتاب العیون و المحاسن شیخ مفید است. بر پایە این تحقیق، این کتاب از تألیف‌های احمد بن حسین المؤمن، شیخ مفید و یا تلخیصی از کتاب العیون و المحاسن وی نیست. گرچه بعضی از مشایخ شیخ مفید در سند روایات این کتاب ذکر شده، الاختصاص کشکولی را ماند که احادیث مختلف و متفاوت و گاه متناقض با رأی و نظر شیخ مفید را از کتابهای الاختصاص ابو علی احمد بن حسین بن احمد بن عمران، فضائل امیرالمؤمنین ابن دأب، صفة الجنة والنار و قبض روح المؤمن و الکافر سعید بن جناح و محنة امیرالمؤمنین به دست گردآورنده‌ای غیرمتخصص در امر حدیث جمع شده است. @Gholow

نقش اهریمن‌باوری در جایگاه اجتماعی معلولان در ایران باستان ✍ غلامرضا نوادری کلام و ادیان، مهر ۱۴۰۴ چکیده در گذشته معلولان جدای از سختی‌هایی که به‌طور طبیعی متحمل می‌شدند، قربانی باورهایی بودند که بیماری و نقص آنان را به نیرو‌های ماورایی منسوب می‌کرد ... در ایران باستان، آفرینش بیماری و معلولیت‌ به اهریمن نسبت داده می‌شد و این مسئله می‌توانست تأثیر مهمی در جهت‌دهی نوع نگرش جامعه به این دسته از انسان‌ها داشته باشد ... معلولیت، داغی اهریمنی خوانده می‌شد که براساس اسطوره‌ها آنان را از حق زندگی محروم می‌کرد ... معلولان از حضور در برخی مراسمات دینی منع می‌شدند. ... معلولان را از به دست آوردن مناصبی مانند روحانیت و پادشاهی بازمی‌داشت و پذیرش آنان را در جامعه زرتشتی با مشکل روبه‌رو می‌کرد. ----- 📝 امتداد این نگاه را می‌توان در برخی تعالیم فرقه‌ای و به ویژه در میان غلات دید. غلات، شوم‌انگاری معلولیت‌ جسمی را در قالب دو انگاره «نفی بلایا» و «تناسخ» حفظ کردند (نک‍: اکبری، نصیریه، ص۳۷۱-۳۷۲؛ الهفت، ت غالب ص۱۳۰-۱۳۲؛ میمون طبرانی، الدلائل فی المسائل، ص۱۲۴؛ المشیخة، ص۱۵۷، مجمع الأخبار، ص۶۹-۷۰). #نفی_بلایا #تناسخ @Gholow2

كلام موجز في تقييم الصحيفة المنسوبة إلى الإمام الرضا عليه السلام 🎙الشيخ إبراهيم جواد @Gholow

نمود مذهب نصیری ابن شعبه حرانی در احادیث تحف العقول و التمحیص مطالعات فقه الحدیثی، ش۳، ۱۴۰۴ علی عادل زاده عمیدرضا اکبری چکیده نام «حسن بن علی بن شعبه حرانی» (م. نیمه دوم سده ۴ق) از دورۀ صفویه به سبب دستیابی به نسخ وجاده‌ای دو کتاب تحف العقول و التمحیص، درمیان امامیه شهرت یافت. از آن‌جا که دو کتاب تحف العقول و التمحیص به سبک منابع امامیه تألیف شده، به طور طبیعی ابن‌شعبه، امامی‌مذهب انگاشته شده است. در دو دهه اخیر با دسترسی گسترده به کتب نصیریه و از جمله آثاری از ابن‌شعبه مانند حقائق اسرار الدین، جایگاه مهم او در میان نصیریان روشن شد. اگر چه در نگاه اول در روایاتِ دو کتابِ تحف العقول و التمحیص، شواهد روشنی از غلو دیده نمی‌شود، اما با نگاه دقیق‌تر احادیثی در آن دو یافت می‌شود که از میراث غلات است و می‌توان شواهد متعددی از تأثیر نگرش غالیان در این احادیث نشان داد. بنابر این شواهد، ابن‌شعبه در زمان تألیف این دو کتاب، تحت تأثیر آراء پنهان و میراثِ فکری غالیان بوده و در عین­ حال آن دو را به‌عنوان آثار عمومی و نه خاص غالیان نوشته است. @Gholow