هر بار که سر سفره می‌نشینم... هر بار که پای گاز ملاقه را در قابلمه غذا می‌چرخانم...هر بار که سفارش خرید نان و برنج و گوشت به همسرم می‌دهم... هر بار که بچه‌هایم هوس چیزی می‌کنند و می‌خواهند برایشان درست کنم... هر بار که از جلوی رستوران یا نانوایی یا میوه فروشی رد می‌شوم... چشمهای عسلی تو جلوی رویم است عزیزکم... تا وقتی این چشم‌ها پر از اشک است چیزی که من می‌خورم غذا نیست قلوه سنگ است... زهر هلاهل است...

يُطَافُ عَلَيْهِمْ بِصِحَافٍ مِنْ ذَهَبٍ وَأَكْوَابٍ وَفِيهَا مَا تَشْتَهِيهِ الْأَنْفُسُ وَتَلَذُّ الْأَعْيُنُ وَأَنْتُمْ فِيهَا خَالِدُونَ.

_هفتادویکِ زخرف_

ظرف‌هایی از طلا [كه پر از طعام است‌] و جام‌هایی [زرین كه پر از شراب طهور است‌] گرداگرد آنان می‌گردانند و در آنجا آنچه دل‌ها می‌خواهد و چشم‌ها از آن لذّت می‌برد، آماده است و شما [ای پرهیزكاران!] در آن جاودانه‌اید. _روضهٔ امروز من این آیه بود و ریز به ریزِ عکس بالا. #تکریم_مومن @siminpourmahmoud

چند میلیون فلسطینی در کرانه باختری زندگی می‌کنند؛ غذا، آب، قهوه، رختخواب و... فراهم است. آنها اگر بچه‌های خوبی باشند حتی می‌توانند نمازهایشان را به جماعت در مسجد الاقصی بخوانند؛ خیلی ثواب دارد. البته گمان نکنید دلشان برای ۲۰هزار کودک که به دست صهیونیستها سلاخی شده‌اند نمی‌سوزد؛ چرا. آنها گاهی شاخه گلی را هم برای یادبود گوشه دیواری می‌گذارند. گاهی هم مقلوبه می‌خورند برای اعتراض. چه می‌شود کرد؟ آیا باید برای نجات دادن پسرعموها و دختر خاله‌هایشان که در صف غذا در غزه کشته می‌شوند، قیام کنند؟ چه کار عبثی! رهبر فقید سازش‌کارشان راه آنها را از برادر و خواهرهای انقلابی‌شان در غزه جدا کرده. آنها سالهاست زیر سایه امنیت اسرائیل و با آنها به‌سر می‌برند. هرچند که مساحت سرزمین‌شان روز به روز آب می‌رود و اسرائیل به جهت ازدیاد جمعیتش ناچار است مدام شهرکهای جدید بسازد و برای این کار خانه‌ها و مزارع اندک باقی‌مانده در دست فلسطینی‌های خوب کرانه غربی را مال خود کند. چه باک! گیریم تا ۱۰ یا ۲۰ سال آینده از کرانه هم چیزی نماند. باز بهتر است از وضع اسفناک امروز غزه. گیریم آنها قدس را هم مال خود کنند و پایتخت اعلامش کنند و مقدسات مسلمانان را هتک کنند و... نبايد سخت گرفت. دولت خود گردان تضمین گرفته که تا زمانی که اهالی کرانه درباره خانواده‌هایشان در غزه سکوت کنند، زنده می‌مانند. محمود عباس یک سیاستمدار واقع‌بین است؛ معتدل و باتدبیر. غزه هم اگر تن می‌داد به ریاست او، احتمالا می‌توانست تا ۱۰ سال بعد باقی بماند. آنها معتقدند هنیه و سنوار و ابوضیف عقل کافی برای اداره مملکت فسقلی‌شان نداشتند. هارت و پورت کردند که پیمان ابراهیم یک مرگ تدریجی بی‌هزینه برای فلسطین است. یک مرگ مُفت، تلف شدن به معنای حقیقی. ما نمی‌خواهیم مثل کَره در تابه‌ی داغ صهیونیستها آرام آرام آب بشویم و از نابودی و تبخیرمان هیچکس مطلع نشود. اگر بناست تبخیر بشویم بگذار صدایش را جهان بشنود. بگذار اثر آتش گرفت‌مان روی تن این جهان بماند و رسوایی‌اش را تا ابد روی چهره عرب‌های همسایه باقی بگذاریم. ارزشش را داشت؟ خیلی از این بچه‌ها می‌توانستند به جای کشته‌ شدن در ۷ سالگی تا ۲۰ سالگی زنده بمانند. گیرم در اردوگاه یا در زندان، در محاصره، در صف غذا و دارو. این واقعیت زندگی است. بدشانس بوده‌اند که در همسایگی اسرائیل به‌دنیا آمده‌اند. برای برگزیده بودن هر قومی، طبیعی است که اقوام دیگر به ذلت بیفتند. راه همان بود که یاسر عرفات برگزید. او واقع‌گرایی را بر آرمان‌گرایی غلبه داد. دست اسرائیل را بوسید و دست کم برای مدتی حق حیات را -ولو به ذلت و اسارات- برای مردمش خرید. غزه مساله خودش را دارد، کرانه هم مسائل خودش را. لبنان و سوریه و ایران هم همچین. نباید مسائل را با هم خلط کرد. خلط غلط است. آمريکا و اروپا هم نباید مسائل‌‌شان را با هم خلط کنند. الان مثلا اینکه اروپایی‌ها و آمريکايی‌ها اینقدر خرج اسرائیل می‌کنند و برایش دل می‌سوزانند خوب است؟ آیا مردمشان راضی‌اند که مالیات‌هایشان خرج اسرائیل بشود؟ معلوم است که نه! آنها هم نباید خلط کنند. ولی نمی‌دانم چرا می‌کنند! #غزة_تموت_جوعاً ➕️ @Yaminpour

این متن طولانیه ولی از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است،حتما بخونید وبازنشر کنید. 🔴 مشکل اصلی غزه محاصره‌ است این روزها وقتی می‌گوییم: «کامیون‌های حامل مواد غذایی پشت مرزهای غزه متوقف شده‌اند» و هم‌زمان می‌شنویم که «مردم در غزه گرسنه‌اند، کمک مالی کنید»، ممکن است این دو جمله در تضاد به نظر برسند. بعضی‌ها هم می‌پرسند: اگر کامیون‌ها وارد نمی‌شوند، کمک مالی چه فایده‌ای دارد؟ بگذارید روشن بگویم: هر دو جمله واقعیت دارند، اما صورت‌مسئله عمیق‌تر از این حرف‌هاست. 📌 حقیقت اول: از اسفند گذشته، گذرگاه‌های اصلی ورود غذا و دارو به غزه بسته شده‌اند. آنچه اکنون در داخل غزه وجود دارد، یا از قبل انبار شده، یا با تأخیر بسیار زیاد و در حجم اندک از گذرگاه «کرم ابوسالم» وارد می‌شود؛ آن‌هم برای چند تاجر طمّاعکه در هماهنگی با اشغالگران، به‌جای کمک به مردم، به بحران‌سازی و فشار بیشتر بر آن‌ها دامن می‌زنند. تعداد کامیون‌هایی که برای این تاجران وارد غزه می‌شود بسیار کم است، و مواد غذایی را با قیمت‌های بسیار بالا به بازار سیاه می‌فرستند. بیش از ۹۹٪ این مواد،توسط تکیه‌ها و گروه‌های مردمی فعال در غزه خریداری و توزیع می‌شود، چون مردم عادی دیگر توان خرید ندارند. این در حالی‌ست که طبق گزارش‌ها، برای یک میلیون نفر، حدود چهار ماه مواد غذایی پشت مرز رفح(مصر) مانده؛ اما اجازهٔ ورود داده نمی‌شود. 📌 حقیقت دوم: به‌دلیل محدود شدن ورود کالاها و وابسته شدن تأمین غذا به همین چند تاجر فاسد، عملاً تنها منبع مواد غذایی در غزه همین افراد شده‌اند. این وضعیت باعث شده قیمت‌ها مطابق میل آن‌ها، ،ودرراستای اهداف بحران‌سازی‌شان تعیین شود. در طول جنگ، گروه‌های جهادی با کمک مالی مردمی، توانستند—هرچند موقت—غذا تهیه کنند و از وقوع قحطی کامل جلوگیری نمایند. اما این اقدامات کافی نبوده و راه‌حل اصلی مسئله نیست. نکته مهم این است که طی دو هفته گذشته، بسیاری از این تکایا و گروه‌های امدادی به‌دلیل شدت بحران و نبود منابع، متوقف شده‌اند و دیگر قادر به فعالیت نیستند. یعنی اکنون که فضای عمومی جهان به فاجعه محاصره و قحطی در غزه توجه پیدا کرده، نباید کنش مردم صرفاً به ارسال کمک مالی محدود شود. چون این کمک‌ها—به‌رغم اهمیتشان—نتوانستند جلو قحطیِ عمدی و بحران‌سازی سازمان‌یافته را بگیرند.. خب، حالا چه کار بايد کرد؟ اسرائیل با بستن گذرگاه رفح و ادامهٔ محاصرهٔ غزه—که با حمایت مستقیم یا سکوت دولت‌های غربی انجام می‌شود—عملاً اجازهٔ ورود کالا و کمک‌های بشردوستانه را نمی‌دهد. این یعنی مشکل اصلی، سد عبور مواد غذایی و کمک‌هاست؛ و بنابراین، کنش مردم باید به سمت شکستن این محاصره برود. هدف باید این باشد که کمک‌ها، یا دست‌کم کالاهای تجاری، با قیمت معقول و از طریق تاجران مردمی وارد غزه شوند؛ نه از مسیر شبکهٔ فاسدی که وابسته به اشغالگران است. تا وقتی محاصره ادامه دارد، اسرائیل می‌تواند از گرسنگی به‌عنوان سلاح علیه مردم غزه استفاده کند. حتی اگر فرض کنیم همهٔ مردم دنیا همین حالا کمک مالی کنند، واقعیت این است که در خود غزه دیگر به‌اندازه‌ای غذا وجود نداردکه بشود آن را خرید و به مردم رساند. پول در برابر گرسنگیِ سازمان یافته شده کاری نمی‌کند؛ فقط صورت‌مسئله را پاک می‌کند، اما اصل مشکل سر جایش می‌ماند. 🔴 تنها راه‌حل واقعی این است که گذرگاه مرزی بین مصر و فلسطین (گذرگاه رفح) باز شود و ورود کمک‌های بشردوستانه یا کالاهای تجاری به غزه آزاد گردد؛ همان‌طور که بر اساس قوانین بین‌المللی، استفاده از گرسنگی به‌عنوان ابزار جنگی، جنایت جنگی محسوب می‌شود و اسرائیل نباید از آن بهره ببرد. ✅ چطور می‌توان به این هدف رسید؟ با فشار مردمی به دولت‌ها وسفارت‌خانه های کشورها که با اسرائیل رابطه دارند. این یعنی راه‌اندازی کارزارهای عمومی، تحصن در برابر سفارت‌خانه‌های غربی، و مختل‌کردن روند عادی فعالیت آن‌ها در کشورهای مختلف. وقتی این سفارت‌خانه‌ها احساس هزینه و فشار اجتماعی کنند، ناچار می‌شوند به دولت‌های‌شان فشار بیاورند؛ و آن دولت‌ها هم—ولو به‌صورت تاکتیکی—اسرائیل را وادار خواهند کرد که گذرگاه‌ها را باز کند. حرفام رو خلاصه میکنم: 🛑 کمک مالی لازم است، اما کافی نیست. کمک‌ مالیِ صرف، بدون شکستن محاصره، در نهایت به تداوم سیاست "گرسنگی دادن تدریجی"کمک می‌کند؛ همان سیاستی که اسرائیل از ابتدا برای «مدیریت و آوارگی جمعیت» در غزه پی گرفته. ✊🏽 اگر به‌دنبال کنش مؤثر مردمی هستیم، باید فراتر از ارسال پول، به دنبال شکستن محاصره باشیم؛ از راه‌های زمینی، به‌ویژه گذرگاه رفح. #غزة @monem_ps

ما داریم کربلای زمانه خودمان را می‌بینیم. فردا شاید از عاشورای ۶۱ چیزی از ما نپرسند اما از غزه بی‌شک سوال خواهند کرد. #غزه @bashamimtashafagh با شمیم تا شفق

برای عذاب عاد، بادِ نحسی فرستادی. هفت‌شب و هشت‌روز وزید و جاکن‌شان کرد. همه هیکل‌های کلُفت و کشیده‌شان عین تنهٔ پوک و پوسیده نخل، روی زمین افتاد و مردند. نفَسِ ثمود را در دَم، با صیحه‌ و صاعقه‌ای گرفتی. زمینِ قوم لوط را چپ و رو کردی و بعد بارانی از سنگ فرستادی که اثری ازشان نمانَد. نوح که همه چوب‌ها را روی هم نشاند و با میخ قرص‌شان کرد، ابرهای باردار رسیدند. زمین و آسمان شروع کردند به آبْ پسْ دادن. آب‌ها از بالا و پایین آن‌قدر زیاد و قاتی شدند که کوه‌‌ها هم رفتند زیر آب. فاتحهٔ کافرهای قوم نوح هم زود خوانده شد و مردمِ تویِ کشتی رفتند پی زندگی‌شان. برای جهنمی‌های قوم شعیب و موسی و بقیه هم، عذابِ در دَمی فرستادی و ریشه‌کن شدند و تمام. ولی آخرالزمانی‌های بیچاره را نشاندی گوشهٔ گود. برای ما "رنجِ تماشا" را مقدّر کردی. با شکم و یخچال‌های پُر، زجرِ از گرسنگی‌و‌تشنگی مردنِ مسلمان‌ها را نشان‌مان دادی. نوزادهایی که قطره‌ای شیرِ بی‌رمق هم برایشان نمانده و دنیا ندیده، می‌‌میرند. صف‌هایی که گرسنه‌های اسکلتی، با ظرف و سطل هجوم آورده‌اند برای ملاقه‌ای غذای شُله‌ای. پیرمردهایی که لای همان جمعیت، ضعف و لرز می‌کنند و جلوی همه دنیای بی‌غیرت، می‌‌میرند. دردِ آخرالزمانی‌ها هی می‌کُشَد و نمی‌کُشَد. پ.ن:

وَ كَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ عَتَتْ عَنْ أَمْرِ رَبِّها وَ رُسُلِهِ فَحاسَبْناها حِساباً شَدِيداً وَ عَذَّبْناها عَذاباً نُكْراً  _هشتِ طلاق_
... و به مجازاتِ بی‌سابقه‌ای گرفتارشان کردیم.

✍سیمین پورمحمود

@siminpourmahmoud |کلمات‌ِکال‌ِمن|

السلام علیک یا سیدنا العشاق❤️... ۱ روز تا محرم... 🎙️خانم طبایی 🖋سیده حکیمه نظیری #روایت_اشک #واحد_رسانه #پادکست_دهم

راستش من این روزها دارم فرار می‌کنم. که نبینم و فکر کنم که واقعی نیست. واکنش ناخواسته ذهنمه. شاید چون حس مشترک دارم و البته خیلی فاصله دارم! دو هفته است نگران لاغری پسرهام‌ و آن‌ها نه کمبود وزن دارند نه گشنگی کشیده‌اند. هربار هم رفته‌ایم مرکز بهداشت هر دو بالا نمودار بوده‌اند ولی یک نفر به من گفت که پسرها لاغر شده‌اند و تو کم گذاشته‌ای. ذهنم مسدود شده و توان بار اضافه ندارد. گشنگی بچه یک درد است اما عذاب وجدان مادر یک درد. اصلا هربلایی سر بچه بیاید مادر اول خودش را مقصر می‌داند. از بمباران باشد تا قحطی. فکر می‌کند کاش من بچه‌ام را نیاورده‌بودم اینجای خانه تا آوار بمب روی سرش بیاید یا من کاش آن لقمه را نخورده بودم و بچه‌ام خورده بود. من که این روزها تحت فشارِ هیچی هستم توان دیدن آن همه درد واقعی را ندارم. ذهنم رد می‌کند. چطور یک مادر این همه درد را برای بچه‌اش قبول کند؟😭 #غزه #گشنگی _________________________ @Mamaa_do

روزگاری سردیس این مجسمه حماقت را ساختند و حلوا حلوایش کردند و قهرمانش انگاشتند و سکه اش دادند. حال که عو عو سگان خوابیده است و گرد سمّ خران بنشسته، معلوم شده که قهرمان داستان، سیاهی لشکری بیش نبوده است. @varaghzar

وفاق تا کی و کجا و به چه قیمت؟! . . .

«مو که مودونوم، این وسط گوشت قربونی عباسه!» #آژانس‌شیشه‌ای #غزه