#ز_زینیوند
(مامان #معصومه چهار و نیم ساله)
سال ۶۹ در یکی از روستاهای استان لرستان در خانوادهای سنتی چشم به جهان گشودم.😁
بعد از ۳ تا دختر در حالی که همه در آرزوی فرزند پسر بودن دنیا اومدم و تولدم باعث خوشحالی کسی نشد.
این پسردوستی خانواده و وصفی که از اوضاع حزنآور خونه و فامیل🤧 بعد از تولدم شنیدم،
باعث شده بود از همون بچهگی نسبت به جنسیتم حس خوبی نداشته باشم😬
و حس کنم باید حقم رو از پسرها بگیرم.
با تولد برادرام خونواده ما هشت نفره شد و از روستا به شهر اومدیم.
به خاطر حرف مردم و دهن پرکن بودن رشتهی رياضی این رشته رو انتخاب کردم ولی حس میکردم روح خشکش آزارم میده.😖
سال سوم دبیرستان بعد از کلی جنگ و دعوا🤬 بالاخره از رشته ریاضی به علوم انسانی تغییر رشته دادم.
کتابهای رشته انسانی رو دوست داشتم.
توی المپیاد تاریخ در سطح استان رتبه آوردم و گاهی شعر میگفتم.
حتی در بخش استانی ادبیات جشنواره خوارزمی نفر اول شدم.
عاشق شهرت و مجریگری بودم. سخت مشغول درس خوندن، به امید رشته روانشناسی در یکی از دانشگاههای تهران.
چون فکر میکردم توی تهران رسیدن به رویاهام امکانپذیر تره.
اما خواست خدا با خواست دلم یکی نبود.😔
نتایج کنکور اعلام شد.
رشتهی روانشناسی دانشگاه خرمآباد که پنجمین انتخابم بود قبول شدم.
اولین شخص توی فامیل بودم که دانشگاه دولتی قبول شده بود و خانواده بسی ذوق زده😀
اما…
خودم حس میکردم دیگه رسیدن به رویاهام محاله.😔
فضای دانشگاه و مواجه شدن با تیپهای مختلف باعث شد عقایدم سست بشه.
به شدت میل به دیدهشدن و خودنمایی داشتم.
جزء شاگرد اولای کلاس بودم اما حس میکردم تلاشام فایدهای نداره و کسی من رو نمیبینه.
حتی پام به صدا و سیمای لرستان کشیده شد.
برای تست صدا رفتم اما قبول نشدم.😪
این ناکامیهای پشت هم منو از خدا و معنویت دور کرده بود. حسابی ازخدا شاکی😒 بودم، از تمام نههایی که سر راهم میاومد.
توی همون اوضاع به مرکز پاسخگویی به سوالات دینی زنگ زدم.
حرف اون آقا هنوز توی ذهنمه که در جواب همهی گلهها و چراهای من گفتند: حکمت خدا با مرور زمان معلوم میشه...🤔
کمی بعد اردوی راهیان نور غرب قسمتم شد.
بعدش دیگه اون آدم سابق نشدم.
آشنایی با شهدا و مطالعه سبک زندگیشون بهم فهموند که چقدر اشتباه رفتم.
من فقط پوستهی دین رو شناخته بودم.
خدا برام فقط برای سر سجاده و اهل بیت فقط برای وقت تنگنا بودند.
اما شهدا میل شدید به دنیا و اون همه تعارض و تنشها رو ازم گرفتند و منو وارد مسیر تازهای کردن.
#قسمت_اول
#تجربه_تخصصی
#مادران_شریف_ایران_زمین
🍀🍀🍀
کانال مادران شریف ایران زمین
@madaran_sharif
#ز_زینیوند
(مامان #معصومه ۴.۵ ساله)
خدا راههای نزدیک شدن به خودش رو یکییکی بهم نشون میداد…
خوندن سیرهی شهدا، نگاهم رو به دنیا و آخرت عمیقتر کرد…
برای مقطع ارشد هم چون استعداد درخشان بودم، بدون کنکور در دانشگاه رازی کرمانشاه درسمو ادامه دادم.😉
آخرای ارشد بودم که که توسط یک روحانی که در شیراز فعال فرهنگی بودند و یکبار توی دانشگاه ما سخنرانی داشتند به همسرم که ساکن شیراز بودند، معرفی شدم.
اردیبهشت ۹۳ عقد کردیم👰🏻🤵🏻
قرار شد به خاطر نزدیکی بیشتر با خانوادهی من قم زندگی کنیم🤗
یک ماه بعد، با یه عروسی جمع و جور و ساده، بدون آتلیه و ارکستر و... راهی خونهی بخت شدیم.
غافل از اینکه مرحلهی بعد، امتحانش سختتره🤯
بعد از سالها جنگیدن به خاطر عقایدم، دلم آرامش میخواست.
تصورم از زندگی مشترک خیلی رویایی بود😃
زن و شوهر عاشقی که تو کارای خونه به هم کمک میکنن،
مدام هیات و حرم میرن،
همهش حرفای عاشقانه میزنن😍
اما همیشه همه چیز اونجوری که ما میخوایم نمیشه😁
من و همسرم به اندازهی اشتراکاتمون تفاوت داشتیم🤷🏻♀️
خانوادهی همسرم مذهبیتر از خانوادهی ما بودن و راهی که من تازه شروع کرده بودم اون سالها قبل رفته بود.
روحیهی کمال گرایی داشتم
هیچی راضیم نمیکرد!
با خوندن مطالب وبلاگ های عاشقانه-مذهبی که مدام از کادوها، کمکها و عشقولانههاشون❤️ مینوشتن، زندگیمو با اونا مقایسه میکردم.
چیزی درمورد اقتدار مرد تو خونه نمیدونستم.
آشپزی🍳 و کارای خونه روهم بلد نبودم🤭
هنوز ازمرد جماعت دل خوشی نداشتم و فکر میکردم باید حقم رو بگیرم🤔
اما همسرم آدم راضی و قانعی بودن،
از هر چیزی که فکرش رو بکنید میتونستن برای خوشبختیمون دلیل بیارن🤪
و به شدت معتقد به اقتدار مرد در خانواده بودن🧐
همهی اینها و خیلی چیزا باعث میشد گاهی دچار اختلاف بشیم.
و هر دومون هم لجبازی میکردیم🙈
من حتی درست حرف زدن و دلبری کردن رو هم بلد نبودم🤦🏻
یادمه یه بار همسرم بشقابها رو از سفره جمع کرد اما خود سفره رو یادش رفت، گفتم:
خوب جونت در میاومد سفره رو هم جمع میکردی🙄🤦🏻
و حیف نمیدونستم با لجبازیهام چطور دارم روزهای خوشمونو خراب میکنم.
خیلی از مشکلات من به این خاطر بود که از نقش و هویت خودم به عنوان یک زن آگاه و راضی نبودم.
برای همین خیلی از اصول اولیه زندگی مشترک رو بلد نبودم😕
شروع کردم به گوش دادن سخنرانیهای حاج آقا پناهیان تو خونه👌🏻
بیشتر از همه #نقش_پنهان_زن و #حسادت_پنهان و #تنها_مسیر، زندگی و نگاهم رو تغییر داد.
#قسمت_دوم
#تجربیات_تخصصی
#مادران_شریف_ایران_زمین
🍀🍀🍀
کانال مادران شریف ایران زمین
@madaran_sharif
#ز_زینیوند
(مامان #معصومه ۴.۵ ساله)
همون روزها، دو روز در هفته تو مرکز مشاوره،مشاوره میدادم.
به طور خیلی اتفاقی متوجه شدم که حوزه جامعهالزهرا برای اولین و آخرین بار ازبین بچههای دانشگاهی، با رشتههای نامرتبط، برای سطح سه (ارشد حوزه) ثبت نام میکنه.
این رو به فال نیک گرفتم و بعد از آزمون و مصاحبه، در رشته تعلیم و تربیت پذیرفته شدم.👌🏻
بعد ازگذشت یک سال از زندگی مشترکمون تصمیم به بچهدار👶🏻 شدن گرفتیم .
اوضاع خونه آرومتر شده بود.
شناختمون از همدیگه بیشتر شده بود و از فضای لجبازی فاصله گرفته بودیم😊😉
ترم اول حوزه رو با ویار🤢 خیلی سختی پشت سر گذاشتم.
چند کیلو وزن کم کردم، مدام سرگیجه🥴 داشتم و گاهی تا دو روز غیر آب و نمک چیزی نمیخوردم .
به برکت دخترم دو تا مقالهم📑 توی دو تا مجلهی علمی پژوهشی چاپ شد.
موقعیت شغلیم داشت بهتر میشد.
دورههای ضمن خدمت میرفتم و خلاصه اوضاع بر وفق مراد بود تا اینکه به قول شاعر؛
به فکر معجزهای تازه بودم و ناگاه،
خدا گرفت به دست تو امتحان مرا...
تو یکی دو سالی که قم بودیم به شدت به حضرت معصومه وابسته شده بودم.😊
آرامشی که سالها دنبالش بودم رو توی قم پیدا کرده بودم.
تا حدی که تو شهر خودمم، دل تنگ حرم بودم.
اما…
هفت ماهه بودم که اول بهمن ۹۴ به خاطر مسائل کاری همسرم با دلی پر از غصه تصمیم به زندگی در شیراز گرفتیم…😓
روزهای سختی بود...
توی خونه راه میرفتم و اشک😪 میریختم.
گله میکردم...دلم شکسته بود...حکمت خدا رو نمیفهمیدم.
یه روز قرآن رو به نیت اینکه دلم رو آروم کنه باز کردم و آیهای اومد که خطاب به پیامبر بود،
وقتی که برای مکه دلتنگی میکرد و خداوند بهشون دلداری میداد که تو قطعا به اون شهر باز خواهی گشت…😍
سخنرانی آقای پناهیان (قربانی دادن در راه خدا راهی که همه باید برویم) دلم رو کمی آروم میکرد.
آخرای فروردین ۹۵ معصومه خانوم ما در حالی که لطف خدا شاملمون شده بود و با وجودی که بند ناف دو دور، دور گردنش پیچیده بود و ضربان قلبش پایین اومده بود و لحظهی زایمان لحظه پر استرسی برای من و کادر درمان بود، صحیح و سلامت به دنیا اومد🥰
دخترم که به دنیا اومد، چند روز اول بخاطر زردی تو بیمارستان🏨 بستری بود.
همون اول که ازهم جدا شدیم جرقهی افسردگی بعد زایمان برام زده شد.
به شدت حساس، زودرنج و پرخاشگر شده بودم😖
همسرم شناختی نسبت به افسردگی بعد زایمان نداشت و همین، درک کردن اوضاع رو براش سخت تر میکرد.
#قسمت_سوم
#تجربیات_تخصصی
#مادران_شریف_ایران_زمین
🍀🍀🍀
کانال مادران شریف ایران زمین
@madaran_sharif
#ز_زینیوند
(مامان #معصومه ۴.۵ ساله)
دخترم بچه سختی بود.
خواب خوبی نداشت و به خاطر کولیک تا سه ماهگی شب بیدار بود.🙄
روزها هم خیلی کوتاه میخوابید.
نکته دردناک قضیه این بود من تا قبل از مادر شدنم هیچ شناختی از دنیای مادری نداشتم و بچه از نظر من یه عروسک همیشه خندان و بامزه و سرگرمکننده بود.
اما حالا داشتم با روی دیگه بچهها آشنا میشدم.🤧
خدا رو شکر از سه ماهگی به بعد خواب دخترم کم و بیش درست شد .
اما افسردگی بعد از زایمان تا شش ماهگیاش که یه سفر ده روزه به قم و شمال و مشهد داشتیم با من بود و بعد دست از سرم برداشت.
ولی استرسهای بارداری و پس از زایمانم روی معصومه اثر گذاشته بود و بچه بیقراری بود.😵
خیلی دوست داشتم فاصله سنی بین بچه اول و دومم کم باشه اما معصومه بچهای بود که شدت هیجاناتش زیاد بود، با بقیه سازگاری پایینی داشت و به راحتی نمیتونست با بقیه بچهها تعامل داشته باشه.
خودمم از نظر روحی آمادگیش رو نداشتم و روحم خیلی خسته بود.😢
همون روزها در ایام محرم برای خانمهای محل، جلسه میذاشتم و قبل از روضهها، مباحث اخلاقی و روانشناسی میگفتم.
یه مدت بعد برای دختر بچههای محل تو خونه کلاس میذاشتم و مباحث دینی رو در حد سنشون براشون میگفتم.
حتی شب عید فطر براشون جشن بندگی گرفتم.
کمکم امید به زندگیم داشت برمیگشت.😉
تو اون مدت به صورت غیر حضوری بعضی درسهای جامعهالزهرا رو میگذروندم و دلخوشیم این بود که بعد از یکی دو ترم بهم انتقالی میدن به حوزه شیراز و دوباره بیرون از خونه به علایقم میرسم.
اما بعد از مدتی گفتن چون رشته شما نامرتبط بوده انتقالی ممکن نیست.😬
هنوز از حال و احوال بعد از زایمان در نیومده بودم. این مساله دوباره حالم رو بد کرد.
به هر بهونهای میزدم زیر گریه.😭
انگار هیچ انگیزه و آرزویی برام نمونده بود.
حوزه نمیتونستم برم.
نمیتونستم کار کنم. (تو شیراز مرکز مشاوره تک جنسیتی نبود.)
همسرم میدید که چقدر ناراحتم اما دستش بسته بود.
تا اینکه بالاخره سرمایهای که چندین سال توی یه کاری خوابونده بودیم تبدیل به پول شد و برای کارهای اداریش همسرم باید سفری به قم میکرد.
چون حال منو دید گفت: با هم بریم.
دقیقا تو همون زمان مشغول تعمیر خونه شیراز بودیم.
یه روز قبل از سفر گچکار اومد و خونه رو تحویل گرفت و ما فرداش رفتیم سفر😂
بعد از چند سال بالاخره خونهام داشت اونی که دلم میخواست، میشد.
یکی دو روزی قم بودیم که یه روز همسرم گفت: میخوای بیایم قم زندگی کنیم؟
با ذوق گفتم: نیکی و پرسش؟!😊
#قسمت_چهارم
#تجربه_تخصصی
#مادران_شریف_ایران_زمین
🍀🍀🍀
کانال مادران شریف ایران زمین
@madaran_sharif
#ز_زینیوند
(مامان #معصومه ۴.۵ ساله)
همه چی مثل رویا بود.😍
خدا به مو رسوند اما نبرید.
توی پروسه پیدا کردن خونه، یه خونه
پیدا کردیم که صاحبخونه برای فروختنش بنا به دلایلی دست دست میکرد. ما هم خونه رو میخواستیم، هم جایی رو نداشتیم که منتظر فروش خونه باشیم و حدود ۲ هفته همراه خانواده آقای صاحبخونه تو همون خونه زندگی کردیم. دقیقا اوضاعمون مثل ماجرای نقی و هما توی پایتخت یک بود.😂
همسرم در حال جوش دادن معامله خونه، آقای صاحبخونه و منم در حال بستهبندی وسایل خونه خانم صاحبخونه.🤭
البته که مصلحت این بود صاحب اون خونه نشیم.😄
رسیدیم به خونهای که با وجود نقلی بودنش بعدها شد دلبازترین خونه زندگی مشترکمون.🤩
حال دلم خوب شده بود.
هر روز صبح با سرویس جامعهالزهرا با معصومه میرفتیم حوزه.
معصومه میرفت مهد و من سر کلاس.
برای بدقلقیهاش هم پیش یکی از روحانیونی که تخصص کار با کودک داشتند رفتیم و به برکت حضرت معصومه راهکارهای خوب و راهگشایی گرفتیم.
یکی از اشتباهات من که باعث وابستگی دخترم شده بود این بود که فکر میکردم هروقت دخترم بیداره من باید تمام و کمال در خدمتش باشم.
باهاش بازی کنم و سرگرمش کنم.
به همین دلیل دخترم بلد نبود تنهایی بازی کنه.
ولی از مشاور یاد گرفتیم که کودک باید گاهی ناکامی بهینه رو تجربه کنه، یعنی به اندازه ظرفیتش ناکام بشه و یاد بگیره در تمام زندگی کسی مدام در خدمتش نیست.
البته این روش به شرط ارتباط خوب و کافی جواب میده، یعنی وقت مخصوصی برای ارتباط و بازی با فرزندمون داشته باشیم.
به مدد لطف خدا، حال خوب خودم و تکنیکهایی که یاد گرفتیم، آرامش و نشاط معصومه بیشتر و بهتر شد.
واقعیتش اینه که توی زندگی هیچی اندازه تولد دخترم من رو با خود واقعیم روبرو نکرد و ایراداتم رو جلو چشمم نیاورد.
بهم ثابت شده بود دخترم آیینه اعمال منه پس تمام تلاشم رو کردم که خودم رو عوض کنم و ایراداتم رو رفع کنم.
خودمم همزمان دورههای درمانگری کودک و مهارتهای درمانگری رو میگذرونم.
حال دلم بهتر از همیشه است و دیگه با بالا و پایین زندگی خیلی خودمو نمیبازم.
قدر داشتههامو که روزی رویام بوده میدونم.
با مهارتهایی که یاد گرفتم رابطهام با همسرم بهتر شده.
درسته زندگیمون بارها دچار بحران شد اما اگر هدف از زندگی مشترک رشد باشه، من در کنار همسرم به این رشد و تحول رسیدم.
بالاخره هر رشدی درد و سختی و پوست انداختن خودش رو داره .
قدیمیها درست گفتند که صبر تلخه اما میوهاش شیرینه😍
خوشحالم که مادر شدم.
با همه سختیهای داشتن یک کودک دشوار، روزگارم قشنگ شده و رشد میکنم.
مگر هدف از آفریش انسان جز رشد و کماله؟
#قسمت_پنجم
#تجربه_تخصصی
#مادران_شریف_ایران_زمین
🍀🍀🍀
کانال مادران شریف ایران زمین
@madaran_sharif
#ز_زینیوند
(مامان #معصومه ۵سال و ۹ماهه و #امیرحسن ۱۰ماهه)
مامان ببین میشه باهاش بازی کرد!
دیگه به دوستام میگم من داداش دارم و همبازیمه.😍
اینو معصومه با همممهی ذوقش گفت و مهر باطلی زد به نگرانی یکسال و نیمهی من.
از همون موقع که فهمیدم تو راهی داریم، ترسم این بود با وجود اختلاف سنی حدود پنج ساله، مگه میشه اینا همبازی هم بشن و آی چقدر حرص میخوردم که دخترم عطش همبازی داره و به بچههای همسایه رو میزنه برای چند دقیقه بازی.
اما حالا با سینهخیز رفتن امیرحسن و شیرین کاریهاش، معصومه عین یه عقاب 🦅 مراقبشه و توی همین مراقبت باهم کلی کلی کیف میکنن و میخندن.
حتی اشتیاق امیرحسن ۹.۵ ماهه به حضور توی جمع دوستای معصومه، هم برام جالبه که چطور با ذوق و هنهن خودشو میرسونه به بچهها و اونها رو به آدم بزرگا ترجیح میده.😅
حقیقتا تجربهی بچهی دوم با وجود وقت کمتر برای استراحت، شیرینتر و صلحآمیزتر از چیزی بود که فکرشو میکردم.😉
چون توی بارداری در مورد جزئیات این روزا گاهی با معصومه حرف میزدم:
آره اینقدرش بشه میشه باهاش دالی بازی کرد.
اینقدر بشه میشه براش شکلک درآورد.
اینقدری میشه قایم موشک و... بازی کرد.
یعنی منتظر نموندیم که امیرحسن از آب و گل دربیاد و بعد معصومه اونو به عنوان همبازی به رسمیت بشناسه.😉
اجازه دادیم خودش قلق داداش رو دربیاره
بالأخره امیرحسن هم انسانه و درد حالیشه! اگر از حرکتی اذیت باشه بلده اعتراضشو نشون بده و اگه ذهنیت من این باشه که قراره بچهی بزرگتر به کوچیکتر آسیب بزنه، قضاوتهام و نوع نگاهم دقیقاً منو به این نتیجه میرسونه.
اما اگه باور کنم که بچهی بزرگتر داره راههای مختلف رو برای برقراری ارتباط امتحان میکنه، اون وقت از حساسیت و نگرانی و ترسهام کمتر میشه.
و بچهی کوچیکتر مسیری نیست که عبور از همه طرفش ممنوعه😅
پ.ن: البته که توی خونهی ما هم استارت دعواهای خواهر برادری خورده😁 و در طول روز این صداها زیاد به گوش میرسه:
ماااااماااان بیا ببرش داره بازیمو خراب میکنه.
ماااامااان چنگ زد تو غذام.
آخ مووووهااام
جیغ و مقادیری اشک
و البته زد و خوردهایی که در اکثر موارد میگیم انشالله گربه است و با نگاه به افق خودمونو به اون راه میزنیم.😁
#سبک_مادری
#مادران_شریف_ایران_زمین
🍀🍀🍀
کانال مادران شریف ایران زمین
@madaran_sharif