ادامه بحث درباره ماده «حق»
▪️فعل «حقَّ» که مضارع آن به صورت «یَحِقّ» و «یَحُقُّ» میآید [که البته در قرائت حفص از عاصم در تمام موارد «یَحِقّ» آمده است] به معنای واجب شدن میباشد چنانکه «يَحِقُ عليك أن تفعل كذا» به معنای این است که «لازم و واجب است که چنان کنی» [مانند: «حَقَّتْ عَلَيْهِمْ كَلِمَتُ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ» (یونس/96) «مِنْهُمْ مَنْ حَقَّتْ عَلَيْهِ الضَّلالَة» (نحل/36)]
📚(المصباح المنير، ج۲، ص۱۴3)
▪️و در همین معنا کلمه «حقیق» به عنوان صفت مشبهه در معنای مفعولی (واجب شده) ساخته شده است: «حَقيقٌ عَلى أَنْ لا أَقُولَ عَلَى اللَّهِ إِلاَّ الْحَقَّ» (اعراف/105) (كتاب العين، ج3، ص6) و البته در مورد این آیه، علاوه بر معنای فوق، معنای «حریصٌ علی...» هم ذکر شده است.
📚(معجم مقاييس اللغه، ج2، ص18)
▪️ماده «حق» وقتی به باب افعال برود (لِيُحِقَ الْحَقَ، أنفال/ 8 ؛ وَ يُحِقُّ اللَّهُ الْحَقَّ بِكَلِماتِه، یونس/82) به معنای حق بودن چیزی را ثابت کردن ویا به حق بودن چیزی حکم کردن است. (مفردات ألفاظ القرآن، ص246) و برخی این را به معنای امری را یقینی کردن و یا آن را ثابت و لازم و مستقر نمودن دانستهاند.
📚(المصباح المنير، ج۲، ص۱۴3)
▪️«قیامت» را «حاقّة» گویند (الْحَاقَّةُ؛ مَا الْحَاقَّةُ؛ وَ ما أَدْراكَ مَا الْحَاقَّةُ؛ حاقّة/1-3)
▫️از این باب که بر هر چیزی وارد و ثابت میشود
📚(معجم مقاييس اللغه، ج2، ص17)
▫️یا از این باب که به حق نازل میگردد (کتاب العین، ج3، ص7) و وقوعش حتمی و ثابت است و راهی برای انکارش نیست؛
📚(التحقيق فى كلمات القرآن الكريم، ج2، ص308)
▫️ ویا از باب اینکه جزاء در آن محقق میگردد.
📚(مفردات ألفاظ القرآن، ص247).
🔸البته برخی با اینکه این کلمه را ذیل ماده «حقق» آوردهاند، اما گفتهاند وجه تسمیهاش از باب احاطهای است که بر خلایق دارد، و البته آن را از «یَحُقُّ» دانستهاند نه از «یَحِقُّ»
📚 (المصباح المنير، ج۲، ص۱۴۴)؛
که در این صورت، چهبسا بهتر باشد که آن را از ماده «حوق» دانست که به معنای «احاطه کردن» میباشد
📚 (معجم المقاییس اللغة، ج۲، ص۱۲۱)
▪️«استحقّ» به معنای «استوجب» (آن را [بر خود] واجب شمرد) است و «مستحَق» از این جهت به «آنچه سزاوار شده» یا کسی که سزاوار امری است، گفته میشود (فَإِنْ عُثِرَ عَلى أَنَّهُمَا اسْتَحَقَّا إِثْماً فَآخَرانِ يَقُومانِ مَقامَهُما مِنَ الَّذينَ اسْتَحَقَّ عَلَيْهِمُ الْأَوْلَيانِ؛ مائده/107)
📚(المصباح المنير، ج۲، ص۱۴۴)
▪️«حقیقت» را گفتهاند به معنای چیزی است که حق مطلب به آن برمیگردد
📚 (كتاب العين، ج3، ص6)
▫️و به تعبیر دیگر، حقیقتِ هر چیزی، نهایت آن و اصلِ آن که مشتمل بر آن است، میباشد، چنانکه در روایات درباره «حقیقة ایمان» و «حقیقة ...» (مثلا: لِكُلِ حَقٍ حَقِيقَةٌ، فَمَا حَقِيقَةُ إِيمَانِكَ؟) تعابیر فراوانی وارد شده است.
📚(كتاب العين، ج3، ص8؛ المصباح المنير، ج۲، ص۱۴۴)
▫️و البته بتدریج کلمه «حقیق« در تمامی معانیای که «حق» در مورد آنها به کار میرود (یعنی چیزی که ثبات و وجود دارد؛ اعتقادی که با حق مطابق است؛ و کار و سخنی که در جای درست خود قرار دارد) به کار رفته است.
📚 (مفردات ألفاظ القرآن، ص247).
▪️از مادههایی که به این ماده نزدیک است، یکی ماده «حیق» است که در اصل به معنای «نازل شدن چیزی بر چیزی» میباشد و در مورد نازل شدن امور ناخوشایند به کار میرود و قبلا بحث آن گذشت و 10 بار در قرآن تکرار شده
🔖(جلسه 743 http://yekaye.ir/al-fater-35-43/)
▪️و نیز ماده «حوق» است که به معنای احاطه کردن میباشد (كتاب العين، ج3، ص256؛ معجم المقاییس اللغة، ج۲، ص۱۲۱) که ظاهرا کلمه قرآنیای ندارد، مگر اینکه چنانکه گذشت «حاقّة» (که 3 بار در قرآن کریم تکرار شده است) ویا فعل «حاق» (که 9 بار آمده و همه را ضمن «حیق» قرار دادهاند) از این ماده بدانیم؛
و البته احتمال اشتقاق کبیر بین این سه ماده، کاملا وجود دارد.
📿با این حال، اگر تمایز دو ماده «حیق» و «حقق» را بپذیریم، و «حاقة»را هم از ماده «حقق» بدانیم باید گفت که ماده «حقق» و مشتقاتش ۲۸۷ بار در قرآن کریم به کار رفته است.
@Yekaye
☀️1) در آیه 77 حدیثی از امام صادق ع گذشت.
مطلب بدینجا رسید که زن لوط برای اطلاع مردم از حضور میهمانان لوط آتشی برافروخت.
حضرت در ادامه فرمودند:
چون آن آتش را دیدند، به درب خانه لوط روی آوردند در حالی که همدیگر را هل می دادند؛ پس زن لوط بر آنان وارد شد و گفت: نزد لوط عدهای آمدهاند که من تاکنون خوشسیماتر از آنان ندیدهام. پس آنان به جلوی در آمدند تا وارد خانه شوند.
لوط چون آنان را دید به سوی آنان برخاست و فرمود: «ای قوم من!» «تقوای الهی پیشه کنید و مرا در مورد میهمانانم شرمنده و سرشکسته مسازید؛ آیا از شما مرد رشیدی [رشدیافتهای] نیست؟!» و نیز فرمود «اینان دخترانم؛ آنان برای شما پاکیزهترند». پس آنان را به حلال دعوت کرد. اما آنان «گفتند قطعاً دانستهای که ما را در مورد دخترانت حقی نباشد؛ و بیگمان تو خوب میدانی که چه میخواهیم!»
لوط به آنان گفت: ای کاش که برای [غلبه بر] شما قوتی داشتم یا به تکیهگاه محکمی پناه میبردم!»
جبرئیل [آهسته] گفت: اگر بداند که چه قوتی دارد؟!
پس درب خانه را شکستند و وارد خانه شدند. جبرئیل فریادی زد و گفت:لوط! رهایشان کن داخل شوند؛ و چون داخل شدند جبرئیل با انگشتانش به سوی آنان اشارهای کرد و چشمانشان رفت و این همان سخن خداوند عز و جل است که فرمود «پس چشمانشان را محو کردیم» (قمر/37)
سپس جبرئیل وی را ندا داد: «همانا ما فرستادگان پروردگارت هستیم؛ هرگز به تو دست نخواهند یافت؛ پس خانوادهات را در پارهای از شب حرکت بده» (هود/81) و نیز جبرئیل به او گفت: که ما برای به هلاکت رساندن آنان مبعوث شدهایم.
او گفت: جبرئیل! عجله کن!
گفت: «همانا وعده آنان صبح است؛ آیا صبح نزدیک نیست؟» (هود/81)
پس به او دستور داد و او خودش و خانوادهاش سوار شدند و حرکت کردند، جز همسرش؛ پس جبرئیل آن شهر را با دو بال [قدرت] خویش از هفت زمین برکند و زیر و رو کرد تا حدی که آسمانیان فریاد حیوانات آنجا را هم شنیدند؛ پس بر آنان و کسانی که پیرامون آن شهر بودند «بارانی از سنگهای سجّیل» (هود/82) بر آنان فرود آورد.
📚الكافي، ج5، ص547-548 و ج8، ص329؛ تفسير العياشي، ج2، ص155؛ مجمع البيان، ج5، ص279
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ عَنْ دَاوُدَ بْنِ فَرْقَدٍ عَنْ أَبِي يَزِيدَ الْحَمَّارِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ:
... فَلَمَّا رَأَوُا الدُّخَانَ أَقْبَلُوا إِلَى الْبَابِ يُهْرَعُونَ حَتَّى جَاءُوا إِلَى الْبَابِ [يُهْرَعُونَ إِلَى الْبَابِ] فَنَزَلَتْ إِلَيْهِمْ فَقَالَتْ: عِنْدَهُ قَوْمٌ مَا رَأَيْتُ قَوْماً قَطُّ أَحْسَنَ هَيْئَةً مِنْهُمْ! فَجَاءُوا إِلَى الْبَابِ لِيَدْخُلُوا [لِيَدْخُلُوهَا].
فَلَمَّا رَآهُمْ لُوطٌ قَامَ إِلَيْهِمْ فَقَالَ لَهُمْ: «يَا قَوْمِ» «فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ لا تُخْزُونِ فِي ضَيْفِي أَ لَيْسَ مِنْكُمْ رَجُلٌ رَشِيدٌ» وَ قَالَ «هؤُلاءِ بَناتِي هُنَّ أَطْهَرُ لَكُمْ» فَدَعَاهُمْ إِلَى الْحَلَالِ فَقَالَ [«فَقالُوا لَقَدْ عَلِمْتَ] ما لَنا فِي بَناتِكَ مِنْ حَقٍّ وَ إِنَّكَ لَتَعْلَمُ ما نُرِيدُ»
فَقَالَ لَهُمْ «لَوْ أَنَّ لِي بِكُمْ قُوَّةً أَوْ آوِي إِلى رُكْنٍ شَدِيدٍ» فَقَالَ جَبْرَئِيلُ لَوْ يَعْلَمُ أَيُّ قُوَّةٍ لَهُ؟!
قَالَ فَكَاثَرُوهُ حَتَّى دَخَلُوا الْبَيْتَ. فَصَاحَ بِهِ جَبْرَئِيلُ، فَقَالَ: يَا لُوطُ دَعْهُمْ يَدْخُلُوا [يَدْخُلُونَ]. فَلَمَّا دَخَلُوا أَهْوَى جَبْرَئِيلُ ع بِإِصْبَعِهِ نَحْوَهُمْ؛ فَذَهَبَتْ أَعْيُنُهُمْ؛ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ «فَطَمَسْنا عَلَى أَعْيُنَهُمْ» [فَطَمَسْنا أَعْيُنَهُمْ]. ثُمَّ نَادَاهُ [نَادَى] جَبْرَئِيلُ، فَقَالَ لَهُ: «إِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَنْ يَصِلُوا إِلَيْكَ فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ». وَ قَالَ لَهُ جَبْرَئِيلُ: إِنَّا بُعِثْنَا فِي إِهْلَاكِهِمْ.
فَقَالَ يَا جِبْرِيلُ عَجِّلْ!
فَقَالَ «إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ أَ لَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيبٍ»
[قَالَ] فَأَمَرَهُ فَيَحْمِلُ هُوَ وَ [فَتَحَمَّلَ وَ] مَنْ مَعَهُ إِلَّا امْرَأَتَهُ ثُمَّ اقْتَلَعَهَا - يَعْنِي الْمَدِينَةَ - جَبْرَئِيلُ بِجَنَاحَيْهِ مِنْ سَبْعَةِ [سَبْعِ] أَرَضِينَ ثُمَّ رَفَعَهَا حَتَّى سَمِعَ أَهْلُ سَمَاءِ الدُّنْيَا نُبَاحَ الْكِلَابِ وَ صُرَاخَ الدُّيُوكِ [صِيَاحَ الدِّيَكَةِ] ثُمَّ قَلَبَهَا وَ أَمْطَرَ عَلَيْهَا وَ عَلَى مَنْ حَوْلَ الْمَدِينَةِ «حِجَارَةً مِنْ سِجِّيلٍ».
@Yekaye
☀️2) در بحث از آیه قبل حدیثی از امام صادق ع گذشت
🔖حدیث2 https://eitaa.com/yekaye/3983
ایشان در ادامه آن حدیث، در توضیح این آیه فرمودند:
پس آنان به لوط گفتند «قطعاً دانستهای که ما را در مورد دخترانت حقی نباشد» یعنی حاجتی نباشد و ما بدانان شهوت و رغبتی نداریم؛ «و بیگمان تو خوب میدانی که چه میخواهیم!» یعنی همان عمل خبیثشان، که همان رفتن سراغ جنس مذکر بود.
📚تحفة الإخوان، ص48 (نسخه خطی، به نقل از البرهان في تفسير القرآن، ج4، ص318)
فقالوا له: «لَقَدْ عَلِمْتَ ما لَنا فِي بَناتِكَ مِنْ حَقٍ» أي من حاجة، و لا شهوة لنا فيهن «وَ إِنَّكَ لَتَعْلَمُ ما نُرِيدُ» يعني عملهم الخبيث، و هو إتيان الذكور.
@Yekaye
☀️3) مفضل بن عمر از شاگردان امام صادق ع است که یکبار با زندیقی به نام ابن ابیالعوجاء بحث میکند و از عهده بحث با او برنمیآید و خدمت امام صادق ع میرسد و امام صادق ع در چند جلسه برای او درس توحید میگذارند و با استفاده از مخلوقات مختلف خداوند راههایی به خداشناسی برای وی میگشایند. فرازهایی از این روایت قبلا گذشت.
در فراز دیگری از این حدیث آمده است:
ای مفضل! بنگر در آنچه که خداوند انسان را برخلاف همه حیوانات بدان اختصاص بخشیده است، این آفریدهی جلیل القدر که غنایش عظیم است، منظورم شرم و حیاست؛ که اگر حیا نبود نه میهمانی پذیرایی میشد و نه به وعدهها وفا میشد و نه حاجات برآورده میگردید و نه از زشتی در چیزی از چیزها دوری میشد، چنانکه حتی بسیاری از اموری که بر انسان واجب گردیده، فقط از روی حیاست که انسان بدان عمل مینمود و از انجام هیچ فحشایی عفت نمیورزید؛ آیا نمیبینی که بدین طریق، چگونه حق انسان از خلال جمیع این اموری که صلاح کار وی و تمامیت امرش بدان وابسته است ادا میگردد؟
📚توحيد المفضل، ص79؛ بحار الأنوار، ج3، ص81
رَوَى مُحَمَّدُ بْنُ سِنَانٍ قَالَ حَدَّثَنَا الْمُفَضَّلُ بْنُ عُمَرَ عن الصادق ع قال:
... انْظُرْ يَا مُفَضَّلُ إِلَى مَا خُصَّ بِهِ الْإِنْسَانُ دُونَ جَمِيعِ الْحَيَوَانِ مِنْ هَذَا الْخَلْقِ الْجَلِيلِ قَدْرُهُ الْعَظِيمِ غَنَاؤُهُ أَعْنِي الْحَيَاءَ فَلَوْلَاهُ لَمْ يُقْرَ ضَيْفٌ وَ لَمْ يُوفَ بِالْعِدَاتِ وَ لَمْ تُقْضَ الْحَوَائِجُ وَ لَمْ يُتَحَرَّ الْجَمِيلُ وَ لَمْ يُتَنَكَّبِ الْقَبِيحُ فِي شَيْءٍ مِنَ الْأَشْيَاءِ حَتَّى إِنَّ كَثِيراً مِنَ الْأُمُورِ الْمُفْتَرَضَةِ أَيْضاً إِنَّمَا يُفْعَلُ لِلْحَيَاءِ فَإِنَّ مِنَ النَّاسِ مَنْ لَوْ لَا الْحَيَاءُ لَمْ يَرْعَ حَقَّ وَالِدَيْهِ وَ لَمْ يَصِلْ ذَا رَحِمٍ وَ لَمْ يُؤَدِّ أَمَانَةً وَ لَمْ يَعِفَّ عَنْ فَاحِشَةٍ أَ فَلَا تَرَى كَيْفَ وُفِّيَ الْإِنْسَانُ جَمِيعَ الْخِلَالِ الَّتِي فِيهَا صَلَاحُهُ وَ تَمَامُ أَمْرِه.
@Yekaye
☀️4) از امام باقر ع یا امام صادق ع روایت شده است:
حیا و ایمان در یک جای واحدی قرین هماند؛ اگر یکی برود رفیقش هم خواهد رفت.
📚الكافي، ج2، ص106؛
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمُغِيرَةِ عَنْ يَحْيَى أَخِي دَارِمٍ عَنْ مُعَاذِ بْنِ كَثِيرٍ عَنْ أَحَدِهِمَا ع قَالَ:
الْحَيَاءُ وَ الْإِيمَانُ مَقْرُونَانِ فِي قَرَنٍ فَإِذَا ذَهَبَ أَحَدُهُمَا تَبِعَهُ صَاحِبُهُ.
@Yekaye
5) از امیرالمومنین ع روایت شده است:
☀️از وقاحت و بیشرمی بپرهیز که همانا تو را به ارتکاب امور زشت و روی آوردن به بدیها میراند.
و نیز روایت شده که فرمودند:
☀️بدترین بدها کسی است که از مردم حیا نمیکند و از خداوند سبحان نمیترسد.
📚تصنيف غرر الحكم و درر الكلم، ص257
☀️حدیث 5461: إِيَّاكَ وَ الْقِحَةَ فَإِنَّهَا تَحْدُوكَ عَلَى رُكُوبِ الْقَبَائِحِ وَ التَّهَجُّمِ عَلَى السَّيِّئَاتِ.
☀️حدیث 5464: شَرُّ الْأَشْرَارِ مَنْ لَا يَسْتَحْيِي مِنَ النَّاسِ وَ لَا يَخَافُ اللَّهَ سُبْحَانَهُ.
@Yekaye
.
1⃣ «قالُوا لَقَدْ عَلِمْتَ ما لَنا في بَناتِكَ مِنْ حَقٍّ وَ إِنَّكَ لَتَعْلَمُ ما نُريدُ»
انسان در اثر گناه، چنان مسخ مىشود كه طبيعىترين راه براى او زشت، و زشتترين راه برايش حقّ و زيبا جلوه مىكند.
📚(تفسير نور، ج5، ص363)
در واقع،
غوطهور شدن در گناه، کمکم نظام تشخیص انسان را به اندازهاش مغشوش میکند خواسته و دلخواه خود را معیار حق میپندارد تا حدی که
نسبت به آنچه حق دارد (ازدواج با جنس مخالف، که رضایت طرفین هم در کار باشد و پدر عروس هم موافقتش را اعلام کند) احساس میکند حقی ندارد❗️
اما نسبت به رابطه نامشروع با همجنس احساس حق کرده، با قاطعیت آن را مطالبه میکند‼️
@Yekaye
.
2⃣ «قالُوا لَقَدْ عَلِمْتَ ما لَنا في بَناتِكَ مِنْ حَقٍّ وَ إِنَّكَ لَتَعْلَمُ ما نُريدُ»
مردمی که برای انجام عمل لواط به خانه حضرت لوط هجوم آورده بودند، در همان حالی که مطالبه میکردند که میهمانانش را در اختیار آنان قرار دهد، در قبال پیشنهاد حضرت لوط برای ازدواج با دخترانش، ژست مدعیان #حقوق_بشر به خود گرفتند و گفتند: ما در مورد دخترانت حقی نداریم‼️
📝نکته تخصصی #انسانشناسی (#حق و #لیبرالیسم )
لیبرالیسم مهمترین حق بشر را #حق_آزادی میداند؛ و معتقد است:
"انسان چون حق آزادی دارد، پس هیچکس نباید مانع #آزادی وی شود"
یعنی
⛔️کسی حق ندارد مانع شود که دیگران کاری را که از نظر او نارواست انجام دهند.
این مبنا، یکی از مهمترین مبانی کسانی است که از آزادی لواط و همجنسگرایی دفاع میکنند.
در واقع، سخن آنان این است که:
🤔 "شاید از نظر شما #همجنسگرایی و روابط همجنسگرایانه ناپسند باشد اما این نظر شخصی شماست و اگر دو نفر خودشان به انجام چنین عملی راضی باشند ربطی به شما ندارد و آنان حق دارند آن گونه که خودشان میپسندند زندگی کنند؛ و شما حق ندارید مانع آنان شوید."
به نظر میرسد که #قوم_لوط نیز چنین موضعی داشتند❗️
زیرا
🔻از طرفی بر روابط همجنسگرایانه اصرار میورزیدند
🔻و از طرف دیگر، از حق نداشتن در موارد دیگر سخن میگویند.
🤔اما سوال مهمی که لیبرالیسم را به چالش میکشد این است که اساساً چرا برای #انسان «حق آزادی» قائلند؟
اگر صرف #موجود_زنده بودن، چنین حقی میآورد، چرا این حق را برای حیوانات و گیاهان قبول ندارند و بسادگی به خود #حق میدهند که نهتنها آزادی آنها را محدود کنند، بلکه مانع روال طبیعیِ حیات آنان شوند و آنان را کاملا مطابق با سلیقه خود و برای خورده شدن پرورش دهند⁉️
پس برای سخن گفتن از «حقوق بشر» چارهای ندارند جز اینکه بپذیرند که انسان یک #کرامت و ویژگیِ خاصی دارد؛ و #انسانیت است که این ارزش را به انسان میدهد نه صرفِ این #وضعیت_بیولوژیک .
♦️اگر چنین است باید دید که
🔺آن ویژگی چیست؛
🔺و آنگاه تنها چیزی را میتوان به عنوان «حق انسان» محترم شمرد که برخاسته ویا در راستای آن ویژگی باشد؛
ویا دست کم در جهتِ خلافِ آن ویژگی نباشد.
❌آن کرامت، هرچه باشد، صرفِ #آزاد_بودن (به معنای هر کاری دلش میخواهد، اگر توانش را دارد انجام دهد) نیست؛ چون این را حیوانات هم دارند؛ و از این جهت تفاوتی بین این دو نیست.
💢شاید بگویند #اختیار است که چنین کرامتی را ایجاد کرده است.
🤔این میتواند سخن صحیحی باشد، به شرطی که #اختیار را فراتر از #میل که در حیوانات هم هست، بدانیم:
@Yekaye
👇ادامه مطلب👇
👆ادامه توضیح معنای صحیح #حق_آزادی👇
💢 آن معنای از #اختیار که #انسان را برتر از #حیوان ، و بلکه برتر از #فرشته میکند این است که پیش رویش برای انجام کارهایی که #عقل او تشخیص میدهد خوب است یا بد است، باز است؛ و با عقل خود، میتواند آنچه خوب تشخیص داده، ولو #خلاف_میل ویا #خلاف_اقتضائات_محیط او باشد، عمل کند. 💢
به تعبیر دیگر،
#اختیار زمانی رنگ و بوی فراتر از میل حیوانی مییابد که به نحوی با #تعالی انسان و #تشخیص آگاهانه، و آنگاه #انتخاب این تعالی گره بخورد: یعنی
🔺هم تعالیای برای انسان در کار باشد (برخلاف حیوانات) و
🔺هم امکان تشخیص و در عین حال عمل نکردن به اقتضای آن تعالی در کار باشد (برخلاف فرشتگان)،
🔺آنگاه وی تعالیای را که تشخیص داده، ولو برخلاف میلش باشد، ترجیح دهد.
از این رو،
اگر انسان از این اختیارش سوء استفاده کند، از حیوانات پستتر میشود (اعراف/ 179 و فرقان/44 ) ❗️
و این صرفاً یک مدعای دروندینی نیست؛
🤔همگان میفهمند که انسانی همچون صدام که برای لذت و جاهطلبی خویش براحتی دست به شکنجه کردن و یا کشتار هزاران بیگناه میزند، از حیوان پستتر است.
💠همین امر موجب میشود که برترین حق انسان، نه #حق_آزادی ، بلکه #حق_رشد_کردن باشد؛
البته از آنجا که #رشد حقیقی غالبا در جایی حاصل میشود که شخص #آگاهانه و #آزادانه دست به انتخاب بزند، #حق_آزادی نیز پیدا میکند؛
اما این «حق آزادی» تنها در سایه معنای «رشد» موجه است؛
از این رو،
خود این #حق_آزادی به معنای #حق_داشتن و #مُحِق_بودن در انجام کارهای دلخواه (ولو خلاف تعالی وی باشد) نیست؛ تا بتوان از آن اموری همچون #حق_لواط را نتیجه گرفت؛
بلکه:
⭕️«حق آزادی» اگر مبتنی بر کرامت انسان است، صرفاً به معنای #مجاز_بودن برای ارتکاب #اشتباه است⭕️
یعنی
♦️اگر در انتخاب خود #اشتباه کرد، به خاطر این اشتباهش #مؤاخذه نمیشود؛
🔻نه اینکه #ثمره_اشتباه او، امر حق و روا قلمداد شود؛ واین اشتباه، #حق_ویژهای برای او پدید آوَرَد❗️
🔻و نه اینکه اجازه #جرم و #گناه (یعنی عملی که میداند نارواست و جهل نداشته، تا کارش مصداق «اشتباه» محسوب شود) داشته باشند❗️
🔻و حتی نه اینکه اگر اشتباهشان در عمل عوارض سوئی داشت، در قبال آن #عوارض_سوء مسئولیتی نداشته باشند❗️(شبیه جایی که کسی بدون تخطی از قوانین و صرفاً به خاطر اشتباه در رانندگی تصادف میکند و به شخص دیگری خسارت وارد میآورد؛ او گناه نکرده و جُرمی مرتکب نشده، اما موظف است خسارت وارده را جبران کند.)
#همجنسگرایی
#آزادی
#حقوق_بشر
@Yekaye
.
3⃣ «قالُوا لَقَدْ عَلِمْتَ ما لَنا في بَناتِكَ مِنْ حَقٍّ وَ إِنَّكَ لَتَعْلَمُ ما نُريدُ»
چرا بسادگی نگفتند که « ما را در مورد دخترانت حقی نباشد و ...» بلکه گفتند «قطعاً دانستهای که ما را ...»
🍃الف.مساله را به «علم» او برگرداندند از این جهت که میخواستند اشاره کنند که تو سنت و شیوه ما را میدانی؛ که متعرض زنان نمیشویم و فقط سراغ جنس مذکر میرویم؛ و چون چنین سنتی در قوم ما رایج شده، پس ما حقی در خصوص دختران تو نداریم؛ پس تو که سنت ما را میدانی که ما حقی در این زمینه نداریم چرا چنین پیشنهادی به ما میدهی؟!
📚(المیزان، ج10، ص340)
🍃ب. ممکن است از باب همان «لتعلم» است که در جمله دوم گفتند؛ یعنی وقتی میدانی ما دنبال دختران تو نیامدهایم بیهوده ما را معطل نکن!
🍃ج. ...
@Yekaye
.
4⃣ «قالُوا لَقَدْ عَلِمْتَ ما لَنا في بَناتِكَ مِنْ حَقٍّ وَ إِنَّكَ لَتَعْلَمُ ما نُريدُ»
چرا جمله اول را با تعبیر ماضی «لَقَدْ عَلِمْتَ» آوردند و دومی را با تعبیر مضارع «لَتَعْلَمُ»؟
🍃الف. جمله اول اشاره است به رویهای که در میان آنان از قبل رایج بوده و حضرت لوط هم قبلا از آن خبر داشته؛ و در واقع میخواهند بگویند پیشنهاد تو با توجه به آنچه قبلا می دانستهای بیوجه است؛ اما جمله دوم ناظر است به مطالبه فعلیِ آنان که الان لوط میداند که آنان چه میخواهند؛ پس مانعشان نشود.
🍃ب. ...
@Yekaye
✅ چنانکه قبلا اشاره شد
علت پرداختن به آیات مربوط به قوم لوط، درسگفتگویی بود که چند روز دیگر خواهم داشت و طرف دیگر آن، آقای #آرش_نراقی است.
وی که از پذیرش #همجنسگرایی و دفاع از آن شرمی ندارد، خواسته این مطلب را بر پیروان قرآن کریم نیز تحمیل کند‼️
🤔بدین مناسبت مقالهای - البته نسبتا طولانی - نوشتهام که بحثهای او را از دو زاویه بروندینی و نگاه قرآنی مورد نقد و بررسی دادهام؛ و به این بهانه، فاجعه رواج همجنسگرایی را به چالش کشیدهام.
از این جهت که دانستن برداشتهای مخالف، میتواند به فهم بهتر صورت مساله کمک کند و انسان را از خطر مغالطاتی که در این عرصه هست آگاه سازد، به نظرم رسید شاید بد نباشد آن مقاله در اینجا نیز تقدیم شود.👇
@Yekaye
هدایت شده از حسین سوزنچی
اسلام، اخلاق و همجنسگرایی- نقدی بر آرش نراقی.pdf
1.18M
#آرش_نراقی در چند مقاله به دفاع از #همجنسگرایی پرداخته
و معتقد است:
اجازه دادن به رواج رفتارهای همجنسگرایانه، نهتنها به لحاظ اخلاقی موجه میباشد❗️
بلکه یک #مسلمان باید بکوشد که درک خود از قرآن را به طوری شکل دهد که با به رسمیت شناختن رفتارهای #همجنسگرایانه سازگار باشد‼️
📝در مقاله ضمیمه با عنوان #اسلام_اخلاق_و_همجنسگرایی
پس از تفکیک بین
🔻 #رفتار_همجنسگرایانه (یا همان #لواط )
با
🔻 #گرایش و #هویتی به نام #همجنسگرایی
مدعای آقای نراقی در دو فراز بررسی میشود:
1⃣ تحلیل بروندینی ادله #موافق و #مخالف همجنسگرایی
2⃣ نقد و بررسی نظرات وی درباره نگاه #قرآن کریم به این مساله
🖊 #حسین_سوزنچی
@souzanchi
867) 📖 قالَ لَوْ أَنَّ لي بِكُمْ قُوَّةً أَوْ آوي إِلى رُكْنٍ شَديدٍ 📖
💢ترجمه
گفت: کاشکی مرا به شما نیرویی بود یا اینکه به پایگاهی استوار پناه ببرم!
سوره هود (11) آیه 80
1397/10/16
29 ربیعالثانی 1440
@Yekaye
🔹آوي
قبلا بیان شد که:
▪️ماده «أوی» را در جایی جمع شدن یا به چیزی منضم شدن دانستهاند و «مأوی» به مکانی گفته میشود که در آن گرد میآید و مستقر میشوند و در فارسی معادل کلمات قرارگاه و پناهگاه میباشد. (فَإِنَّ الْجَحيمَ هِيَ الْمَأْوى … فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى؛ نازعات/۳۹و۴۱)
البته ابنفارس بر این باور است که این ماده در معنای دومی هم به کار رفته و دلالت بر «شفقت و مهربانی ورزیدن» هم دارد؛
اما مرحوم مصطفوی، که اصل معنای این ماده را «قصد کردن جایی به نیت استقرار و سکونت و استراحت در آن» معرفی کرده، معانیای مانند جمع شدن، منضم شدن و شفقت ورزیدن را از لازمههای این معنا میداند.
🔖جلسه 540 http://yekaye.ir/al-ahzab-33-51/
@Yekaye
🔹لَوْ أَنَّ لي بِكُمْ قُوَّةً أَوْ آوي إِلى ...
با توجه به معنای حرف «أو» سه گونه ارتباط بین جمله «أَنَّ لي بِكُمْ قُوَّةً» و جمله «أوی ...» مطرح شده است:
🔸معروفترین تحلیل این است که «أو» به معنای «یا» و برای عطف باشد؛ در این صورت،
▫️می تواند عطف جمله فعلیه به فعلیه باشد؛ یعنی در جمله اول، فعلی در تقدیر باشد؛ مثلا: : لو ثبت أن لي بكم قوة، أو آوى ...
▫️ویا بر مبنای سیبویه میتواند عطف جمله فعلیه باشد به کل شرط و جزای شرط؛ یعنی لَوْ أَنَّ لي بِكُمْ قُوَّةً فافعل کذا، أَوْ آوي إِلى ...
🔸اما ابوالبقاء این احتمال را هم داده که «أو» به معنای «یا» ولی جمله دوم جمله مستأنفه (کاملا مستقل و بدون ارتباط معنایی با جمله اول) باشد
🔸و بر مبنای علمای نحو کوفی، «أو» می تواند به معنای «بل» باشد؛ یعنی اولش آرزویی میکند که ای کاش به شما قوتی داشتم؛ بعد از آن آرزو منصرف میشود و میگوید بلکه به تکیهگاهی محکمتر، یعنی خداوند متعال تکیه میکنم.
📚(البحر المحيط، ج6، ص188)
@Yekaye
🔹رُكْنٍ
درباره اینکه اصل ماده «رکن» بر چه چیزی دلالت میکند بین اهل لغت اختلاف است.
🔸در واقع، کلمه «رُکن» در دو معنا بسیار شیوع دارد: یکی رُکنِ ساختمان، به معنای اساس و پایهای که ساختمان به آن استوار است؛ و دیگری «رکنا الجبل: دو رکن کوه» که به دو طرف کوه گفته میشود.
📚(مجمع البيان، ج5، ص278)
▪️بدین ترتیب، برخی اصل معنای آن را «قوت» میدانند و رکن چیزی را به معنای آن سمتِ قویِ شیء میدانند؛ و فلانی به «رُکن شدید»ی پناه میبرد [آوي إِلى رُكْنٍ شَديدٍ؛ هود/80]، یعنی به چیزی که به او عزت میدهد و او را از گزند دیگران حفظ میکند؛ و «رَکَنَ الی» به معنای تکیه کردن و اعتماد کردن بر چیزی میباشد
📚(معجم المقاييس اللغة، ج2، ص430)
▪️اما برخی اصل معنای آن را «متمایل شدن به چیزی همراه با آرام گرفتن نزد آن چیز» میدانند و بر این باورند که «رُکنِ» هر چیزی، آن قسمت از آن چیز است که شیء به آن سکون مییابد [فَتَوَلَّى بِرُكْنِهِ وَ قالَ ساحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ؛ ذاریات/39] و کاربرد آن برای «قدرت» و «قوت» از باب لازمه شیء و کاربردی استعاری است.
📚(مفردات ألفاظ القرآن، ص۳۶۵؛ التحقيق في كلمات القرآن الكريم، ج4، ص223)
▪️برخی بین این دو سخن چنین جمع کردهاند که «رکون» یعنی اعتماد و تکیه کردن به چیزی که ناشی از نوعی محبت و تمایل بدان چیز باشد
📚(مجمع البيان، ج،5، ص۳۰۵؛ المیزان، ج۱۱، ص۵۰)
چنانکه در موارد کاربرد این ماده به صورت فعل در قرآن، این نکته کاملا درست است: «وَ لا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذينَ ظَلَمُوا» (هود/113) «وَ لَوْ لا أَنْ ثَبَّتْناكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئاً قَليلاً» (اسراء/74)
▫️و شاهد بر این مدعا هم آن است که در تفاوت رکون و سکون گفتهاند که رکون به چیزی، سکون و آرام گرفتنی بدان چیز است که با محبت بدان و ساکت شدن در پیشگاه آن همراه باشد و نقطه مقابل آن «نفور» (نفرت) از آن چیز است؛ اما سکون در مقابل حرکت است و در غیر این معنا به صورت مجازی به کار میرود.
📚(الفروق في اللغة، ص306)
📿ماده «رکن» همین 4 مورد در قرآن کریم به کار رفته است.
@Yekaye
🔹شَديدٍ
▪️درباره ماده «شدد»
▫️برخی گفتهاند که این ماده در اصل بر «قوتی در چیزی» دلالت دارد.
📚(معجم المقاييس اللغة، ج3، ص179).
▫️اما دیگران بر تفاوت معنای «قوت» و «شدت» تاکید کرده و گفتهاند که «شدت» در اصل دلالت بر مبالغه در وصف چیزی دارد و لذا از قبیل قدرت نیست؛
📚 (الفروق في اللغة، ص100)
▫️ و برخی این را که «شدت»، وصفِ «قدرت» قرار میگیرد (عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوى، نجم/5؛ وَ كانُوا أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً، روم/9) شاهدی آوردهاند بر تفاوت معنایی این دو؛ و موید دیگرش هم این است که شدت در مقابل «رخوت» (سستی) است؛ در حالی که «قوت» در مقابل «ضعف» است؛ از این رو، گفتهاند که اساساً «شدت» یک مفهوم مستقل نیست؛ بلکه بر درجه قوی عالی از هر مرتبهای دلالت دارد و در هر موضوعی به حَسَبِ خودش است
📚(التحقيق في كلمات القرآن الكريم، ج6، ص27)
▫️اما دیگران برای این کلمه معنای مستقل قبول دارند؛ و گفتهاند «شدة» جمع شدن و گردهمآمدنی است که تفکیک و جدایی آن دشوار باشد؛ یا منقبض و بسته شدنی است که باز کردنش دشوار باشد
📚(مجمع البيان، ج5، ص278).
در واقع،
▫️به نظر میرسد اصل این ماده از کلمه «شَدّ» به معنای «محکم گره زدن و بستن» (العقد القويّ) شروع شده باشد؛ و فعل «شَدَّ» به معنای محکم بستن میباشد: «وَ شَدَدْنا أَسْرَهُمْ» (إنسان/28) «حَتَّى إِذا أَثْخَنْتُمُوهُمْ فَشُدُّوا الْوَثاقَ»(محمد/4) و بتدریج شدت علاوه بر گره زدن، در مورد بدن (كانُوا أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً؛ فاطر/44)، قدرت نفسانی (عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوى؛ نجم/5)، و عذاب (فَأَلْقِياهُ فِي الْعَذابِ الشَّدِيدِ؛ ق/26) هم به کار رفته است.
📚 (مفردات ألفاظ القرآن، ص447)
▪️«شَدِيد» و «مُتَشَدِّد» به معنای بخيل به کار رفته است «وَ إِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ»
📚(معجم المقاييس اللغة، ج3، ص179).
درباره چرایی این وجه تسمیه، برخی توضیح دادهاند که وزن «فعیل» می تواند هم به معنای مفعول باشد و هم به معنای فاعل. شدید به معنای «مفعول« یعنی گویی او را بسته و در زنجیر کردهاند که نمیتواند پول خرج کند؛ و «شدید» به معنای فاعل گویی سر کیسهاش را محکم بسته است و کیسه پولش را هیچگاه باز نمیکند.
📚(مفردات ألفاظ القرآن، ص447)
▪️«شَدَّ» و «اشْتَدَّ» به معنای سرعت گرفتن هم به کار میرود؛ که ممکن است برگرفته از تعبیر «شدّ حزامه للعدو: کمربندش را برای رفتن به سراغ دشمن محکم بست» باشد ویا از تعبیر «باد شدت گرفت»: «اشْتَدَّتْ بِهِ الرِّيحُ» (إبراهيم/18).
📚(مفردات ألفاظ القرآن، ص447)
▪️جمع «شدید»، «أشدّاء» [وَ الَّذينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ؛ فتح/29] و «شِداد» است
📚(لسان العرب، ج3، ص233)؛
و تعبیر «شداد» در مورد چیزهایی به کار رفته که چنان محکم و قوی است که چیزی در او اثر نمیگذارد، خواه به این معنا که کارش را بیملاحظه انجام میدهد و تحت تاثیر عواطف قرار نمیگیرد: «عَلَيْها مَلائِكَةٌ غِلاظٌ شِدادٌ لا يَعْصُونَ اللَّهَ ما أَمَرَهُم» (تحریم/6) ویا از این باب که نفوذناپذیر است و گذر زمان اثری در او ندارد: «وَ بَنَيْنا فَوْقَكُمْ سَبْعاً شِداداً» (نبأ12) «ثُمَّ يَأْتي مِنْ بَعْدِ ذلِكَ سَبْعٌ شِدادٌ يَأْكُلْنَ ما قَدَّمْتُمْ لَهُنَّ» (یوسف/48)
📚 (الطراز الأول، ج6، ص8)
📿ماده «شدد» و مشتقات آن 102 بار در قرآن کریم به کار رفته است.
@Yekaye