زن و شوهر گردشگرند. در شرح این کلیپ نوشتند: این ویدیو مربوط به همین چند روز پیشه! و این داستان به صورت خیلی عجیبی توی جزیره زنگبار به صورت های مختلف تکرار می‌شد… از عکس توی لابی هتل ها و هاستل ها گرفته تا روی ماشین و موتور و در و دیوار! به نظرتون دلیل این همه حمایت مردم تانزانیا از حکومت فعلی ایران چیه؟ این قضیه تا جایی پیش رفت که خیلی جاها به خاطر دوری از بحث های سیاسی منجر به قتل عمد از اینکه بگم ایرانی ام خودداری میکردم:) #تانزانیا @ESRAR3

در‌ حرم هرکسی با قصه‌ی خودش پیش می‌رود، کلیات تحویل‌تان نمی‌دهد. اگر از کسی بپرسید چرا حرم می‌آیی؛ لابد که قصه‌اش در ذهن و دلش تداعی می‌شود. این شب‌ها خصوصا زن‌ها با قصه‌ی خودشان به تجمع می‌آیند. کسی چندان به چیستی‌اش نمی‌اندیشد. مثل این زن که می‌خواهد با بودنش در تجمع شفایش را از رهبر شهیدش بگیرد.‌..همین! بله؛ جمهوری اسلامی حرم است. #زن @ESRAR3

در مورد ارتباط این روزهای ایران و عراق... یک زن ایرانی خواب دیده است معامله‌ای بین دو مرد ایرانی و عراقی در جریان است. بالای سفره حضرت عباس نشسته‌اند. معامله چنان پر خیر و برکت بوده که رزق بی‌حدی از آن می‌جوشیده. طرف ایرانی به طرف عراقی می گوید معامله را ابوالفضلی حساب کنید و حضرت عباس می‌گوید همه را بگذارید به حساب من... به حساب من. #خواب #ایران #عراق @ESRAR3

✅ آنچه شما فرستادید: در بخشی از گفت‌وگوی آیت‌الله کیوانی نماینده مردم شریف چهارمحال و بختیاری در مجلس خبرگان رهبری با استاد علیزاده، مبلغ و مدافع حرم، خاطره‌ای از مرحوم آیت‌الله العظمی محمدتقی بهجت رضوان‌الله‌تعالی‌علیه درباره حضور در راهپیمایی ۲۲ بهمن نقل شد. در این روایت آمده است: ۲۲ بهمن سال ۱۳۸۳ قم کنار خیابان ارم خدمت آیت الله بهجت عرض کردم که آقا شما پیرمرد هستید و جمعیت زیاد و ازدحام هست اذیت می‌شوید. چرا شما در راهپیمایی شرکت می‌کنید؟ ایشان فرمودند که آقا! اگر من هزار سال زنده باشم و این هزار سال را فقط سجده شکر کنم به خاطر یک نفسی که در نظام جمهوری اسلامی کشیده‌ام، نمی‌توانم شکر آن را به جا آورم. بعد فرمودند اگر دیدید یک سرطانی صعب‌العلاج آمد و متبرک به این مردم راهپیمایی ۲۲ بهمن شد و شفا گرفت تعجب نکنید. @ESRAR3

ما را برای این تاخیر می بخشید. درگیر نقل و انتقالات بودیم. اینجا معمولا مطالبی از جنس تولید محتوا نداریم، عکس و فیلم شخصی هم نمی گذاریم مگر به استثنا. امشب یک استثنا دیدیم. روی صندلی پرچم ها را دست گرفته بودیم که مردهای عراقی آمدند و پرچم ها را از دست ما نشستگانِ بر صندلی های گوشه خیابان قاپیدند و وسط خیابان رفتند. خیلی سعی کردم واژه ی شکیل تری بگویم اما واقعا قاپیدند و بعد جوری با حرارت مجلس را گرم کردند که همه ریز ریز می خندیدند. حتی برخی فکر کردند یکی از این مردها پاک عقلش را از دست داده. می گفتند حرکات و شکل حرف زدنش طبیعی نیست. مردی که متوجه شد عربی می فهمم آمد و پرسید: «این ها چه می گویند؟ یکی شان کمی غیرعادی بود. آدم باور نمی‌کند روزی ما هشت سال در جنگ بودیم». آقا خواستم از همین تریبون بگویم آن مرد سرخ پوش دیوانه نبود. عاشق بود. سرمست بود. او هم شاید مثل ما شب و روز منتظر همین روزها بود... @ESRAR3

تا اینکه دلم خواست حرف هایش را ضبط کنم پس عقب ماندگی ام را در فیلمبرداری نادیده گرفتم و گفتم بفرمایید صحبت کنید دلم می خواهد حرف هایتان را ضبط کنم. قبلش رفیقش گفت ما خادم مردم ایران هستیم. و باید می دیدید وقتی این را می گفت آدم دلش می خواست از خجالت سرش را در هفت سوراخ قایم کند و زمین دهان باز کند و غیب مان کند. شوخی بردار نبود که مجاوران حسین بن علی به خدمت ایران و ایرانیان فخر و شرف بفروشند و آدم مات و مبهوت می ماند که خداوند چه خوابی برای بعدمان دیده است که قرار است ملت ها این گونه به صف شوند. و بعد مردِ سرخ پوش مدام می گفت «تحدی تحدی تحدی! ما با آمریکا و اسرائیل در جنگیم. تا مرگ مان ایران را رها نمی کنیم...». به این همه جمهوری اسلامی ایران خوش آمدید. @ESRAR3

هر چند قدم که راه می رفت پشت یک ماشین مخفی می شد و قایمکی دست هایش را از درد فشار می داد و بعد دوباره دبه ها را دستش می گرفت و راهش را ادامه می داد. ما زنان عموما تلقی مان از شکست و پیروزی فرق دارد. تعداد کشته ها، زخمی ها، از دست رفته ها و خرابی ها معیار شکست و پیروزی مان نیست. ما همین که در کوچه پس کوچه های تنگ شهرمان راه رویم، همین که چشم مان به ترکیبِ «یک کودک+دبه آب سنگین» بیفتد به غزه شوت می شویم. آنقدر که ساعت ها فکری می شویم اهل خیام با این صف های ممتد آب و غذا چه می کنند؟ اصلا غزه با ما چه کرد که رهایمان نمی کند؟ اینطور است که غزه دیگر فراموش نمی‌شود و اینطور است که از نظر ما غزه واقعا و حقیقتا پیروز است... #غزه @ESRAR3

دوباره دست به دامن روزه شدم. طاقتم که طاق می شود، از روزه کمک می گیرم. روزه دست و پای آدم را از این طرف و آن طرف جمع می کند، آدمی را در خودش جمع و جور می کند. در احادیث آمده غرض از صبر در آیه‌ی «استعینوا بالصبر و الصلاه» همان روزه است. از روزه کمک بگیرید. فکر کنم من همه‌ی عمر باید روزه بگیرم بس که در آستانه ی لبریز شدن هستم. دیشب قاتی ناخوشی ام دوباره به تجمع رفتم و به این فکر می کردم مهمتر از توافق نتیجه ی این تجمع هاست. مسئله ی اول توافق نیست، تجمع هاست؛ این که آبراه این تجمع ها قرار است به کدام دریا بریزد. نباید تجمع را به توافق گره زد. اینطور ممکن است کسی فکر کند ما برای یک توافق خوب است که بیرون آمدیم اما مسئله واقعا این نبود. پریشب بین دو زن پا به سن گذاشته نشسته بودم. با هم خوش و بش می کردند. یکی شان پرسید خوبی؟ آن یکی جواب داد: فرض کن که خوبیم. آنقدر از جوابش خوشم آمد که پریدم وسط و گفتم چرا حاج خانوم؟ گفت دستم عمل می خواهد. فردا وقت جراحی دارم. پرسیدم با همین دست پرچم تکان می دهید؟ خب چرا؟ گفت خودم هم نمی دانم... باور کن آقا حجت اگر می گفت می دانم بیشتر تعجب می کردم. اصلا همین که گفت خودم هم نمی دانم همین دقیق ترین و صادقانه ترین جواب بود. واقعا هیچکس خیلی دقیق نمی داند چرا بیرون می آید فقط می داند چیزی درونش می‌گوید بیا... و ما آمدیم. دوشنبه- چهارم خرداد ۱۴۰۵

چند نکته در مورد این صدایی که اخیرا دست به دست می‌چرخد... اول اینکه احتمالا مترجم فلسفه خوان بوده که «صنّبوا اجسامنا» را «ما را ابژه کردند» ترجمه کرده که البته دست‌شان درد نکند. این هم ذوقی‌ست در هر صورت. دوم اینکه هر جا که آه گفتید یا دلتان از این ظلم متوالی پر شد و احساس کردید چقدر ارزش آه در این جهان ناچیز و حقیر است، فلسطین را یاد کنید. آنجا همان جایی‌ست که مردمانش در مرکز رنج جهان، حرف دل شما را می‌زنند. سوم اینکه محمود درویش شاعر فلسطینی می‌گفت «می‌دانی چرا ما فلسطینی‌ها مشهور هستیم؟ چون شما دشمن ما هستید. توجه به ما نشأت گرفته از توجه به قضیه‌ی یهود است». می‌دانید کجای این شعر نو بشارت است؟ اینکه نسلی آمده که دیگر قائل به این هم نیست، پژواک صدایش می‌گوید: این شمایید که بدون ما نخواهید بود. ورق برگشت دوستان. ورق برگشت. #فلسطين #رنج #نسل #شعر @ESRAR3

. جهادِ اهالیِ خیابان امام شهید: حکم قطعی شرعی این است که بر همه واجب است تلاش کنند، کمک کنند و فلسطین را به مسلمان‌ها، به صاحبان اصلی‌اش برگردانند... و کنار مردم لبنان و حزب‌الله سرافراز بایستند و در رویارویی با رژیم غاصب آنان را یاری کنند. (۱۴۰۳/۰۷/۰۴ و ۱۴۰۳/۰۷/۰۷) حزب الله غیور و رزمندگان کربلائی آن در مقابل رژیم سفاک صهیونیستی ایستاده‌اند، اما شیعیان عزیز لبنان آواره شده و از حمایت دولت و دیگر طوایف لبنان بی‌بهره و زیر بمباران رسانه‌ای هستند. ملت مبعوث ایران در درس‌های شیعی خود، جهاد در راه خدا با جان و مال را خوب بلد است و امروز زمان مشارکت مردمی در جهاد است. اگر جنگی در پشتیبانی شیعیان لبنان نیز آغاز شود، هزینه‌های بیشتری به شیعیان اضافه خواهد شد. پس جهاد ما اهالی خیابان جهاد مالی و حمایت رسانه‌ای‌ است. بسم الله ۱. حساب کمک به مردم لبنان به نام (معین دقیق: نماینده حزب الله) 5892101456244934 IR840150003514802185789961 ۲. سایت رهبر شهید با آدرس https://www.leader.ir/fa/monies ۱۱ خرداد ۱۴۰۵ #حزب‌الله #شیعیان_لبنان @mssadeghi_ir

اینجا توضیح دادیم که گویا در عراق دوباره صدای آن زخم کهنه‌ و نگران کننده بلند شده؛ اینکه فلسطین مسأله‌ی ما نیست. اخیرا این صدا تریبون های معناداری هم پیدا کرده و این نباید تصادفی بوده باشد. مثل غیث التمیمی فعال سیاسی عراقی که میگوید: «غزه بهتر از بغداد نیست و چرا ما باید پاسوز فلسطینی‌ها شویم؟ این همه اشغالگری بس‌مان نیست؟ فلسطینی‌ها خودشان بروند بجنگند». با توجه به تلاش‌ برای خلع سلاح گروه‌های مقاومت، به نظر جاده صاف کن هایی در ادبیات عمومی هستند که همزمان با شخصیت‌های سیاسی که حاضر شدند سلاحشان را تحویل دهند، از وطن دوستی‌ای میگویند که از سوراخ سوزن رد میشود اما از در دروازه نه. چیزی که به وقتش زمینه‌ی ابتلای همه‌ی ماست. وطن دوستی‌ای که فراموش میکند غزه با عملیات طوفان الاقصی توطئه بزرگ بین المللی برای منطقه غرب آسیا را باطل کرد. این نگاه ترحم برانگیز به غزه، نگاه ترحم برانگیز به خودمان است. آن هنگام که ما پیشدستی غزه و مقاومتش را فراموش کردیم، میبینید چقدر راحت در تور این وطن دوستی‌های سنگدلانه‌ی رقابت طلبانه گرفتار میشویم که چشم ندارد ببیند غزه خوش درخشید. و حالا در رقابت با غزه می‌خواهند مردم را قانع کنند آنقدر خوب هستند که نیازی ندارند دستشان را به سلاح آلوده کنند و برای دیگری بجنگند. هرکس دستی از غزه گرفت، دستی از خودش گرفته است؛ این چیزیست که هرگز نباید فراموش کرد. در پرانتزِ مهمتر از متن این را اضافه میکنیم که عراق به تشییع رهبر شهید شدیداً نیاز دارد. تشییع ایشان میتواند جرقه های مقاومت عراق را به آتش بکشاند. ان شاءالله ایشان خودش پیکرشان را به عراق هم میرساند. @ESRAR3

به اسم لبنان به سیاست‌های جمهوری اسلامی ایراد می‌گیریم اما حواسمان نیست جمهوری اسلامی حتی غزه‌ی فراموش شده را زیر سر داشت... حاج اسماعیل قاآنی در محاسباتش هنوز هم به خدای غزه و تحولات فلسطین امیدوار است. ما خدای غزه را داریم. خدایی که صبح روز هفت اکتبر پوشالی بودن این جهان را رسوا کرد و نشان داد می‌شود یک شب بخوابیم و بیدار شویم و ببینیم جهان چقدر روشن‌ شده است... @ESRAR3