🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_هجدهم
با آنها هم مثل او برخورد شده بود. هر سه نگران به دیوار تکیه داده بودند و سکوت کرده بودند.
تا شب به همین صورت گذشت. مرد زخمی برنگشت. ناهار و شام کنسرو ساده بود. اشتها نداشت. غذا از گلویش پایین نمیرفت. چیزی نخورد. به هر کدام یک پتو و بالش تمیز برای خواب دادند. تا صبح چندبار از خواب پرید. خواب بود و نبود. انگار در بیداری خواب میدید. صبح با صدای انفجار بلند شد. دیوارهای فلزی خانه میلرزید و صدای بدی میداد. دوید سمت هانا. سهتایی کنار هم، گوشه اتاق نشستند و دستشان را حائل سرشان کردند. قلبش تند تند و محکم میزد. انگار تو قفسه سینه جا نداشته باشد و بخواهد بیاید بیرون. چند دقیقه بعد عبدالله آمد تو. به آنها اشاره کرد:« نترسید. اینجا امنه. ما برای محافظت از شما اینجاییم.»
لنا خواست بگوید که از شما بیشتر از انفجار میترسم؛ اما حرفش را خورد. دوباره زمین لرزید. لنا جیغ کشید.
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_نوزدهم
بیسیم همراه عبدالله صدا کرد. به در اشاره کرد:« خانمها! باید از اینجا بریم. بیایید از این طرف.»
هانا و سارا جلوتر رفتند. لنا توان نداشت.دست به دیوار گرفت. سر پا شد. درد پایش کم شده بود اما ترجیح می داد به آن فشار نیاورد. یک نظامی مسلح آن بیرون ایستاده بود. دوباره وارد آن دالان تنگ شدند. فکر کرد مثل آلیس دارد وارد تونل سرزمین عجایب می شود نه، مثل ناخدا نمو تو زیردریایی ناتیلوس بودند، وقتی آتشفشان فوران می کرد. هر چند دقیقه صدای انفجار میآمد. سازه میلرزید. عبدالله صدا بلند کرد:« عجله کنید.»
از روبروی اتاق دیروزی گذشتند. جلوتر، یک حفره با دهانهی حدودا یک متر دیده میشد. لبه های نردبان از آن بیرون زده بود. عبدالله گفت:« اونجا امنتره. برید پایین.» مرد دیگر کنار تونل ایستاد و با اسلحه به آنها اشاره کرد.
خانمها یکی یکی از نردبان پایین رفتند. لنا پلهها را نشمرد؛ اما حدس میزد بیشتر از ده متر فاصله بود. آن ته، محوطهای حدود سه در سه بود. که چندتا در دورش دیده میشد. عبدالله یکی از آنها را باز کرد. خانهای شبیه اتاقک بالا آنجا بود. شدت و صدای لرزهها، این پایین کمتر بود.
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_بیستم
روی موکت کف اتاق نشست. هوا اینجا نم داشت. گرسنگی و استرس، کلافهاش کرده بود. عبدالله پشت سرشان آمد تو. به لنا نگاه کرد:« چرا اینقدر رنگت پریده؟ » و بیرون رفت.
لنا نفهمید چقدر گذشت که عبدالله برگشت. با دستگاه، فشار خونش را اندازه گرفت. سرمی را که با خود آورده بود به او تزریق کرد. لنا به قطره هایی که چکه میکرد تو مخزن کوچک و سرازیر میشد سمت رگ، نگاه میکرد. تابستان دوسال پیش، بعد از گذراندن واحدهای تئوری، باید میرفتند بیمارستان. برای اولین بار رفتند بخش اورژانس. خیلی هیجان داشت. بوی الکل پیچیده بود تو فضا. کف سرامیک اورژانس برق میزد. هر چند دقیقه پیجر اورژانس پزشکی را صدا میزد. با بچهها دور استاد ایستاده بودند و او درس میداد. لنا روبروی در اورژانس پشت به پذیرش ایستاده بود. در اتومات باز شد. بیمار زخمی را روی برانکارد با عجله آوردند تو بخش. چند نظامی برانکارد را هل میدادند. پرستارها دور بیمار را گرفتند. لنا با یکی از بچهها رفت بالای سرش. یک جوان با لباس نظامی که حسابی آش و لاش بود. رنگ زردش از لابلای رد خونی که روی صورتش ریخته بود، دیده میشد. موهایش به هم چسبیده بود. بیمار هشیار نبود. پیراهنش از چندجا پارگی داشت. لباسها و ملافه زیرش از خون قرمز بود. پرستار لباس را قیچی کرد. رد چندتا ضربهی عمیق چاقو، تو سینه و شکمش دیده میشد. پوست شکافته شده بود و گوشت و احشا و خون دلمه شده، بیرون زده بود. لنا اولین بار بود که این حجم از جراحت را میدید. یکآن سرش گیج شد. چشمهایش سیاهی رفت. افتاد روی زمین. دوستانش فورا دورش را گرفتند و بردندش روی تخت کنار. پزشک برایش سرم تجویز کرد. برگشت سمت بیمار که دور تختش پرده کشیده بودند. از پشت شلنگ سرم که قطرههای آب توش میچکید زل زد به پرده. نگران بیمار بود. به محض اینکه حالش بهتر شد از دوستش خواست سرم نصفه را بکشد؛ تا برود پیش مجروح. بیمار افسر جوانی بود که میگفتند یک فلسطینی کارد آجینش کرده. عصر همان روز، جلوی چشمهای نگران لنا، بیمار فوت کرد. از آن لحظه، کینه این حیوانات را به دل گرفت. قسم خورد یک روز تلافی کند.
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_بیستویک
اما حالا این فلسطینی وسط انفجار و جنگ، اینقدر حواسش جمع او بود که ضعفش را فهمید. چیزی که حتی هانا بهش توجه نکرد. تا الان هم برخورد بدی نداشت. پس کی برای شکنجه، میبردنشان؟
هانا کنارش نشست. سر سارا را گذاشت روی پا. دست میکشید تو موهای او. یک شعر قدیمی و غمناک را زیر لب، زمزمه میکرد.
چشمهایش، سرخ بود. قطره اشکی، چکید روی موهای سارا. با دست، آنرا محو کرد.
سرم که تمام شد، لنا، خودش آنرا کشید. دیگر صدای ضعیف بمباران، نمیآمد. عبدالله با سینی غذا آمد تو. نان و پنیر و آب پرتقال:« بیایید صبحانه بخورید.»
لنا از جا تکان نخورد. ناخودآگاه سوالی را که از دیروز مثل قانقاریا افتاده بود به جانش و دل را سیاه کرده بود، پرسید:« چرا؟»
عبدالله داشت نانها را از بستهبندی خارج میکرد. یک لحظه مات ماند:« چرا چی؟»
صدای لنا انگار از یک کهکشان دور میآمد. بیرمق و کمجان:« چرا تو مثل بقیه نیستی؟»
عبدالله مکث کرد:« چطور؟»
لنا به زمین نگاه میکرد:« هیچی.»
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_بیستودو
سعی کرد چند لقمه بخورد. با نخوردن، فقط ضعیف میشد. معلوم نبود بقیهشان مثل عبدالله باشند. باید برای تحمل شکنجه، جان میداشت.
غذا، به زحمت از گلو پایین میرفت. لقمهها را با ضرب آب پرتقال فرو میداد.
یکی دو ساعت بعد بهشان اطلاع داده شد که میتوانند استحمام کنند. حمام کانکسی فلزی و کوچک بود. شامپو و نرم کننده روی لبه آن دیده میشد.
یک پلاستیک آنجا بود که روی پای باندپیچی کشید. انگار فکر همهچیز را کرده بودند. آب گرم، خستگی و استرس را میشست و میبرد. برایش لباس کامل گذاشته بودند. حوله را دور موهایش پیچید و بیرون آمد.
اینجا اصلا به زندان نمیماند. اگر یک تخت چوبی داشت، امکاناتش از هاستل کمتر نبود. اقامتگاههایی، که در سفر به آفریقا تجربه کرد.
با دیوید رفته بودند اتیوپی، شب تو هاستل ماندند. صبح رفتند دیدن قبیله لب بشقابیها. کنار آن کاکا سیاههای بامزه، کلی مسخره بازی درآورند. دیوید ازش پرسید:« تو کتاب تلمود نوشته، بقیه اقوام بشری، حیواناتی هستند که یهوه خلق کرده تا به قوم یهود خدمت کنند.
فقط برای اینکه قوم برگزیده نترسند، این حیوانات را به شکل آدم آفریده. به نظرت چرا اینها را اینقدر زشت خلق کرده؟»
لنا خندیده بود:« لابد برای فان.»
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_بیستوسه
چند روز تو همان اتاقک بودند. خانمی با لباس بلند و شالی که دور صورت پیچیده بود، روزانه سه چهار بار، بهشان سر میزد. برای آوردن وعدههای غذایی و میوه.
روزی یکبار هم عبدالله میآمد آنجا. ازشان میپرسید راحت هستند؟ چیزی لازم ندارند ؟
به نظر لنا این رفتار خیلی عجیب بود.. اگر چه قوم یهود را یهوه برگزید و بر سایر اقوام برتری داد؛ ولی در هر حال آنها اسیر بودند. تا قبل از اسارت، او چیزهای ترسناکی از نحوه برخورد با اسرا میشنید.
کمکم ترس لنا کمتر شد، با اینکه تقریبا هر روز بالای سرشان صدای بمباران میآمد. آدمیزاد زود خودش را با شرایط تطبیق میدهد.
لنا از آن زن، کاغذ و قلم خواست. نقاشی سیاه قلم کمک میکرد زمان زودتر بگذرد. سارا هم علاقمند شد. سعی کرد پرتره هانا را بکشد. پرتره، به همه چیز شبیه بود غیر از هانا. کلی خندیدند.
یک بار از آن اتاقک فلزی جابجا شدند به بخش دیگری از تونل. تو این مدت، یخ رابطهی لنا با هانا و سارا آب شد. آنها باهم از خاطراتشان میگفتند. آرزوها، دغدغهها.
وقتی از نگرانیها، با هانا صحبت میکرد، او دلداری میداد. هانا معتقد بود فلسطینیها میخواهند آنها را تبادل کنند، پس بدرفتاری نخواهند کرد.
لنا این چند روز وقت زیادی داشت تا به همه چیز فکر کند. پدر، دیوید، خودش، زندگی، عبدالله و فرار... مدام نقشههای مختلف را بررسی میکرد. مثلاً وقتی آن خانم برای سرکشی میآید، بزند توی سرش و فرار کند؛ یا اینکه ادی آدم مریض را دربیاورد و توی راه بیمارستان، در آمبولانس را باز کند و بپرد پایین؛ اما این فکرها مسخره بود.
وقتی هر ساعت آنبالا، روی زمین بمباران میشود و تو نمیدانی که خروجی این تونلها کجاست؛ فرار کردن، یک شوخی بیمزه است. فرض کن فرار کردی و رفتی روی زمین. از کجا معلوم، بدست نیروهای خودی کشته نشوی...
شگفتی این چند روز رفتار عبدالله بود. عبدالله برخلاف اکثر مردهایی که میشناخت، ناامن نبود. ناامن از نظر لنا کسی است که وقتی به تو نگاه میکند، حس کنی جلویش هیچ لباسی تنت نیست.
عبدالله زمانی که میخواست وارد اتاقک شود با گفتن کلمهی یاالله اعلام حضور میکرد. وقتی هم که با آنها صحبت می کرد، به جای آنکه بهشان خیره شود، چشم پایین میانداخت. این بر خلاف رفتاری بود که از کودکی در مردان اطراف دیده بود.
لنا بارها مچ دیوید را هنگام برانداز کردن دوستان مونث گرفته بود؛ اما دیوید به او گفت که این یک واکنش فیزیولوژیک مردان است نسبت به بانوان.
با وجودی که سعی در ندیدن این موضوع داشت؛ تو خلوت خودش نمیتوانست با این اخلاق دیوید کنار بیاید. حتی بسیاری از شوخیهای دیوید با دوستان برای لنا آزار دهنده بود. پدر هم مثل بقیه مردهای دور و بر رفتار میکرد؛ تا جایی که مادر طاقت نیاورد و رفت.
بابا هر قدر پدر نمونهای بود؛ همسر خوبی نبود. یعنی الان او چه کار میکرد؟ آیا از اسارت لنا خبردار شده بود؟ پدر ثروت و نفوذ زیادی داشت. حتما برای آزادی لنا کاری میکرد.
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_بیستوچهار
دوران دبیرستان، لنا دختری بود پر شر و شور. طوری که معلمهای مدرسه از دستش ذله میشدند. وسط تدریس، یک چشمش به معلم بود؛ یک چشمش به دفتر که داشت کاریکاتور دبیر را میکشید.
توی خانه یک دوشاخه را برداشت. بعد از باز کردن پیچها، تکه سیمی را به دو فلز آن تو، لحیم کرد و دوشاخه را بست. توی کلاس اغلب کنار دیوار و پریز مینشست. هر وقت از درس خسته میشد، دوشاخه را که اتصال کوتاه داشت، فرو میکرد تو پریز. برق کلاس قطع میشد و بچهها فرصت برای شیطنت داشتند.
چندتا وسیله برقی و مونیتور مدرسه به همین خاطر سوخت. مدیر وقتی فهمید اینها از هنرمندی لناست، پدر را خواست. پدر با دست و دلبازی، تمام خسارت را داد. حرفی هم به لنا نزد.
بعداز آن بارها پدر به خاطر لنا دست به جیب شد. از خرید دوباره میکروسکوپ برای مدرسه تا تعویض شیشههای شکسته. الان پدر متوجه گم شدنش شده بود؟ چگونه می توانست کمکش کند؟
اوایل هر لحظه منتظر بود، در باز شود و او را برای شکنجه و بازجویی ببرند؛ اما با رفتار محترمانه عبدالله و آن خانم، ذره ذره نگرانیاش کم شد.
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_بیستوپنج
از دیشب صدای بمباران شدیدتر بود. چراغ، چندبار قطع و وصل شد. اینجا شب و روز فرقی نداشت. از روی ساعت سارا میفهمیدند که وقت خواب یا بیداری است. بار آخر، زمان قطع برق، طولانیتر شد. با قطع برق، هوا دم میگرفت و تنفس مشکل میشد. چشم چشم را نمیدید.
در باز شد. اول نور چراغ قوه افتاد تو اتاق. بعد عبدالله سراسیمه آمد تو:« خانمها! بجنبید. باید زودتر اینجا را تخلیه کنیم.»
هانا با آن هیکل تپل، دیرتر از بقیه برخواست. عبدالله بعداز همه از اتاق خارج شد. رفتند داخل دالان های تو در تو.
هر چند دقیقه یکبار دور و برشان میلرزید. لنا دست را گذاشت جلوی دهان و با هر لرزش جیغ خفهای میکشید. به عقب نگاه کرد. سارا بازوی مادر را گرفت و پشت سر لنا میآمدند. سایهها تو نور چراغ قوه، روی دیوارهی تونل، بزرگ و وهم انگیز بود.
دوباره به قسمت زیرین تونل رفتند. تو همان اتاق قبلی. عبدالله چراغ قوه را گذاشت و رفت.
کمکم گرسنگی بیطاقتشان کرد. سارا از این ور اتاق میرفت آنور. دوباره همان مسیر را برمیگشت. چندبار مادر از او خواست بنشیند؛ اما توجه نکرد. هانا چراغ را خاموش کرد:« معلوم نیست بعدا چیمیشه. شاید به نورش نیاز داشته باشیم.»
سارا کنج اتاق کز کرد. لنا یک گوشه دراز کشید. خوابش نمیبرد. حس میکرد زیر زمین دفن شده. احساس خفگی آزارش میداد.
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_بیستوشش
بعد از ده دوازده ساعت برق آمد. هانا نفس راحتی کشید. روشنی برایشان، مثل آزادی خوشایند بود. کمی بعد در باز شد. لنا نشست کنار دیوار. مردی با سر و صورت پوشیده و لباسهای خاک و خونی آمد تو:« خانم لنا با من بیایید.»
خون تو رگهای لنا یخ زد. دست و پایش بیحس شد. با صدایی که به زحمت شنیده میشد گفت:« چی.. چیشده؟»
مرد نظامی به بیرون اشاره کرد:« میفهمید.»
با تعلل بلند شد. رفتند تو تونل. مرد، دری را باز کرد. لنا چشم انداخت توی اتاق کوچکی که روشناییاش با چندتا لامپ ضعیف تامین میشد. یک طرف سرویس بهداشتی بود و یک سمت تخت فلزی. رویش مردی درازکش دیده میشد. پاچهی شلوار و ملافهی سفید زیرش، از خون خیس بود. روی زمین رد خون خشک دیده میشد . بالای ران مرد، یک دستمال را محکم بسته بودند تا جلوی خونریزی را بگیرد. لنا بارها تو بیمارستان با این شرایط برخورد کرده بود؛ اما الان انگار بار اولی بود که این صحنه را میدید:« باید چکار کنم؟»
مرد آمد تو و در را پشت سرشان بست:« عبدالله تیر خورده. گلولههارو در بیار.»
لنا جا خورد:« تنهایی؟ شوخی میکنید؟»
مرد سر تکان داد:« الان به هیچکس جز شما دسترسی نداریم. براتون لوازم گذاشتم کنار تخت.»
لنا تکیه داد به دیوار:« من نمیتونم. من یه دانشجوی سال آخرم. تا حالا از این کارا نکردم.»
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_بیستوهفت
:« هر کاری لازمه بگو من انجام بدم. خون زیادی از عبدالله رفته. فرصت نداریم.»
لنا رفت جلو. بوی خون پیچید تو دماغش. دستهایش میلرزید. چهار انگشت گذاشت روی مچ بیمار. چند بار دستش را جابجا کرد. نبض حس نمیشد:« باید چفیهشو باز کنم. لازمه نبض گردنی رو بگیرم.»
مرد خواست چیزی بگوید. لنا پیش دستی کرد:« فرصت نداریم.»
با دست لرزان چفیه را باز کرد. رنگ سفید و پریده عبدالله تو ذوق میزد.
چشم باریک کرد. عبدالله آرام خوابیده، نه، بیهوش بود. با آن پیشانی بلند، مژههای پرپشت و ریش و موی مشکی و صورت مهتابی رنگ، اصلا به هیولا نمیمانست. خون توی ملافه، زیر کتف عبدالله نفوذ کرده بود. دست گذاشت روی نبض گردنی. به زحمت حس میشد. رو کرد به مرد:« به جز پاش، جای دیگهای تیر خورده؟»
مرد داشت پوتینهای بیمار را در میآورد:« آره، فکر کنم شونهش هم زخمیه. اما چقدر؟ نمیدونم.»
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_بیستوهشت
لنا با کش دور مچ، موهای سرکشی را که مدام می ریخت جلوی چشم، بست. قیچی را برداشت. پاچه شلوار را برید. خون خشک شده و گرد و خاک پارچه را ضخیم کرده بود. یک تکه گِل خونی افتاد پایین. گلوله، ماهیچه پشت پا را دریده بود:« این جراحی به اتاق عمل نیاز داره. من نمیتونم.»
مرد خیره شد بهش:« چیزی از بیمارستان صحرایی شنیدی؟ فکر کن اونجایی. چاره دیگه ای نداریم.»
لنا سر به زیر انداخت:« بیمارستان صحرایی از اینجا مجهزتره. کمکی داره. من میترسم.»
مرد داشت با دکمه های بلوز بیمار ور میرفت:« نمیدونم چقدر به دعا اعتقاد داری. اما برات دعا میکنم. فکر کن من کمکیام. بگو چکار کنم؟»
لنا شان جراحی را باز کرد. دستکش استریل را پوشید:« من تلاشم رو میکنم اما...»
مرد پرید تو حرفش:« خدا با ماست. نگران نباش.»
اینجا جای بحث اعتقادی نبود. بتادین را ریخت روی زخم. شروع کرد به تمیز کردن جراحت. یکی دو ساعت بعد، وقتی زخم شانه را هم پانسمان کرد، تازه دلش ضعف رفت. نمیدانست چه وقت از شب است. از صبح چیزی نخورده بود.
تکیه داد به دیوار. سر خورد روی زمین:« یک سری دارو و سرم بیار. یک ساعت هم لازمه.»
مرد او را برانداز کرد:« خودتم نیاز به سرم داری انگار.»
لنا عرق پیشانی را پاک کرد:« خیلی گرسنه ام؛ اما الان یه قهوه میخوام.»
مرد رفت طرف در:« عبدالله همیشه سفارش میکرد حواسمون به زندانیها باشه. امروز شلوغ شد. یادم رفت.»
بیرون رفت. زندانیها. لنا تازه مفهوم این کلمه را درک کرد. آنها زندانی بودند و او برای نجات زندانبانش تلاش کرده بود. یک لحظه از خودش بدش آمد. به چند روز گذشته فکر کرد. عبدالله هیچ برخورد ناجوری با او نداشت. با اینکه هر لحظه منتظر بود برای شکنجه ببرندشان؛ اما آنها حتی به صورت لفظی هم مورد آزار قرار نگرفته بودند.
لنا بلند شد. ایستاد بالا سر عبدالله. نبضش را گرفت. زمزمه کرد:« نمیدونم چرا نمیتونم از تو متنفر باشم. حتی اگر رفتارت با ما به خاطر مصلحت، خوب بود، باز نمیدونم چرا حس بدی بهت ندارم. اگر دعا واقعا اثر داشته باشه، دعا میکنم خوب شی.»
دعا... لنا مذهبی نبود وگرنه تلمود کمک کردن به بیمار غیر یهودی را مجاز نمیدانست.
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_بیستونه
مرد با وسائل و ملافه تمیز برگشت. دور و بر بیمار را مرتب کردند. لنا همانطور که سرم را وصل میکرد گفت:« لطفاً یک صندلی بیارید تا بذارم کنار تخت.»
رفت جلوی سرویس بهداشتی ، دستها را شست. روی بلوز سفیدش قطرههای خون پاشیده بود. مثل شکوفههای شقایق روی زمین برفی. باید لباس را عوض میکرد؛ اما الان وقتش نبود.
نشست روی صندلی. از فلاسک آب جوش ریخت تو لیوان. پودر نسکافه را با قاشق هم زد. لیوان داغ را با دو دست گرفت. گرما و بوی قهوه، انرژی را به بدنش برمیگرداند. زل زد به صورت عبدالله. انگار زردچوبه پاشیده باشند رویش. هنوز بیهوش بود. فقط صدای نفسهای آرام بیمار و چکیدن قطرههای سرم، میآمد. تا به حال تجربه این عمل سخت را نداشت.
مرد با ظرف غذا برگشت:« اگه دوست دارید میتونید برید پیش دوستاتون.»
لنا لیوان قهوه را آرام سر کشید. تلخی قهوه ته گلویش را سوزاند:« ترجیح میدم اینجا باشم. ببینم حالش چطور میشه.»
به مرد دقت کرد. پارگی چند جای لباس و خون خشک شده روی شانه و زانو، به چشم میآمد:« تو زخمی شدی؟»
مرد نگاهی به لباسها انداخت. ابروهایش به هم نزدیک شد:« نه اونقدر. اینا خون عبداللهه.»
رفت بالای سر بیمار. موهای کوتاهش را با دست مرتب کرد:« عبدالله جای برادر منه. وقتی روی دوشم بیهوش شد، جون از تن من رفت.»
لنا لیوان را کنار گذاشت:« جای برادرتون؟»
مرد سر را به بالا و پایین تکان داد:« بله.»
:«چطور؟»
مرد مکث کرد. انگار با خودش کلنجار میرود برای پاسخ:« وقتی ده دوازده سالش بود، سال ۲۰۰۸، پدر و مادر و خانوادش تو جنگ اول غزه شهید شدند. از اون وقت با ما زندگی میکرد. حتی وقتی ازدواج کرد هم، دوستیمون قطع نشد.»
پیشانیاش را بوسید:« دوسه سال پیش، زمانی که همسرش باردار بود رفتند الخلیل، دیدن پدربزرگ. تو ایست و بازرسی، یه سرباز اسرائیلی با قنداقه تفنگ زده بود تو شکم خانمش.»
آب زد به پنبه، کشید روی لبهای ترک خوردهی عبدالله:« اونقدر اونجا نگهش داشته بودند که وقتی به بیمارستان رسیدند؛ هم همسرش شهید شد، هم جنین ششماههاش. عبدالله تا مدتها کمر راست نکرد از این مصیبت.»
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_سی
مرد آه کشید:« فکر کن همسرت رو کتک بزنند، اون جلوی روت درد بکشه، هیچ کاری از دستت بر نیاد. به مامورا التماس کنی بذارند رد شید، اما با تفنگ تهدیدت کنند خفه شی. این وقایع برای ما فلسطینی ها یک اتفاق نیست، یک رواله.»
لنا چیزهای تازهای میشنید. عجیب بود. درست بود که از لحاظ ماهیتی، بقیه انسانها از یهود پایینتر بودند، اما این نوع رفتار را با آنها نمیپسندید. عبدالله پرستار بود. چقدر درد کشیده بود که حاضر شده لباس جنگ بپوشد؟
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_سیویک
آمپول را زد تو سرم. سرعت قطرات را تنظیم کرد. در ظرف غذا را باز کرد. قاشق را فرو کرد تو برنج. یک لقمه خورد. غذا یخ بود. به زور لقمه را فرو داد:« میتونم اسمتونو بدونم؟»
مرد آرام موهای عبدالله را نوازش میکرد:« منو عماد صدا کن.»
لنا پرسید:« چرا عبدالله با ما بدرفتاری نکرد؟»
:« اوووم... خب...ما مسلمانیم. تو دینمون باید با اسیر مثل مهمون برخورد کرد.»
لنا بطری آب را برداشت:« اصلا چرا با ما میجنگید؟»
لنا میتوانست چشمهای گرد شدهی او را از زیر چفیه ببیند. عماد مکث کرد:« خودت چی فکر میکنی؟»
لنا آب را جرعه جرعه نوشید:« نمیدونم. اینجا سرزمین موعود ماست. خودتون اونو به ما فروختید.»
منتظر جواب عماد بود؛ اما دید زل زده به عبدالله. عماد با صدای بلند گفت:« خدایا کمک کن! نفس نمیکشه. لبهاش سیاه شده.»
لنا سریع از جایش بلند شد. دست گذاشت روی شاهرگ بیمار. نبضش را خس نکرد. عماد را کنار زد. صورت عبدالله به کبودی میرفت.
کف دست را گذاشت روی قفسه سینهاش. دست دیگر را هم روی آن. خم شد روی سینه بیمار. موهایش ریخت جلوی چشم. با تمام توان شروع کرد ماساژ قلبی . با هربار فشار روی قفسه سینه، موهایش جلو و عقب میرفت. با هنهن گفت:« تنفس مصنوعی بلندی؟ ...هفت...»
عماد گفت:« یککم.»
:« برو بالای سرش ....یازده....بینی بیمارو بگیر... پانزده...هر سیتا ماساژ...هجده.... دوتا تنفس دهانی بده...بیست و دو، بیست و سه،.....بیست و نه، سی، حالا.»
تا ده دقیقه بعد هر دو مشغول بودند. لنا نفس نفس میزد. خون دویده بود توی صورتش. چشمهایش دو دو میزد. دستهایش جان نداشت. صدای زمزمه عماد میآمد. نمیدانست چی میخواند. نگرانی پیدا بود از تو چشمهایش.
یک لحظه دید، پلکهای عبدالله تکان خورد. قفسه سینهاش خود به خود پر شد از هوا. ریتم تنفسش عادی شد. عماد فریاد زد:« الحمدلله. داره نفس میکشه.»
لنا دست برداشت از ماساژ. چهار انگشت را گذاشت رو شاهرگ بیمار:« برگشت.»
عماد نفس راحتی کشید. دستها را برد بالا:« الهی شکر.»
و بعد به سجده افتاد. سر که برداشت چشمهایش سرخ بود.
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_سیودو
لنا هنوز بالا سر عبدالله ایستاده بود. عماد ظرف غذا را داد دستش:« بگیر. چیزی نخوردی.»
لنا سرم را تنظیم کرد. ظرف را گرفت. نشست روی صندلی. به عماد نگاه کرد:« نگفتی چرا با ما میجنگید؟»
عماد هنوز تند نفس میکشید. دست کشید به پیشانی عبدالله:« نمیدونم چطوری ازت تشکر کنم. تو واسطه شدی تا خدا برادرمو برگردونه.»
یک لیوان آب ریخت. آورد جلوی دهان. انگار یادش آمده باشد که صورتش پوشیده است، آنرا کنار گذاشت:« خانواده من تو یه روستا، جنوب فلسطین ساکن بودند. یک روز صبح اسرائیل، اونجارو منطقه بسته نظامی اعلام کرد. تا ظهر دورشو سیم خاردار کشیدند. خواهربزرگترم رفته بود شهر. آزمون داشت. اما دیگه اجازه ندادند بیاد روستا. اون یه طرف سیم خاردار بود، ما یه طرف. مادرم اینور ضجه میزد، خواهرم اونور؛ اما فایده نداشت.»
عماد با گوشه چفیه اشک چشم را پاک کرد:« عبدالله اون زمان نوجوون بود. به پای سرباز شما افتاد تا اجازه بده؛ اما اون پرتش کرد. پدرم سکته کرد. ما حتی نتونستیم از این زندان بزرگ بریم بیرون و براش دارو تهیه کنیم. پدرم، جلوی چشمای ما، جون داد.»
مکث کرد. بغضش را فرو داد:« زن همسایمون، وقت زایمانش شد اما نذاشتند از این قفس بزرگ بره بیرون. بچه تو شکمش خفه شد.»
بلند شد. چند قدم راه رفت:«دختر عمویم میخواست بره شهر برای گرفتن مدارک تحصیلی. فکر میکنی چی شد؟»
ابروهای لنا به هم نزدیک شد:« نمیتونم حدس بزنم.»
عماد رو کرد آنطرف. چفیه را باز کرد. صدای پاک کردن بینیاش آمد. دوباره چفیه را بست. با بغض گفت:« تو ایست و بازرسی نذاشتند برادرش رد شه. اونو هم بازداشت کردند. چند روز بعد، جنازهاش رو با شکم پاره پیدا کردیم. من اونو دوست داشتم اما کسی نمیدونست.»
صدای هقهق عماد بلند شد:« پزشک گفت اون وحشیا بهش تجاوز کردند. بعد اعضای بدنش رو برداشته بودند. حتی یه جاهایی از پوستش رو هم کنده بودند.»
لقمه گیر کرد تو گلوی لنا. چشمهایش گرد شد. به سرفه افتاد:« ام.. ک... ان ند... اره.»
عماد بطری آب را داد دستش:« کاش اینطور بود.»
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_سیوسه
دیگر نتوانست چیزی بخورد. ظرف غذا را گذاشت کنار. عماد بیرون رفت. به عبدالله نگاه کرد. قلبش میسوخت. چه بر سر اینها آورده بودند؟
این رفتار در قرن بیست و یک، منطقی نبود. حالا آن هیولای ترسناک، تبدیل به موجودی معصوم شده بود. اما چرا عبدالله بعد از تحمل اینهمه رنج، با او و دوستانش مهربان بود. اگر با آنها بدرفتاری میکرد قابل درک بود. نمیتوانست رفتار او و عماد را بفهمد.
تا صبح نخوابید. هر یک ربع، فشار عبدالله را اندازهگیری میکرد. کمکم، وضعیتش ثابت شد. عماد چندبار به او سر زد و از او خواست استراحت کند؛ قبول نکرد.
چند لحظه چشمهایش رفت روی هم. یک عده سرباز هموطنش، با لباس و تجهیزات کامل، مثل گله گرگهای وحشی هجوم آوردند توی سرش، هر کدام تکهای از خاطراتش را کندند. جای آن زخمها خونریزی میکرد. خون سیل شد، راه افتاد توی جشن. یکی بالای سن، میکروفون به دست آواز میخواند. با هر نت پیانو، خون بالاتر میآمد. دیوید سوار بر جیپ فرار کرد. خون از زیر چرخهای ماشین، شتک زد تو صورت پدرش. مادرش تو خون دست و پا میزد. دلش درد گرفت. دست زد به شکمش، پاره بود. دست گرداند آن تو. جای خالی کلیه و قلب و کبدش را حس کرد. دست خونی را کشید به صورتش، پوست نداشت. چشم نداشت. جیغ کشید. از خواب پرید. تنش خیس عرق بود. بلوز چسبیده به تن را فاصله داد. قلبش رو هزار میزد. نفسهای تند و کمجان میکشید. به اطراف نگاه کرد. از روی صندلی بلند شد. رفت سرویس. صورت را شست. دست خیس کشید به گردنش. تا صبح دیگر نخوابید.
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_سیوچهار
صبح از خستگی رو پا نبود. صدای تقه به در آمد. در با صدای قیژی باز شد. عماد با صبحانه آمد تو:« خسته نباشی.»
چشمهای لنا سرخ بود. رنگش مهتابی شده بود. به عماد گفت:« من گیج خوابم. صبحانه نمیخوام. میرم استراحت کنم.»
سرم را عوض کرد. آنتیبیوتیک ریخت تو سرم. جریان آنرا تنظیم کرد:« وضعیت عبدالله تثبیت شده. لطفاً هر یک ساعت، فشارش رو چک کن. تا ظهر نیاز به دارو نداره. فکر کنم تا اون وقت به هوش بیاد.»
با عماد رفت پیش دوستانش. هانا با بازشدن در بلند شد. آمد سمتش:« عزیزم. باهات چکار کردند؟ رنگت پریده. انگار از تو قبر کشیدنت بیرون»
لنا گفت:« چیزی نیست. خیلی خسته ام. میخوام بخوابم.»
سارا از صحبت آنها بیدار شد. تو جایش نیم خیز شد:« لنا! نگرانت بودیم. خوبی؟»
لنا دراز کشید:« خوب؟..... نه. نیستم.»
و چشمهایش را بست. خسته بود اما نتوانست خیلی بخوابد. پیش از ظهر بیدار شد. نمیدانست باید برای دوستانش اتفاقات را تعریف کند یا نه. ترجیح داد صبر کند. برای تعریف کردن، زمان زیادی داشت. بلند شد. چند ضربه به در زد. هانا پرسید:« بهتری عزیزم. دیشب چی شد؟»
مردی که قد بلندی داشت، در را باز کرد. لنا با دست موهایش را مرتب کرد:« لطفاً منو ببرید جای دیشب.»
رو کرد به هانا:« خیلی بهترم.»
مرد به بیرون اشاره کرد. لنا پشت سرش راه افتاد. نمیدانست چرا نگران زندانبانش شده. رفت بالای سر عبدالله. هنوز بهوش نیامده بود.
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_سیوپنج
سرم را عوض کرد. دارو تویش ریخت. روی صندلی نشست. خیره شد به صورت عبدالله. از دیشب رنگ و رویش بهتر بود. زمزمه کرد:« زودتر بهوش بیا. خیلی سوال دارم که میخوام جواب بدی.»
تکیه زد به صندلی. حوصلهاش سر رفت. بلند شد. از این سر اتاق با چند قدم رفت آن سر. دوباره مسیر را برگشت. چندتا نرمش کششی کرد. نشست روی صندلی. خیره شد به بیمار. دلش ضعف کرد. یادش آمد صبحانه نخورده.
عماد آمد تو. برایش غذا آورد. لنا همانطور که لقمه برمیداشت گفت:« اینجا حوصلهام سر میره. کتاب دارید برای خوندن ؟»
عماد بالای سر عبدالله ایستاده بود:« به چه زبانی؟»
لنا سعی داشت نی را تو پاکت آبمیوه فرو کند:« عبری.... انگلیسی..»
عماد با شانهی کوچکی موهای عبدالله را مرتب میکرد:« چه کتابی؟»
لنا مکث کرد:« نمیدونم.... اصلا رفتار تو و عبدالله رو نمیتونم توجیه کنم. با اون سابقه، باید به خونمون تشنه باشید. چرا با ما بدرفتاری نمیکنید.»
نی را مک زد:« دیشب خیلی فکر کردم. من هیچی از شما نمیدونم. خودت چه کتابی رو پیشنهاد میکنی؟»
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_سیوشش
عماد کمی فکر کرد:« برات قرآن میارم.» و رفت.
تا شب هر دو ساعت فشار عبدالله را گرفت. چند صفحه از کتابی را که عماد برایش آورده بود خواند. برای او که به جز کتاب درسی، فقط رمان خوانده بود، مفاهیم کتاب سنگین بود. حوصلهاش سر رفت. کتاب را کنار گذاشت. کمکم نگران عبدالله شد. باید تا به حال به هوش میآمد. وقتی عماد به او سر زد این مطلب را گوشزد کرد. از او خواست یک پزشک را برای معاینه عبدالله بیاورند اما عماد گفت به پزشک دسترسی ندارند.
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_سیوهفت
دیگر نمیدانست چه کار کند. شروع کرد دعا خواندن. این نگرانی برایش عجیب بود. اگر قبلا کسی به او میگفت روزی در زیر زمین نگران یک جوان فلسطینی خواهد شد، حتما او را به روانپزشک معرفی میکرد. شاید الان تو دنیای موازی بود. شاید هم مثل آلیس تو سرزمین عجایب، گم شده بود. عبدالله ناله کرد. دو طرف لبهای لنا کش آمد. چشمانش برق زد. رفت بالای سر بیمار. عبدالله کلمات نامفهومی میگفت. لنا عماد را صدا زد. با پنبه لبهای بیمار را خیس کرد. عماد نیامد. کمکم عبدالله چشمهایش را باز کرد. در حد چند ثانیه. باز هم بیهوش شد. یک ربعی طول کشید تا دوباره چشمها را باز کند. لنا صدایش زد. عبدالله دستش را بالا آورد. معلوم بود به شانه اش فشار آمده که دوباره دست را پایین انداخت. صورتش از درد جمع شد. لنا سرش را نزدیک برد. موهایش را با دست عقب برد تا روی صورت بیمار نریزد:« عبدالله. من لنا هستم. تو تیر خوردی. حرکت نکن. باشه. درد داری؟»
عبدالله چشم باز و بسته کرد. لنا آمپولی را تو رگ او تزریق کرد. چند دقیقه بعد، چشمهای عبدالله روی هم افتاد. نیم ساعتی گذشت تا عماد برگشت. لباس های تمیز پوشیده بود. لنا با هیجان گفت:« عبدالله بههوش آمد. الان دوباره خوابیده.»
عماد دستها را بالا برد:« الحمدلله.»
رو کرد به لنا:«متشکرم. به لطف خدا، تو برادرمو به من برگردوندی. کاش میتونستم جبران کنم.»
لنا نمیدانست چه بگوید. خودش هم خوشحال بود، شاید چون اولین کار عملی او بود، آنهم در این شرایط نابسامان. نیم ساعت بعد عبدالله چشمهایش را باز کرد. عماد رفت بالای سرش. با عربی با او صحبت کرد. لنا نمیفهمید. وسط حرفهایش چندبار اسم لنا را برد. معلوم بود عبدالله هم گیج است. چندباری چشمهایش روی هم رفت.
دیر وقت بود. سفیدی چشم لنا، سرخ شده بود مثل انار. عماد رو کرد به لنا:« شما بروید بخوابید. من امشب اینجا هستم.»کم کم هوشیاری عبدالله بیشتر شد. عماد رو کرد به لنا:« من باید برم جایی. یکی دو ساعت دیگه بر میگردم. لطفاً شما اینجا باشید. قبلش براتون قهوه میارم.»
سفیدی چشمهای لنا، سرخ شده بود. رنگش پریده بود. سر تکان داد:« باشه.»
رفت روی صندلی نشست.
خیره شد به عبدالله. داشت زیر لب زمزمه میکرد. صورت نزدیکتر برد. لبهای بیرنگ عماد باز و بسته میشد و دندانهای مرتبش دیده میشد. کلمات عربی بود. لنا تکیه داد به صندلی. عماد با فلاسک آب جوش و لیوان برگشت. لنا اشاره کرد به عبدالله:« نمیدونم چی میخواد؟»
عماد آمد جلوتر. گوش داد:« چیزی نمیخواد. احتمالا نماز میخونه.»
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_سیوهشت
لنا نفس راحتی کشید. خانواده خودش اهل نماز نبودند. نماز خواندن دوستانش را دیده بود. یهودیهایی که متدین بودند، روزانه سهبار نماز میخواندند. آنها میایستادند. دستها را روی دو گوش میگذاشتند. اورادی را زمزمه میکردند و بعد مستقیم به سجده میرفتند. دوباره بلند میشدند و چند بار این کار را تکرار میکردند. در انتها هم کامل روی زمین دراز میکشیدند. صورت بر زمین میگذاشتند. دو دست را دو طرف شانه عمود بر تن دراز میکردند. ذکر میگفتند و نماز تمام میشد. اما نماز اینجا و در این شرایط، برایش عجیب بود.
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
تماس با ما
@Akhatami
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_سیونه
عماد تو لیوان آب جوش ریخت. داد دست لنا:« رنگتون پریده. میتونید بمونید؟»
لنا لیوان را گرفت. گذاشت روی میز کنار:« نگران نباشید.»
عماد رفت. لنا دوباره به عبدالله خیره شد.هنوز داشت دعا میکرد. هرقدر تو اعماق ذهنش میگذشت، خبری از آن نفرت اولیه نبود. به افسر کاردآجین شده تو بیمارستان فکر کرد. به نظرش آنقدر هم معصوم نبود.
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
تماس با ما
@Akhatami
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_چهل
قهوهاش را خورد. علایم حیاتی بیمار را بررسی کرد. عبدالله هوشیارتر بود. انگار او را شناخت. ابروهایش کمی بالا رفت. چشمها از حالت عادی بازتر شد و غم نشست تویش. دستی را که بهش سرم وصل بود برد طرف صورت. چیزی گفت که لنا نفهمید. لنا از جا برخاست:« دستت رو تکون نده. سرم کنده میشه.»
عبدالله با صدای ضعیفی به عبری گفت:« چفیهام.»
لنا تازه متوجه علت نگرانیاش شد. چه باید میگفت؟ مثلاً میگفت نترس من تو را لو نمیدهم؟ من دلم برایت سوخته؟ یا باید میترسید؛ حالا که چهرهی زندانبانش لو رفته، او را خواهند کشت.
یک لحظه وحشت کرد. تا حالا به این جنبه از داستان فکر نکرده بود. چه بر سرش میآمد؟ ضربان قلبش تند شد. سرش بی اختیار پایین افتاد. دست ها را گذاشت روی صورت.
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
تماس با ما
@Akhatami
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀
#نقاب_هیولا
#قسمت_چهلویک
همزمان هزارتا فکر، مثل گله ملخهای آفریقایی، هجوم آوردند توی ذهنش. چکار میکرد؟ عبدالله را میکشت؟ کشتنش الان ساده بود. عماد را چه میکرد؟ پشت در میایستاد و وقتی عماد میآمد تو، با صندلی میزد توی سرش. نه. فایدهای نداشت. عماد یک سرباز کارکشته بود. شاید هم از پس عماد برمیآمد. اگر عماد تنها نبود چطور؟ دو سهسال از زمان سربازی لنا میگذشت. دیگر ورزیدگی سابق را نداشت. شاید چون عبدالله را نجات داده بود بهش کاری نداشتند. عماد خودش گفت که جبران میکند. الان شاید شانس زنده بودن داشت. یا اینکه بهتر بود فرار میکرد. سعی کرد مسیرها را به خاطر بیاورد. این تونل چند نفر نگهبان داشت؟ خروجیاش از کدام طرف بود؟ احتمال اینکه تو مسیر با نگهبانها برخورد کند چقدر بود؟ تو ذهنش پر از هیاهو بود. افکار متضاد مثل رگبار بهاری یک لحظه میآمدند و میرفتند. تصمیمش را گرفت. بهتر بود عبدالله را میکشت. برای بعدش، بعدا فکر میکرد. بلند شد. رفت بالای سر عبدالله.
🖋خاتمی
https://eitaa.com/rooznevest
🍀
پرش به پارت اول
https://eitaa.com/rooznevest/65
تماس با ما
@Akhatami
🍀🍀
🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀
🍀🍀🍀🍀🍀🍀