✨🔹✨🔹✨🔹✨🔹✨
✨
⭕️چرا در آیات قرآن «بشارت» و «انذار» در کنار یکدیگر آمده است؟
🔹#بشارت و #انذار یا «تشویق» و «تهدید» بخش مهمى از انگیزه هاى تربیتى و حرکت هاى اجتماعى را تشکیل مى دهد. آدمى هم باید در برابر انجام کار نیک #تشویق شود، و هم در برابر کار بد #توبیخ بیند، تا آمادگى بیشترى براى پیمودن مسیر اول و گام نگذاردن در مسیر دوم پیدا کند. #تشویق به تنهايى براى رسیدن به #تکامل فرد یا جامعه کافى نیست؛ زیرا #انسان در این صورت مطمئن است انجام گناه خطرى براى او ندارد. فى المثل مى بینیم: پیروان کنونى حضرت مسیح (عليه السلام) عقیده به «فداء» دارند، و معتقدند حضرت مسیح (عليه السلام) فداى گناهان آنها گردیده، حتى رهبرانشان گاه سند بهشت به آنها مى فروشند و گاه گناهشان را از طرف خدا مى بخشند!
🔹مسلماً چنین جمعیتى به آسانى مرتکب #گناه مى شود. در «قاموس کتاب مقدس» مى خوانیم: « ... فدا نیز اشاره به کفاره خون گران بهاى مسیح است که گناه جمیع ماها بر او گذارده شد و گناهان ما را در جسد خود بر صلیب متحمل شد»! مسلماً این #منطق_نادرست، افراد را در ارتکاب #گناه جسور مى کند. کوتاه سخن این که آنها که تصور مى کنند تنها #تشویق براى تربیت انسان (اعم از کودکان و بزرگسالان) کافى است، و باید #تنبیه، تهدید و #کیفر را به کلى شست و کنار گذاشت، سخت در اشتباهند، همان گونه که پایه تربیت را تنها بر ترس و تهدید گذاردن و از جنبه هاى تشویقى غافل بودن نیز گمراهى و بى خبرى است.
🔹این هر دو گروه در شناخت انسان در اشتباهند؛ توجه ندارند: #انسان مجموعه اى است از #بیم و #امید، از حب ذات و علاقه به حیات، و نفرت از فناء و نیستى، ترکیبى است از جلب منفعت و دفع ضرر. آیا انسانى که ابعاد روح او را این دو تشکیل مى دهد، ممکن است پایه تربیتش تنها روى یک قسمت باشد؟ مخصوصاً تعادل میان این دو لازم است که: اگر #تشویق و امید از حد بگذرد باعث جرأت و #غفلت است، و اگر #بیم و انذار بیش از اندازه باشد نتیجه اش یأس و #نومیدى و خاموش شدن شعله هاى عشق و #تحرک است.
🔹درست به همین دلیل در آیات قرآن، #نذیر و #بشیر یا «انذار» و «بشارت» در کنار هم قرار گرفته، حتى گاهى «بشارت» بر «انذار» مقدم است، مانند آیه ۱۱۹ سوره «بقره»: «إِنّا أَرْسَلْناکَ بِالْحَقِّ بَشیراً وَ نَذیراً»؛ (ما تو را به حق براى #بشارت و#انذار [مردم جهان] فرستادیم) و گاه به عکس، «نذیر» بر «بشیر» تقدم یافته، مانند آیه ۱۸۸ سوره «اعراف»: «إِنْ أَنَا إِلاّ نَذیرٌ وَ بَشیرٌ لِقَوْم یُؤْمِنُونَ»؛ (من بیم دهنده و بشارت دهنده ام براى افرادى که ایمان مى آورند). هر چند در اکثر آیات قرآن، بشارت مقدم داشته شده این نیز ممکن است به خاطر این باشد که در مجموع، رحمت خدا بر عذاب و غضب او پیشى گرفته است؛ «یا مَنْ سَبَقَتْ رَحْمَتُهُ غَضَبَهُ». [۱]
پی نوشت:
[۱] «مصباح المتهجد»، ص ۴۴۲ و ۶۹۶ (مؤسسه فقه الشیعه، بیروت)؛ کتاب «المزار»، ص ۱۶۱ (کنگره شیخ مفید)؛ «بحار الانوار»، ج ۹۱، ص ۲۳۹ و ۳۸۶، و ج ۹۵، ص ۲۳۲
📕تفسیر نمونه، آيت الله العظمی مکارم شيرازى، دار الکتب الإسلامیه، چاپ پنجاه و پنجم، ج ۱، ص ۴۸۵
منبع: وبسایت آیت الله العظمی مکارم شیرازی (بخش آئین رحمت)
#بشارت #انذار #تشویق #تنبیه
@tabyinchannel
#انتشاربدونلینکجایزنمیباشد
✨🔹✨🔹✨🔹✨🔹✨
✨
⭕️آیه «نَفْر» چگونه بر لزوم تعلیم و تعلم دلالت می کند؟
🔹در «آیه ۱۲۲ سوره توبه» آمده است: «فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِی الدِّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ؛ چرا از هر گروهى طايفه اى از آنان #كوچ نمى كنند تا در #دين آگاهى يابند و به هنگام #بازگشت به سوى قوم خود، آنها را #انذار نمايند؛ شايد از مخالفتِ فرمان الهى حذر نمايند». اين آيه نه تنها #فراگيریآيينالهى را واجب مى شمرد، بلكه #تعليم_دادن آن را بعد از فراگيرى نيز لازم مى داند.
🔹تعبير به #نَفْر نشان مى دهد كه منظور كوچ كردن به سوى #ميدان_جهاد است. زيرا اين تعبير در آيات مختلف قرآن به همين معنا به كار رفته، بنابراين مسلمانان موظّف بودند كه در غير موارد ضرورت همگى به ميدان جهاد با دشمن نروند، بلكه گروهى به جهاد روند و گروهى براى #جهاد_با_جهل در مدينه بمانند و #احكام_الهى را فرا گيرند و به ديگران بعد از بازگشت #تعليم دهند. تفسير ديگر آيه اين است كه مسلمانان به دو گروه تقسيم شوند: گروهى براى #حفظ_مدينه در آنجا بمانند و گروهى كه به #ميدان_جهاد رفته اند، #آثارعظمتالهى و امدادهاى غيبى و پيروزى هاى اعجازآميز مسلمين را با چشم خود در ميدان جهاد مشاهده كنند، و به هنگام بازگشت به ديگران #بياموزند.
🔹احتمال سوّمى در تفسير آيه نيز داده شده است كه بر مردم اطراف مدينه لازم بود گروهى در شهر و آبادى خود براى #حفظ_نظم زندگى عمومى بمانند، و گروهى به مدينه نزد پيامبر (صلى الله عليه وآله) آيند و #احكام_الهى را فرا گيرند و به ديگران برسانند. [۱] هر يك از اين تفسيرهاى سه گانه مزيّتى دارد كه در ديگرى نيست، [۲] ولى هر كدام را بپذيريم براى آنچه ما به دنبال آن هستيم تفاوتى ندارد، كه هم #فراگيری_علم واجب است و هم #تعليم_دادن به ديگران؛ و تأكيد بر اين دو واجب، دليل روشنى بر امكان و لزوم مسأله #معرفت و #شناخت است.
پی نوشتها؛
[۱] مجمع البيان فى تفسير القرآن، طبرسى فضل بن حسن، انتشارات ناصر خسرو، چ سوم، ج ۵، ص ۱۲۸
[۲] در تفسير اوّل مرجع ضمير «ها» در جمله «ليتفقهوا» و «لينذروا» اسم محذوفى است و در تقدير چنين است و «تبقى طائفة»، و اين مخالف ظاهر محسوب مى شود، در حالى كه «نفر» به معناى جهاد آمده، و اين نقطه قوّت آن است. در تفسير دوّم مرجع ضماير همان مذكور است (طائفة) ولى مشكل اين تفسير آن است كه ميدان جهاد مركز فراگيرى احكام دين نيست، مگر با توجيهى كه در بالا ذكر شد، و در تفسير سوّم باز محذوفى در تقدير است، ولى با روايات زيادى كه «نفر» را به معناى (كوچ براى تفقه در دين) تفسير مى كند هماهنگ است (در تفسير نور الثقلين، عروسى حويزى، تحقيق: سيد هاشم رسولى محلات، انتشارات اسماعيليان، چ ۴، ج ۲، ص ۲۸۲، سورة توبة، آيات ۱۱۹ الى ۱۲۳، ۹ روايت در اين زمينه نقل شده است).
[۳] امام صادق(ع) مى فرمايد: «لَوَدِدْتُ اَنَ اَصْحابى ضُرِبَتْ رُؤُسُهم باسياط حَتى يَتَفَقَهُوا»؛ (من دوست مى دارم يارانم را با تازيانه به دنبال علم و دانش بفرستم) الكافی، كلينى، دار الكتب الإسلامية، چ ۴، ج ۱، ص ۳۱
📕پیام قرآن، ناصر، مکارم شیرازی، دارالکتب الاسلامیه، چ نهم، ج ۱، ص ۵۸
منبع: وبسایت آیت الله العظمی مکارم شیرازی (بخش آئین رحمت)
#علم #تعليم #تعلم
@tabyinchannel
#انتشاربدونلینکجایزنمیباشد
⭕️امام جواد عليه السلام:
🔸«اَلْمُؤمِنُ يَحْتاجُ اِلى تَوْفيقٍ مِنَ اللهِ وَ واعِظٍ مِنْ نَفْسِهِ وَ قَبُولٍ مِمَّنْ يَنْصَحُهُ».
🔹 #مـؤمن به سه چـيز مـحتاج است: ۱) #توفيق_الهى، كه كارها را به خوبى به پيش ببرد. ۲) #واعظ_درونى كه هر لحظه او را پند و #انذار دهد. ۳) پذيرش #نصحيت كسى كه او را #پند مى دهد.
📕تحف العقول، ص ۷۲۹
#امام_جواد
@tabyinchannel
#انتشاربدونلینکجایزنمیباشد
✨🔹✨🔹✨🔹✨🔹✨
✨
⭕️هدف از فرستادن «حضرت آدم» (علیه السلام) به زمین چه بود؟
🔹#امام_علی(ع) در خطبه ۹۱ «نهج البلاغه» می فرماید: «فَأَهْبَطَهُ بَعْدَ التَّوْبَةِ لِيَعْمُرَ أَرْضَهُ بِنَسْلِهِ، وَ لِيُقِيمَ الْحُجَّةَ بِهِ عَلَى عِبَادِهِ». (خداوند #آدم(ع) را بعد از توبه از بهشت فرو فرستاد تا با كمك #نسل خود، زمين را آباد سازد، و #حجّت را بر بندگانش، اقامه كند). با توجه به عبارت قبل از این فراز که حضرت می فرماید: خداوند #آدم (ع) را در زمين جاى داد، استفاده مى شود كه منظور از #هبوط و #نزول #آدم(ع)، هبوط و نزول مكانى نيست، بلكه مقامى است؛ يعنى خداوند #آدم(ع) را از آن مقام والايى كه داشت به خاطر اين ترك اُولى تنزّل داد.
🔹تعبير به #عمران و آبادسازى به وسيله #آدم(ع) و نسل او نشان مى دهد كه بايد هدف همه #انسانها عمران و #آبادى_زمين باشد، نه تخريب آن به وسيله جنگ ها و اختلافات ويرانگر و يا تنبلى و سستى و بيكارى و يا حتّى تخريب محيط زيست! و جالب اينكه اين #عمران و آبادى بعد از توبه صورت گرفته، و تا انسان از #خطاهاى خود #توبه نكند توفيق اين عمران و آبادى دست نمى دهد. در #قرآن_مجيد نيز ميخوانيم: «هُوَ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَ اسْتَعْمَرَكُمْ فِيهَا فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ...» [۱]؛ (اوست كه شما را از #زمين آفريد و #آبادى آن را به شما واگذاشت؛ پس از او آمرزش بطلبيد سپس به سوى او باز گرديد...).
🔹در ضمن از جمله «فَأَهْبَطَهُ بَعْدَ التَّوْبَةِ» به خوبى استفاده مى شود كه #هبوط_آدم بعد از توبه صورت گرفته است. از بعضى از آيات «قرآن مجيد» استفاده مى شود كه توبه قبلاً بوده و از بعضى استفاده مى شود كه توبه بعداً صورت گرفته است و جمع ميان آنها كاملاً ممكن است، كه #حضرت_آدم(ع) توبه از خطاى خود را مكرّر انجام داد: هم قبل از هبوط و هم بعد از هبوط؛ و بسيار مى شود كه انسان خطايى مرتكب شود و ساليان دراز هر زمان به يادش مى آيد، از آن استغفار مى كند.
🔹نكته ديگرى كه در عبارت فوق به چشم مى خورد و بارها در آيات «قرآن مجيد» به آن اشاره شده، مسئله #اتمام_حجّت بر #بندگان است. گر چه خداوند به انسانها #عقل داده است، ولى به آن اكتفا نفرموده؛ بلكه با فرستادن #پيامبران و نزول #كتابهای_آسمانى و ابلاغ #مبلّغان_الهى - كه در هر عصر و زمان صورت مى گرفته - #حجّت را بر بندگانش تمام كرد، همانگونه كه در ادامه اين سخن مى فرمايد: «و لَمْ يُخْلِهِمْ بَعْدَ أَنْ قَبَضَهُ، مِمَّا يُؤَكِّدُ عَلَيْهِمْ حُجَّةَ رُبُوبِيَّتِهِ، وَ يَصِلُ بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ مَعْرِفَتِهِ، بَلْ تَعَاهَدَهُمْ بِالْحُجَجِ عَلَى أَلْسُنِ الْخِيَرَةِ مِنْ أَنْبِيَائِهِ، وَ مُتَحَمِّلِي وَدَائِعِ رِسَالَاتِهِ، قَرْناً فَقَرْناً؛ حَتَّى تَمَّتْ بِنَبِيِّنَا مُحَمَّد(ص) حُجَّتُهُ، وَ بَلَغَ الْمَقْطَعَ [۲] عُذْرُهُ وَ نُذُرُهُ».
🔹(بعد از مرگ #آدم(ع)، بندگان را از #حجّت بر ربوبيّتش خالى نگذاشت و ميان فرزندان آدم(ع) و معرفت خويش پيوندى برقرار ساخت و قرن به قرن، #حجّتها و دليل ها را بر زبان #پيامبران برگزيده و حاملان ودايع رسالت خويش براى آنها اقامه نمود، تا اينكه به وسيله پيامبر ما #محمّد(ص) حجّتش تمام شد [و سلسله پيامبران ختم گرديد] و بيان #احكام و #انذار [و بشارت] به آخر رسيد). جمله «لَمْ يُخْلِهِمْ بَعْدَ أَنْ قَبَضَهُ» نشان مى دهد كه #آدم(ع) يكى از #پيامبران_الهى و از #حجّت هاى او بوده است، و بعد از رحلت او، خدا پيامبران ديگرى در هر زمان فرستاد و همچنان ادامه يافت تا به #خاتم_انبياء (ص) رسيد. [۳]
🔹در اينجا اين سؤال پيش مى آيد كه اگر اتمام حجّت در هر عصر و زمان لازم است چرا با ظهور #پيامبر_اسلام(ص)، سلسله پيامبران پايان گرفت و آن حضرت خاتم انبياء بود؟ پاسخ اين سؤال با توجّه به يك نكته روشن مى شود و آن اينكه خداوند آخرين دستورات و #كاملترين_قوانين را بر #پيامبر_اسلام(ص) نازل كرد و اصول جامع و ضوابط متينى را مقرّر داشت كه دانشمندان هر قوم و هر ملّت در سايه آن مى توانند راه خود را به سوى خدا و طريق خويش را به سعادت بازيابند، بخصوص اينكه #اوصياىآنپيامبر(ص) تا دامنه قيامت خواهند بود.
پی نوشتها؛
[۱] سوره هود، آيه ۶۱
[۲] «مَقْطع» به معناى پايان است
[۳] جمله «لِيُقِيمَ الْحُجَّةَ بِهِ عَلَى عِبَادِهِ» (بنابراين كه ضمير «به» به آدم بر گردد)، نيز دليل ديگرى بر نبوّت آدم(ع) است و تعبير به «عِبَادِهِ» اشاره به حوّا و فرزندان آدم است. به علاوه سرنوشت آدم و خروج از بهشت بعد از ارتكاب خطا، حجّتى براى همه بندگان تا روز قيامت مى تواند باشد.
📕پيام امام اميرالمؤمنين(ع)، مكارم شيرازى، ناصر، دار الكتب الاسلامية، تهران، ۱۳۸۶ش، چ اول، ج ۴، ص ۱۶۶
منبع: وبسایت آیت الله العظمی مکارم شیرازی (بخش آئین رحمت)
#آدم
@tabyinchannel
#انتشاربدونلینکجایزنمیباشد
✨🔹✨🔹✨🔹✨🔹✨
✨
⭕️در غیبت امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) چه اسراری نهفته است؟ (ششم و پایانی)
🔸 #غیبت_امام_زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) از امورى است که #عقل_بشر به تنهایى از کشف همه #اسرار آن ناتوان است، و پیوسته #مورد_سؤال قرار گرفته، و فکرها را مشغول نموده است؛ ولى باید توجّه داشت که براساس برخى #روایات، علّت و فلسفه واقعى #غیبت_امام_مهدى (عجل الله تعالی فرجه الشریف) سرّى از #اسرار_الهى است. در ادامهی این نوشتار مواردی از #فلسفه_غیبت، که در روایات به آنها اشاره شده است بیان میگردد؛
6⃣تعهد نداشتن نسبت به حاکمان جور
🔹 #امام_صادق (علیه السلام) فرمود: «یقوم القائم و لیس لاحد فی عنقه عهد و لا عقد و لا بیعة»؛ [۱] (#قائم ما در حالی #ظهور میکند که در گردن او برای احدی عهد و پیمان و بیعتی نیست». برنامه #مهدی_موعود (عجل الله تعالی فرجه الشریف) با سایر #ائمه_اطهار (علیهم السلام) تفاوت دارد. #ائمه علیهم السلام مامور بودند که در #ترویج و #انذار و #امربهمعروف و #نهیازمنکر تا سر حد امکان کوشش نمایند،
🔹ولی سیره و رفتار #امام_مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) متفاوت با آنان بوده و با #جنگ و #جهاد، جور و #ستم و #بیدینی را ریشه کن مینماید. اصلا این گونه رفتار از علائم و #خصائص #مهدی_موعود (عجل الله تعالی فرجه الشریف) شمرده میشود. به بعضی از امامان (علیهم السّلام) که گفته میشد: چرا در مقابل ستمکاران قیام نمیکنید؟ پاسخ میدادند: این کار به عهده #مهدی ماست.
🔹به بعضی عرض میشد: آیا شما قائم هستید؟ پاسخ میفرمودند: من قائم به حق هستم، لیکن #قائم_معهودی که #زمین را از #دشمنان_خدا پاک میکند نیستم. از اوضاع آشفته جهان و #خودکامگی_ظالمین و محرومیت مومنین شکایت میشد، میفرمودند: #قیام_مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) مسلم است، در آن وقت اوضاع جهان #اصلاح و از #ستمکاران #انتقام گرفته خواهد شد. مومنین و #شیعیان هم به این نویدها دلخوش بودند و هرگونه رنج و محرومیتی را بر خود هموار میکردند.
🔹اکنون با این همه انتظاراتی که مؤمنین بلکه #بشریت از #حضرت_مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) دارند، آیا امکان داشت که آن جناب با #ستمکاران عصر بیعت و پیمان ببندد، که در صورت امضاء پیمان و بیعت ناچار باشد به عهد و پیمان خویش وفادار بماند، و در نتیجه هیچ وقت اقدام به #جنگ و #جهاد نکند؟ زیرا اسلام عهد و پیمان را محترم شمرده و عمل به آن را لازم دانسته است؛
🔹از این رو در احادیث تصریح شده که یکی از #اسرار_غیبت و مخفی شدن ولادت حضرت #صاحب_الامر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) این است که ناچار نشود با #ستمکاران بیعت کند تا هر وقت خواست، #قیام کند و #بیعت کسی در گردنش نباشد. #امام_مجتبی (علیه السلام) فرمود: «خداوند عز و جل #ولادت او را #مخفی میکند، و شخص او را از دیدهها #پنهان میسازد، تا هنگامی که #ظهور میکند کسی را در گردن او #بیعت نباشد». [۲]
پی نوشت ها
[۱] اصول کافی، ج ۱، ص ۳۴۲
[۲] کامل سلیمان، یوم الخلاص، ص ۱۰۱
منبع: راسخون به نقل از وبسایت عصر انتظار
#امام_زمان #امام_مهدی
@tabyinchannel
#انتشاربدونلینکجایزنمیباشد